Λυδία Στέφου: Μια νέα παρουσία που αναζητά πάντα το καινούργιο

Πού σε ξέρω

Αν πηγαίνεις θέατρο, μπορεί από την παράσταση "Ιζαντόρα Ντακ" στην ΕΛΣ όπου υποδυόμουν την Ιζαντόρα. Ίσως στον "Κύκλο των Χαμένων ποιητών", σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ασπιώτη ή ως μέλος του χορού στην "Ηλέκτρα", σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου, αν και αμφιβάλω γιατί η απόσταση είναι μεγάλη στα ανοιχτά θέατρα. Αν είσαι της τηλεόρασης, ίσως στην "Διάφανη Αγάπη" στον ρόλο της Έρρικας.

Πού αλλού σε βρίσκω

Στον Κεραμεικό, ενώ τρέχω να προλάβω το μάθημα χορού ή στην Αγίας Ζώνης.

Πες μου κάτι για το θέατρο

Το θέατρο διατηρεί ένα παρόν που το έχουμε ανάγκη, ειδικά βιώνοντας μια εποχή όπου το να είσαι παρόν δυσκολεύει όλο και περισσότερο λόγω άγχους ή λόγω ενός αλγορίθμου που σε κρατά απασχολημένο δύο ώρες στο πουθενά. Ηθοποιοί, θεατές, ηχολήπτες βρισκόμαστε όλοι στο ίδιο μέρος, την ίδια στιγμή, μοιραζόμαστε μια κοινή εμπειρία. Η οποία δεν θα είναι ίδια την επόμενη μέρα, ακόμη και αν ηθοποιοί, θεατές παρέμεναν οι ίδιοι γιατί κάτι διαφορετικό θα είχε συμβεί στην μέρα τους, στον κόσμο.. Ζωντανοί παρατηρούν με φυσική παρουσία άλλους ζωντανούς, να λένε ιστορίες άλλων. Υπάρχει συγκινητικό σε αυτή την μοναδική συνύπαρξη.

Πες μου κάτι για τους ανθρώπους που θαυμάζεις και σε έχουν επηρεάσει

Κρατάω συναντήσεις μου με ανθρώπους. Τους φέρω μαζί μου. Πιστεύω πως κάθε συνάντηση σύντομη ή όχι, μπορεί να σου αφήσει κάτι που θα σε αφυπνίσει, θα σε κάνει πιο σίγουρο για το τι θες ή θα σε εμπνεύσει με κάποιο τρόπο.

Η παράσταση που σε έχει συγκινήσει περισσότερο

Αν έχω την δυνατότητα μ’ αρέσει να πηγαίνω ξανά και ξανά σε μια παράσταση, εάν και εφόσον με έχει αγγίξει με κάποιον τρόπο. Θυμάμαι να πηγαίνω σε μια και να φεύγω από εκεί με τεράστιο ενθουσιασμό και γέμισμα. Ένιωθα πως έτσι μόνο σκηνοθετείται αυτό το έργο. Όταν λοιπόν ξανά πήγα, η παράσταση δεν μου άρεσε καθόλου, τίποτα δεν μου κολλούσε. Οι ηθοποιοί έκαναν ακριβώς αυτό που έκαναν και την πρώτη φορά, βέβαια. Την παράσταση αυτήν την έχω ξεχωρίσει μέσα μου,ακριβώς γιατί μου άφησε αυτό το αίσθημα την δεύτερη φορά που πήγα. Θεωρώ πως αυτό συνομιλεί πολύ με την φύση του θεάτρου,η οποία είναι εντελώς μοναδική κάθε φορά.

Το μικρόβιο της υποκριτικής μπήκε...

Δεν ξέρω αν το κόλλησα κάπου ή αν ήταν αυτογενές. Θυμάμαι να είναι βαθύς Αύγουστος, πλαστικές και ξύλινες καρέκλες να έχουν παραταχθεί στην αυλή του χωριού μου και όλη μου η οικογένεια να περιμένει να ξεκινήσει η παράσταση που "έγραψα” και θα παίζαμε με τις ξαδέλφες μου. Τώρα συνειδητοποιώ πως από πολύ μικρή ηλικία αναζητούσα Χώρους για να εκφραστώ,είτε αυτό ήταν μια θεατρική ομάδα, μια αίθουσα χορού, είτε ζωγραφίζοντας με την γιαγιά μου.

Η μεγαλύτερη αγωνία σου για την παράσταση "Λεόντιος και Λένα”

Να ακουστεί το κείμενο του συγγραφέα, το οποίο είναι αρκετά σύνθετο ανά στιγμές και λυρικό. Να γελάσει και να φύγει με μια αίσθηση πως αξίζει να προσπαθήσει, ακόμη κι αν στο τέλος ηττηθεί.

Αποκάλυψε μου την πιο αγαπημένη σου σκηνή στην παράσταση

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω μια. Η περίοδος των προβών ήταν απίστευτα δημιουργική, απόλαυσα τον κόσμο που έφερνε κάθε συντελεστής και την κάθε μικρή λεπτομέρεια που προσέθετε στο τελικό αποτέλεσμα. Θα πω πως υπάρχουν αγαπημένες στιγμές σε κάθε σκηνή.

Αισθάνθηκες αγωνία...

Την τελευταία φορά που είδα ειδήσεις, αισθάνθηκα σίγουρα αγωνία.

Η φιλοσοφία σου είναι...

"...Μια μέρα θα πεθάνεις, για αυτό πάρτο σερί..”

Το μεγαλύτερο παράδοξο

Την στιγμή που βρίσκεσαι σε κάτι που επιθυμούσες πολύ, ένα νέο κύμα πραγμάτων που πρέπει να διαχειριστείς σκάει μέσα σου, συνεπαίρνοντας ένα νέο κύμα από επιθυμίες και στόχους. Όχι από απληστία, αλλά επειδή δεν υπάρχει "τέλος”. Ζω σημαίνει κινούμαι από κάτι. Αν δεν κινούνταν αυτό το κάτι μέσα μου, μάλλον δεν θα κινούμουν κι εγώ.

Αν μπορούσες να αλλάξει κάτι;

Θα ήθελα οι άνθρωποι να είχαν μεγαλύτερη ενσυναίσθηση και ο ηλεκτρικός να είχε περισσότερα δρομολόγια.

Η Ελλάδα σε απογοητεύει… και την αγαπάς….

Η Ελλάδα δεν είναι ένα πράγμα για μένα, μπορεί κάποτε να ήταν αλλά όχι πια, στο δικό μου μυαλό. Ελλάδα δεν είναι τα Αναφιώτικα μόνο, δεν είναι οι ξανθοί ανοιχτόχρωμοι Αλέξανδροι, πολύτεκνες οικογένειες και λίγο θάλασσα στο φόντο. Το λέω αυτό γιατί ένα από τα πράγματα που με απογοητεύουν λοιπόν, είναι πως διατηρείται μια συγκεκριμένη αφήγηση για το τι εστί Ελλάδα. Θα οικειοποιηθούμε κάτι/κάποιον που δεν πληρεί αυτά τα κριτήρια, μόνο όταν έρθει αυτή η αποδοχή απ’ έξω. Αγαπώ σε αυτήν, τους ανθρώπους της που προσπαθούν για το κάτι καλύτερο και δεν τα παρατάνε.

Ποια είναι η μοναδική ελπίδα επιβίωσης;

Η συνειδητοποίηση πως χρειαζόμαστε τους άλλους.

Τα επόμενα καλλιτεχνικά σχέδια;

Θα είμαι το φθινόπωρο στο Θέατρο Ιλίσια σε μια παράσταση που θα σκηνοθετήσει ο Θάνος Τοκάκης, περισσότερες πληροφορίες θα ανακοινωθούν σύντομα.