Και εφύτευσεν ο Θεός παράδεισον

Αξίζουν έπαινοι στη Βαλέρια Δημητριάδου –και στην ομάδα C for Circus– για το έργο της: όχι μόνον επειδή, καθώς είναι επικεντρωμένο στο θέμα του sex trafficking, αποδεικνύει πως συγγραφέας και ομάδα διαθέτουν δυνατά κοινωνικά αντανακλαστικά, αλλά και επειδή η συγγραφέας τόλμησε να κάνει θέατρο με ένα θέμα που ήταν πολύ πιθανό να τη συντρίψει. Το trafficking, όπως κάθε σύγχρονο φαινόμενο ακραίας βίας και εκμετάλλευσης, είναι δύσκολο να μεταγραφεί σε θεατρικούς κώδικες, ειδικά όταν επιλέγεται ο δρόμος της μυθοπλασίας και δη της ρεαλιστικής. Τέτοια θέματα μπορεί να αποδειχθούν μεγαλύτερα από τις δυνάμεις τους δημιουργού – ή, έστω, μπορεί το θέατρο να αποδειχθεί "φτωχό" ως μέσο. Δεν είναι τυχαίο πως τέτοια κρίσιμης σημασίας κοινωνικά φαινόμενα συνήθως τροφοδοτούν παραστάσεις θεάτρου ντοκουμέντο: οι αληθινές μαρτυρίες θεωρούνται καταλληλότερες απ’ ό,τι ένα έργο με κατασκευασμένη υπόθεση και φανταστικά πρόσωπα. Η Βαλέρια Δημητριάδου, παρ’ όλα αυτά, τόλμησε να γράψει ένα έργο μυθοπλασίας, και το αποτέλεσμα εν πολλοίς τη δικαίωσε, όπως τη δικαίωσε και η πρώτη της σκηνοθετική απόπειρα.

Στη σκηνή βλέπουμε την ιστορία της Χλόης, που έπεσε θύμα trafficking από αυτόν που θεωρούσε σύντροφό της. Γιατί, όπως θα ακούσουμε αργότερα στην παράσταση, υπάρχουν τριών ειδών σωματέμποροι: αυτοί που είναι ακριβώς όπως τους φανταζόμαστε, αυτοί που μοιάζουν περισσότερο με κοστουμαρισμένους λογιστές και οι "εραστές". Το έργο διαγράφει μια επώδυνη κλιμακούμενη πορεία προς το απόλυτο αδιέξοδο, καθώς ξεκινάει με τη γνωριμία της Χλόης και του Πίτερ –και η παράσταση τροφοδοτείται από όλα τα θετικά συναισθήματα που κρύβει ένας έρωτας στην αρχή του– για να καταλήξει στον εγκλεισμό και τη σεξουαλική εκμετάλλευση της Χλόης.

Υπάρχουν στιγμές που το έργο πράγματι προδίδεται από την αμηχανία του ρεαλισμού ως δραματουργική επιλογή, εκεί όμως έρχεται αποφασιστικά η σκηνοθεσία να ανατρέψει κάθε τέτοια αίσθηση. Ο πολυπληθής θίασος έχει μια πολυπρισματική παρουσία, καθώς οι ηθοποιοί υποδύονται ρόλους, τραγουδούν και συνθέτουν επιμέρους κόσμους που εμπλουτίζουν το κείμενο. Η υψηλή ενέργεια, η αποφασιστική παρουσία της μουσικής (η σύνθεση είναι της σκηνοθέτριας και ο σχεδιασμός ήχου του Φοίβου Παπαγιάννη) και των τραγουδιών (τα τραγουδούν οι ηθοποιοί), η εκρηκτική ατμόσφαιρα (χάρη και στους φωτισμούς της Μελίνας Μάσχα), η δυναμική κίνηση (επιμέλεια της Ειρήνης Μακρή), οι συνεχείς εναλλαγές σκηνικών τρόπων έκφρασης, όλα συνθέτουν έναν κόσμο εφιαλτικό, που αν και έχει την ψευδαίσθηση ενός σπιντάτου κατασκευασμένου θεάματος, συνεχώς υπενθυμίζει ότι αφορά ένα ζήτημα πέρα για πέρα αληθινό.

Οι ηθοποιοί είναι αντάξιοι των απαιτήσεων: η Αθηνά Αλεξοπούλου, ο Βαγγέλης Αμπατζής σε μια εξαιρετική ερμηνεία του αυτιστικού αδερφού της Χλόης, ο Παναγιώτης Γαβρέλας, ο Κωνσταντίνος Κάππας σε έναν ρόλο κλειδί, η Μαρία Κατσανδρή συγκλονιστική στο ρόλο της μητέρας της Χλόης, η Χρύσα Κοτταράκου, ο Νικόλας Παπαδομιχελάκης, η Μαρία Προϊστάκη, η Αθηνά Σακαλή, ο Θανάσης Χαλκιάς και ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης.