Ο Νίκος Ψαρράς και ο Δημήτρης Παπανικολάου δίνουν νέα ζωή στο "Τελευταία Έξοδος – Ρίτα Χέιγουορθ"

Ο Νίκος Ψαρράς, που μας εκπλήσσει κάθε χρονιά με τις καλλιτεχνικές του επιλογές, φέτος βουτά ξανά στα βαθιά. Αυτή τη φορά, σε μια θεατρική πρόκληση που φέρνει στο σανίδι μια από τις πιο αγαπημένες κινηματογραφικές ιστορίες όλων των εποχών: "Η τελευταία έξοδος – Ρίτα Χέιγουορθ", βασισμένη στη νουβέλα του Στίβεν Κινγκ που ενέπνευσε το "The Shawshank Redemption". Η Happy Productions παρουσιάζει την παράσταση στο Θέατρο Άνεσις, σε σκηνοθεσία των Αδελφών Σταυρόπουλων, με έναν θίασο πρώτης γραμμής (από 18/10).

Τα τελευταία χρόνια, όλο και πιο συχνά βλέπουμε αγαπημένες κινηματογραφικές ιστορίες να "μεταναστεύουν" στη σκηνή — μια τάση που δείχνει πως το θέατρο αναζητά τρόπους να συνομιλήσει με τη συλλογική μας μνήμη, να αναπλάσει μέσα από το "εδώ και τώρα" τα σύμβολα που καθόρισαν το παγκόσμιο σινεμά. Στην προκειμένη περίπτωση, οι δημιουργοί επιχειρούν κάτι ακόμα πιο απαιτητικό: να αποτυπώσουν την εσωτερικότητα, την ελπίδα και τη σιωπηλή δύναμη του ανθρώπου μέσα στα στενά όρια μιας φυλακής — και να το κάνουν χωρίς τη μαγεία της κάμερας, μόνο με τη δύναμη του λόγου, του φωτός και της παρουσίας.

Σε μια εποχή όπου κυριαρχεί η απογοήτευση και η απώλεια εμπιστοσύνης, αυτό το έργο μάς θυμίζει πως "μερικά πουλιά δεν προορίζονται για το κλουβί". Και το κάνει όχι διδακτικά, αλλά συγκινητικά, μέσα από τη φιλία του Άντι και του Ρεντ —μια σχέση που αποδεικνύει ότι η αληθινή ελευθερία ξεκινά από μέσα μας.

"Ο κόσμος του Κινγκ, οι χαρακτήρες και οι ανατροπές του πάντα με γοήτευαν", λέει ο Νίκος Ψαρράς, που ενσαρκώνει τον Άντι, τον τραπεζίτη που φυλακίζεται άδικα για το φόνο της γυναίκας του και του εραστή της. "Το θέμα της –ανδρικής– φιλίας που συναντάμε εδώ με συγκινεί βαθιά. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που, μέσα στη σκληρότητα και την αδικία, επιλέγει να ελπίζει. Και αυτό είναι κάτι που αφορά όλους μας – όχι μόνο τους φυλακισμένους".

Δίπλα του, ο Δημήτρης Παπανικολάου στον ρόλο του Ρεντ —του συγκρατούμενου και αφηγητή— βλέπει στην ιστορία μια μεταφορά για τη ζωή: "Το έργο μιλάει για τη δύναμη της επιμονής στα πιστεύω μας, για την αξία της φιλίας και την αναζήτηση της ελευθερίας, ακόμα κι όταν όλα γύρω μοιάζουν αδιέξοδα".

Οι Δημήτρης και Ορέστης Σταυρόπουλος, τα αδέλφια που συνυπογράφουν τη διασκευή και τη σκηνοθεσία, προσεγγίζουν τον Κινγκ όχι ως συγγραφέα του τρόμου, αλλά ως ποιητή της ψυχικής αντοχής. Αφετηρία τους ήταν η φράση του Άντι: "Θέλω να πάω σ’ ένα ζεστό μέρος που δεν έχει μνήμη.” Αυτή η ανάγκη να ξεφύγεις από το παρελθόν, να βρεις ένα σημείο χωρίς βάρος, ήταν το κλειδί μας. Δεν μιλάμε μόνο για φυλακή· μιλάμε για την κοινωνία, για τη ζωή. Όλοι λίγο-πολύ ζούμε εγκλωβισμένοι και ψάχνουμε μια μικρή χαραμάδα, ένα μέρος χωρίς μνήμη, για να πάρουμε ανάσα".

Ο Ψαρράς, με ωριμότητα και εσωτερικότητα, δίνει σάρκα σε έναν ήρωα που παλεύει να κρατήσει ζωντανό το φως. "Ο Άντι δεν υποκύπτει ποτέ. Μπορεί να είναι ήσυχος, αλλά μέσα του υπάρχει μια λάβα. Και νομίζω πως, μετά από όσα έχουμε περάσει σαν κοινωνία, αυτό το μήνυμα —ότι δεν παραδίνεσαι, ότι συνεχίζεις να πιστεύεις— είναι πιο επίκαιρο από ποτέ".

Η παράσταση, με την υπογραφή των Σταυρόπουλων, χαρακτηρίζεται από κινηματογραφική αισθητική, μουσική του Άγγελου Τριανταφύλλου και λιτά, υποβλητικά σκηνικά της Εύας Μανιδάκη. Ο Μάνος Βακούσης και ο Γιάννης Μποσταντζόγλου συμπληρώνουν το καστ με δύο εμβληματικούς ρόλους: τον αδυσώπητο διευθυντή και τον ηλικιωμένο Μπρούξι, τον άνθρωπο που έχει ξεχάσει πώς είναι να ζεις έξω από τα κάγκελα.

"Για εμάς", λένε οι σκηνοθέτες, "το "Τελευταία έξοδος – Ρίτα Χέιγουορθ" είναι μια υπενθύμιση ότι υπάρχουν ακόμα δρόμοι πέρα από τους τοίχους που χτίζουμε γύρω μας. Ο Κινγκ το είχε εντάξει στην "άνοιξη” της συλλογής του Different Seasons, και αυτό δεν είναι τυχαίο· μέσα στους πιο σκοτεινούς καιρούς, πάντα κάποιος επιμένει να πιστεύει στο απίθανο". Κι ίσως αυτή η επιμονή να είναι το ίδιο το θέατρο: μια πράξη ελπίδας, μια μικρή επανάσταση απέναντι στον φόβο.

Προπώληση ειστηρίων: more.com