Κέλλυ Φώσκολου©
Με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, το μοναδικό μυθιστόρημα του –εικαστικού, περφόρμερ και χρονικογράφου– Πέδρο Λεμεμπέλ αφηγείται τη γνωριμία, στη Χιλή του Πινοτσέτ, ενός μεσήλικου ομοφυλόφιλου και ενός νεαρού φοιτητή, μέλους του αντιστασιακού αγώνα. Τα περιστατικά διαδραματίζονται στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και το κείμενο είναι γραμμένο σχεδόν με μια ανάσα και σε τρίτο πρόσωπο, σαν να παρατηρεί από απόσταση τις πορείες δύο ανθρώπων που διασταυρώθηκαν για λίγο κι έπειτα χώρισαν: της αποκαλούμενης "Τρελής", που παθιάζεται με τα μελοδραματικά τραγούδια, δυσανασχετεί με τις πολιτικές ειδήσεις και κλείνεται στον κόσμο της κεντώντας πολύχρωμα τραπεζομάντιλα, και του Κάρλος, ενός νεαρού μυστικοπαθή επαναστάτη, που χρησιμοποιεί το σπίτι της Τρελής ως κρησφύγετο. Σε μια παράλληλη αφήγηση, ο Πινοτσέτ και η ανυπόφορη σύζυγός του συμπληρώνουν το κουαρτέτο των βασικών προσώπων· κι ενώ τα δραματικά γεγονότα οδηγούν προς ένα κεντρικό συμβάν, τη δολοφονική απόπειρα εναντίον του απεχθή δικτάτορα από μέλη του αντιστασιακού αγώνα, ο πυρήνας του βιβλίου αφορά μια ιστορία βαθιά συγκινητική και ανθρώπινη, που εστιάζει σε αυτήν τη γνωριμία, στο ανανταπόδοτο ερωτικό συναίσθημα της Τρελής για τον Κάρλος, στα κέρδη και τις ζημίες της.
Η Άννα Βαγενά, η οποία υπογράφει εκτός της σκηνοθεσίας και τη θεατρική διασκευή, έχει δημιουργήσει μια ατμοσφαιρική παράσταση. Παρά την αναπόφευκτη σύμπτυξη του λογοτεχνικού πρωτότυπου προκειμένου να πάρει παραστάσιμη μορφή (με αποτέλεσμα να εκτυλίσσεται σε σημεία επί τροχάδην), η παράσταση μεταδίδει την ιστορία με θέρμη, αιχμαλωτίζει τη θερμοκρασία της, δημιουργεί έναν κόσμο τόσο πολύχρωμο όσο και επώδυνο. Συντελεί σε αυτό με επιτυχία η σκηνική όψη (την οποία υπογράφει επίσης η Άννα Βαγενά, όπως και τα κοστούμια), ειδικά καθώς επιτυγχάνει να αναπαραστήσει το σπίτι της Τρελής σε όλο τον πλουραλισμό της λατινοαμερικάνικης κουλτούρας και της ιδιοσυγκρασίας της ηρωίδας, διατηρώντας ταυτόχρονα τη φτωχική του ταυτότητα.
Ο Νίκος Αρβανίτης στο ρόλο της Τρελής είναι αδιαμφισβήτητα το σημείο αιχμής, καθώς σηκώνει την παράσταση στους ώμους του με μια ουσιαστική όσο και παθιασμένη ερμηνεία. Όμως οι σκηνοθετικές επιλογές για τις υπόλοιπες ερμηνείες στοιχίζουν στο συνολικό αποτέλεσμα. Οι ρόλοι του Πινοτσέτ και της συζύγου του αποδίδονται ως καρικατούρες, ενδεχομένως για να συμφωνήσουν με την εικόνα που τους προσδίδει ο συγγραφέας. Αυτό όμως γίνεται με εντελώς σχηματικές και εξωτερικές ερμηνείες από τον Ανδρέα Κωνσταντινίδη και τη Μικαέλα Δανά, κάτι που καθιστά τα δύο πρόσωπα γραφικά, αστεία κι εντέλει ακίνδυνα. Ο Σταμάτης Μπάκνης φέρνει τη γοητευτική ομορφιά του Κάρλος στη σκηνή, έχει ωραία χημεία με τον Νίκο Αρβανίτη και ανταποκρίνεται επαρκώς αλλά και κάπως αμήχανα στο ρόλο, όπως και η Έλενα Μεντζέλου που υποδύεται τη συντρόφισσά του. Οι μουσικές επιλογές του Γιάννη Καραγιάννη πλημμυρίζουν τη σκηνή με τα παθιασμένα boleros που ακούει η Τρελή, συντελώντας στην ατμόσφαιρα της παράστασης.
Περισσότερες πληροφορίες
Φοβάμαι, ταυρομάχε
Για πρώτη φορά ανεβαίνει στην Ελλάδα το πολιτικό μυθιστόρημα για την αποδοχή της διαφορετικότητας, όπου ένας μεσήλικας ομοφυλόφιλος, η «Τρελή», ερωτεύεται έναν νεαρό φοιτητή, μέλος επαναστατικής οργάνωσης, επί δικτατορίας Πινοτσέτ. Τους δύο αυτούς «αταίριαστους» χαρακτήρες φέρνει κοντά η δολοφονική απόπειρα εναντίον του Πινοσέτ το 1986. Κάτω από τον συνεχή φόβο της σύλληψής τους, θα δεθούν συναισθηματικά και ο ένας θα αλλάξει τη ζωή του άλλου. Την ίδια στιγμή παρακολουθούμε και ένα ακόμη ζευγάρι, το οποίο εκφράζει έναν τελείως διαφορετικό κόσμο, τον ίδιο τον Πινοσέτ και τη γυναίκα του. Αυτή είναι κοντολογίς η υπόθεση του βαθιά πολιτικού κειμένου-ύμνος στον άνθρωπο και τους αγώνες για ελευθερία, που μέσα από την αποδόμηση του δικτατορικού καθεστώτος, αποδομεί κάθε μορφή απολυταρχικής εξουσίας.
