Ορφανά

Ο Ντένις Κέλι έγραψε τα "Ορφανά" το 2009, αμέσως μετά τη συγγραφή του "DNA", του έργου του για τον σχολικό εκφοβισμό που στιγμάτισε τη σύγχρονη βρετανική δραματουργία (μπήκε ακόμη και στη σχολική ύλη) και καθιέρωσε τον ίδιο ως σημαντικό συνεχιστή του in-yer-face theatre: του δραματουργικού ρεύματος που αποτύπωσε την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα, αξιοποιώντας θεματικές και εργαλεία που αποσκοπούν στο να προκαλέσουν έντονη ενόχληση στους θεατές. Τα "Ορφανά" μιλούν για το σπόρο της βίας που καλλιεργούν ο ρατσισμός, η ξενοφοβία και η απομόνωση, χαρακτηριστικά που εντοπίζονται στις σύγχρονες κοινωνίες.

Στην ιστορία, η Έλεν και ο Ντάνι, ζευγάρι που ζει σε μια σχετικά υποβαθμισμένη συνοικία του Λονδίνου, δέχονται την επίσκεψη του αδερφού της Έλεν, Λίαμ· πρόκειται για έναν παραβατικό νεαρό, που απασχολεί συχνά την αστυνομία, και αυτήν τη φορά εισβάλλει στο σπιτικό τους γεμάτος αίματα. Αρχικά εξηγεί πώς βοήθησε έναν νεαρό μουσουλμάνο τον οποίο βρήκε αιμόφυρτο στο δρόμο, η εκδοχή του όμως ανατρέπεται όσο περνάει η νύχτα, ώσπου τελικά ομολογεί ότι ο ίδιος επιτέθηκε στον ξένο άνδρα. Στην προσπάθειά του να υποβαθμίσει το γεγονός, τονίζοντας ότι επρόκειτο για ένα από τα "κωλόπαιδα" που εκφοβίζουν τη γειτονιά, ο Λίαμ θα βρει συμπαραστάτρια την αδερφή του· η Έλεν, θέλοντας να τον γλιτώσει από την αστυνομία, παρακινεί τον άνδρα της να τρομοκρατήσει τον νεαρό τραυματία, προκειμένου να εξασφαλίσει τη σιωπή του. Έτσι, ο Κέλι βάζει στο επίκεντρο του προβληματισμού του (και) τον μέσο φιλήσυχο αστό, διερωτώμενος πόσο εύκολα μπορεί να ολισθήσει κάποιος στην αποκτήνωση.

Το έργο, συναρπαστικό όσον αφορά τις θεματικές του, αποδεικνύεται προκλητικό ως προς τη σκηνική του πραγμάτωση, καθώς η δράση προκύπτει εξολοκλήρου από το λόγο, από τους διαλόγους και τις εκτενείς αφηγήσεις. Τα γεγονότα, οι βίαιες πράξεις, ο ψυχισμός των ηρώων, οι συναισθηματικές μεταβάσεις τους μεταδίδονται μέσα από το πυκνό κείμενο και την άμεση, κοφτή, ωμή γλώσσα. Η παράσταση που υπογράφει ο Κωνσταντίνος Μάρκελλος, όπου υποδύεται και το ρόλο του Ντάνι, μεταδίδει κάτι από τη δυναμική του έργου, υπολείπεται όμως σε επιδραστικότητα. Ίσως επειδή οι ερμηνείες (κυρίως η δική του και της Ελένης Στεργίου ως Έλεν) μοιάζουν αμήχανες, καθώς οι ηθοποιοί εκφράζονται με παύσεις, αργή εκφορά και δεν έχουν αφομοιώσει το συγγραφικό ύφος, που προορίζεται να σφυροκοπάει αδιάκοπα τ’ αφτιά μας. Ένα έργο με ωμό, ρεαλιστικό λόγο εδώ υιοθετεί υπαινικτικούς τρόπους και πλατειάζει. Καλύτερος ο Χρήστος Παπαδόπουλος, μεταδίδει με νεύρο τη συναισθηματική σύγχυση του νεαρού Λίαμ. Το μαύρο, απρόσωπο και ψυχρό σκηνικό της Αρετής Μουστάκα (ένα τραπέζι, δύο καρέκλες και τρία κουβούκλια με κάγκελα), αν και ενδιαφέρον αισθητικά, δημιουργεί απόσταση από τα δρώμενα και καθησυχάζει, καθώς δεν δημιουργεί ένα περιβάλλον που θα μπορούσε να είναι αυτό του δικού μας σπιτιού.