Διπλό ρεσιτάλ δίνουν η Ρούλα Πατεράκη και η Ρένη Πιττακή ως άσπονδες γηραιές αδερφές και πρώην σταρ της showbiz, σε ένα σκηνικό-έργο τέχνης, αλλά σε μια σκηνοθεσία που δεν απογειώνει τη θεατρικότητα.
Δεν είναι εύκολη υπόθεση να ανεβάζεις θρίλερ στο θέατρο, σε απόσταση αναπνοής από τον θεατή, δίχως την ασφάλεια της κινηματογραφικής οθόνης και του μεγάλου πλάνου. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ, διαποτισμένο με μαύρο χιούμορ κι εστιασμένο σε μια κλειστοφοβική συνθήκη κατ’ οίκον εγκλεισμού και δη σε μια σαρδόνια σχέση απύθμενου αδερφικού μίσους. Και ακόμη περισσότερο όταν πρόκειται για ένα διάσημο κινηματογραφικό θρίλερ όπως το «Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν;» (1962), μια ταινία ολότελα θεατρικής δομής, στα όρια του γκροτέσκο και της δραματικής κομεντί, αλλά αριστοτεχνικά σκηνοθετημένη από τον Ρόμπερτ Όλντριτζ. Η υπόθεση αφορά δύο ηλικιωμένες αδερφές, πρώην σταρ της αμερικανικής showbiz, σχεδόν λησμονημένες και αποτραβηγμένες πλέον, να συμβιώνουν σε μια παρακμιακή έπαυλη. Θέματα όπως η προσκόλληση στην παιδική ηλικία, η ψύχωση και η σχιζοφρένεια, ο ναρκισσισμός, η φθορά και η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας αναδύονται χωρίς να ανατέμνονται εις βάθος σε αυτήν την παιγνιώδη ανάγνωση της αρχετυπικής σύγκρουσης Κάιν και Άβελ.
Το έργο αποδομεί εμμέσως πλην σαφώς το star system, αλλά δεν δομεί με όρους δραματουργικής αρτιότητας τους χαρακτήρες, τα παρελθόντα και τα κίνητρά τους. Είναι ευτυχές, λοιπόν, ότι ένας υποδειγματικός τριμελής θίασος (Στέλλα Γκίκα, Πηνελόπη Μαρκοπούλου και Αλέξιος Διαμαντής) επωμίζεται το ζωντάνεμα των περιφερειακών ρόλων με τη σοβαρότητα που απαιτείται και, βέβαια, ότι οι δύο βασικοί ρόλοι ερμηνεύονται από τόσο ικανές ηθοποιούς όσο η Ρούλα Πατεράκη και η Ρένη Πιττακή. Η μεν πρώτη παραδίδει ένα απολαυστικό ρεσιτάλ ακρότητας στα όρια της φυσικότητας και του γκροτέσκο, της αυτολύπησης και του σαρκασμού, θαρρείς σκηνοθετώντας τον εαυτό της σε μίνι σόλο μέσα στην παράσταση, τα οποία στοιχειοθετούν τη διφορούμενη φύση που ενέχει η τρέλα στην ανθρώπινη κοινωνία: απειλή και χλευασμός, αποδοχή και αποκλεισμός, πραγματικότητα κι εφιάλτης. Προερχόμενη από εντελώς διαφορετική θεατρική σχολή, η λιτή και απέριττη Πιττακή διατηρεί το σκληρό κέλυφος της αγέρωχης πρώην βαμπ του σινεμά, μολονότι βρίσκεται καθηλωμένη σε καροτσάκι ή σέρνεται στο πάτωμα την ύστατη στιγμή. Με την τελική της αποστροφή τσακίζει κόκαλα.
Η σκηνογραφική εγκατάσταση, που καταλαμβάνει όλο το μήκος του θεάτρου, είναι αξιομνημόνευτη: ένας στοιχειωμένος ύμνος στο μακάβριο νατουραλισμό. Η τοποθέτηση όμως των δύο πρωταγωνιστριών στα δύο απώτατα άκρα του μάλλον δεν ευνοεί τον αδικαιολόγητα ράθυμο ρυθμό της παράστασης. Ούτε οι σαρκαστικές μπηχτές και οι σπινθηροβόλοι διάλογοι αναδεικνύονται όταν οι ηθοποιοί πρέπει να διασχίσουν όλη τη σκηνή για να συναντηθούν. Η σκηνοθεσία, αντί να αφιερωθεί στην αποθέωση της τρέλας και της θεατρικότητας του έργου, πασχίζει να βρει τις μάλλον υποτυπώδεις ψυχαναλυτικές προεκτάσεις του. Ο Παπαθεοχάρης, με εξαίρεση την άστοχη χρήση της μουσικής, δεν υποπίπτει σε φτηνά τεχνάσματα. Χρειαζόταν όμως περισσότερη δουλειά ως προς το ύφος και τη λεπτομέρεια ώστε να επιτευχθούν η υποβολή ατμόσφαιρας, η δημιουργία σασπένς και μια ολοένα αυξανόμενη ανησυχαστική αίσθηση τρόμου συνάμα με το μακάβριο χιούμορ.
ΣΦΕΝΔΟΝΗ Μακρή 4, Μακρυγιάννη, 2155158968. Διάρκεια: 110΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Τι απέγινε η Μπέημπι Τζέην
Δύο αδερφές, πρώην σταρ, ζουν σε μια χολιγουντιανή έπαυλη. Εκεί η αυταρχική Τζέιν συμπεριφέρεται σαδιστικά στην ανάπηρη Μπλανς, διαιωνίζοντας έτσι την ανταγωνιστική σχέση τους
