Το θέατρο Άνεσις είναι ένα από τα πιο ζωντανά και ουσιαστικά θεατρικά "καταφύγια" της Αθήνας. Δεν είναι τυχαίο. Αν κοιτάξει κανείς τις πρόσφατες επιλογές της Happy Productions, από το συγκλονιστικό "Τζόνι Μπλε" και το καθηλωτικό "Misery", μέχρι την "Τελευταία έξοδο: Ρίτα Χέιγουρθ" και το πρόσφατο "Bacon", φαίνεται ότι υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο, συνεκτικό όραμα. Το Ανεσις έχει διαμορφώσει μια ισχυρή ταυτότητα, ποντάροντας σταθερά σε έργα με δυνατό κοινωνικό αποτύπωμα, μεστό λόγο και έντονο ψυχολογικό βάθος. Το κοινό πλέον ξέρει τι ψάχνει και τι πρόκειται να δει στις σκηνές του Ανεσις: θέατρο που σε πιάνει από το λαιμό, που σε προβληματίζει, που δεν σε αφήνει σε ησυχία.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η επιλογή του έργου "Ο Έβρος απέναντι" για τον Οκτώβριο (από 7/10) μοιάζει με την πιο φυσική, αλλά και την πιο τολμηρή συνέχεια. Γραμμένο το 1998 από το κορυφαίο συγγραφικό δίδυμο Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, το έργο αυτό υπήρξε ένα αληθινό σοκ όταν πρωτοπαρουσιάστηκε τη σεζόν 1999-2000. Ήταν η εποχή της πλαστής ευμάρειας, του χρηματιστηριακού κραχ και μιας Ελλάδας που μεταμορφωνόταν ραγδαία, πιστεύοντας ότι έχει αφήσει πίσω της τη φτώχεια.
Οι συγγραφείς, κάνοντας μια εντυπωσιακή στροφή από τις μεγάλες τους κωμικές επιτυχίες, βούτηξαν στον σκληρό, ωμό ρεαλισμό. Παρουσίασαν τέσσερις άνεργους Έλληνες, "νεόπτωχους" της διπλανής πόρτας, των οποίων η εύθραυστη καθημερινότητα διαλύεται όταν στο περιβάλλον τους μπαίνει ένας Κούρδος πρόσφυγας.
Ήταν ένα έργο-τομή γιατί λειτούργησε ως μια προφητική ακτινογραφία της ελληνικής κοινωνίας. Έφερε στην επιφάνεια το υπόγειο, βρώμικο ρεύμα του ρατσισμού, τον φόβο για τον "άλλον" και την αποξένωση. Σήμερα, σχεδόν τριάντα χρόνια μετά, το κείμενο αυτό επιστρέφει, σε σκηνοθεσία Γιωργή Τσουρή και μοιάζει πιο επίκαιρο και πιο αιχμηρό από ποτέ. Τα ερωτήματα που θέτει δεν έχουν παλιώσει στο ελάχιστο: Πού σταματάει η ανθρωπιά όταν ξεκινάει η μάχη για την επιβίωση; Πόσο εύκολα γινόμαστε θύτες όταν νιώθουμε θύματα;
"Κάποιες φορές στη ζωή οι άνθρωποι στέκονται μπροστά στην απόλυτη καταστροφή. Άλλοι επιλέγουν να τρέξουν, άλλοι να σώσουν ό,τιδήποτε αν σώζεται, άλλοι απλά παρακολουθούν το τσουνάμι σχεδόν αμέτοχοι λίγο πριν τους καταπιεί η άβυσσος. Όταν η σωτηρία σου περνάει μέσα από τη θυσία του διπλανού, τότε το "ο θάνατος σου η ζωή μου" είναι συνήθως ο μόνος δρόμος. Ο ίδιος δρόμος που οδηγεί στο πιο βαθύ σκοτάδι. Το σκοτάδι της ψυχής" υπογραμμίζουν στο σημείωμα τους οι συντελστές της παράστασης.
Ο Τσουρής, ένας δημιουργός που ξέρει καλά πώς να ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και τη θλίψη, στον ρεαλισμό και τη θεατρικότητα επέλεξε για τους ρόλους την Άννα Κουτσαφτίκη, τον Κώστα Κορωναίο, τον Βαγγέλη Αλεξανδρή, τη Μαρία Παρασύρη και τον Θανάση Ισιδώρου. Κοιτάζει τους αντιήρωες στα μάτια, χωρίς φίλτρα, χωρίς να τους χαϊδεύει αλλά και χωρίς να τους καταδικάζει πρόχειρα. Τους βλέπει σαν προϊόντα μιας εποχής που ζει στη μνήμη των παλιότερων, αλλά είναι άγνωστη στους νεότερους. Τα σκηνικά της παράστασης είναι της Ζωής Μολυβδά Φαμέλη, τα κοστούμια της Ελεονόρας Καραβάνη, οι φωτισμοί της Σεμίνας Παπαλεξανδροπούλου και το βίντεο της παράστασης του Γιωργή Τσουρή και του Μιχαήλ Μαυρομούστακου.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
