Αναστασία Γιαννάκη
Πόσο μακριά μπορεί να ταξιδέψει μια γυναίκα που ζητάει απλώς την ελευθερία της; Μετά τη συγκινητική αγκαλιά του κοινού και των κριτικών, η "Jane" —το αφοπλιστικά τρυφερό και ανατρεπτικό έργο της Κατερίνας Μαυρογεώργη με αφορμή την Τζέιν Έυρ της Σαρλότ Μπροντέ— επιστρέφει από τις 23 Οκτωβρίου για ένα νέο ταξίδι, αυτή τη φορά στο Rabbithole και με νέα διανομή.
Ένα από τα πιο αγαπημένα βιβλία όλων των εποχών ζωντανεύει ξανά, γεμάτο φως, χιούμορ και μια παράδοξη οικειότητα. Μέσα από τη φρέσκια γραφή της Κατερίνας Μαυρογεώργη (βραβείο Ελευθερία Σαπουντζή & βραβείο σκηνοθεσίας από την Ελληνική Ένωση Κριτικών Θεάτρου & Παραστατικών Τεχνών) και τη δραματουργική ματιά της Μαρίας Φιλίνη, το έργο μας προσκαλεί να ξεδιψάσουμε σε έναν αλλόκοτα αστείο και ρομαντικό κόσμο. Εκεί όπου η δημιουργικότητα γίνεται το πιο γλυκό μας survival kit απέναντι στους συμβιβασμούς.
Με αφορμή αυτή τη νέα αρχή, η πρωταγωνίστρια Νάνσυ Σιδέρη μοιράζεται μαζί μας μια πολύ ιδιαίτερη εξομολόγηση τριών αξόνων: απαντά "εντός ρόλου" ως η ίδια η Τζέιν Έυρ, τη φαντάζεται να περπατά στους δρόμους της σημερινής Αθήνας και μας ανοίγει την πόρτα των παρασκηνίων.
1# Μέσα στο μυαλό της Τζέιν: Νάνσυ Σίδερη μιλά ως Τζέιν Εϋρ
Αν η λογική προστάζει φυγή αλλά η καρδιά επιμένει τη μάχη την κερδίζει μάλλον η φυγή. Το να ξέρεις να φεύγεις είναι μεγάλη υπόθεση. Το να μπορείς να τρέξεις μακριά, το να ακούς το ένστικτό σου είναι σωτήριο πράγμα. Δεν είναι μόνο θέμα λογικής ή καρδιάς, αν υποθέσουμε πως αυτά τα δύο δεν είναι στην πραγματικότητα ένα. Οι συνθήκες θα δώσουν την απάντηση, η ανάγκη να διαφυλαχτεί κάτι που αν ακινητοποιηθεί, θα χαθεί.
Πραγματική ελευθερία για μια γυναίκα σημαίνει να έχει ένα δικό της δωμάτιο, λίγο καπνό, λίγο ουίσκι, βιβλία και τη δυνατότητα να βγαίνει έξω χωρίς ειδική άδεια. Να είναι σε θέση να διακρίνει το δίκαιο, το φωτεινό. Να μπαίνει όπως αγαπά σε κάθε χώρο και να συμπονά όταν εκείνη κρίνει ότι χρειάζεται, να γράφει τα ποιήματά της χωρίς να ντρέπεται ή να βιάζεται, να είναι ο εαυτός της και να μη χαρίζεται στους επιτήδειους.
Όταν η προδοσία χτυπάει την πόρτα η πρώτη αντίδραση είναι η σιωπή... Ο χρόνος θα δείξει τι θα ακολουθήσει. Μπορεί να ακολουθήσει η εκδίκηση, η επίθεση ή και τίποτα. Μπορεί το μετά να μην έχει καμία σχέση με όσα προηγήθηκαν.
Το μεγαλύτερο τίμημα που πληρώνει κανείς όταν αρνείται να συμβιβαστεί, χωρίς να είμαι σίγουρη, περισσότερος πόνος. Βέβαια, κανένας άνθρωπος δεν είναι απόλυτα ασυμβίβαστος. Έρχονται όμως στιγμές που καλούμαστε να πάρουμε κρίσιμες αποφάσεις. Και τότε, αν όσα υπάρχουν στη φαντασία μας, βρουν τελικά χώρο στην πραγματική ζωή, γιατί θα έπρεπε να συμβιβαστούμε; Κοστίζει λιγότερο το να συμβιβάζεσαι, ειδικά αν είσαι γυναίκα;
2# Η Τζέιν στη σημερινή Αθήνα
Αν η Τζέιν ζούσε σήμερα στην Αθήνα, θα ζούσε στη Διδότου στον ημιώροφο και τα βράδια θα σύχναζε στο μπαράκι Ρου ντε Μαρσέιγ. Θα έπινε δυνατό καφέ στις δώδεκα το βράδυ και θα συζητούσε με την Κυρία Λίτσα και τον Κύριο Μάκη μέχρι το πρωί.
Το τραγούδι πουθα είχε πρώτο στη λίστα του Spotify όταν νιώθει εγκλωβισμένη είναι τo "All Flowers in Time Bend Towards the Sun" των Jeff Buckley και Elizabeth Fraser, αδιαμφισβήτητα!
Αν έστελνε ένα SMS στον Ρότσεστερ αντί για επιστολή, θα έγραφε σε μόλις 5 λέξεις: "Σου αρέσει ο κόσμος σου;"
Το καθημερινό αντικείμενο του σήμερα θα σόκαρε περισσότερο την Τζέιν του 19ου αιώνα είναι το αυτοκίνητο!
3# Στα παρασκήνια της παράστασης
Το να χτίζω έναν χαρακτήρα όταν η Κατερίνα Μαυρογεώργη γράφει ένα κείμενο "με αφορμή" την Τζέιν, πάνω στο δικό μου σώμα και τη δική μου φωνή είναι σα να συνωμοτούμε για κάτι πολύ ζωντανό που έρχεται από το μέλλον. Η εμπιστοσύνη της Κατερίνας, η υποστήριξη και η αγάπη όλων των συνεργατών αυτής της δουλειάς, εμένα μου έδειξε ότι όταν νιώθουμε ασφαλείς, μπορούμε να πάμε πολύ πιο πέρα απ’ όσο νομίζουμε. Όταν το πλαίσιο δεν αφήνει να πάρουμε πολύ στα σοβαρά τους εαυτούς μας, κάτι καλό έρχεται. Έρχεται η Jane, μια απίστευτη ιστορία. Με άφησε ελεύθερη η Κατερίνα και μου φέρθηκε όμορφα, είχε δηλαδή την ωριμότητα και τη διαύγεια να θέλει από εμένα το πιο προσωπικό κομμάτι μου. Δεν ήθελε να πονέσω ή να υποφέρω για να παράξω κάτι ενδιαφέρον, μέσα από το χιούμορ βρέθηκε ένας δρόμος που με αφορά και είμαι ευγνώμων που το ξαναζώ όλο αυτό με τη Βίκυ και τον Βασίλη!
Πού τελειώνει η Σαρλότ Μπροντέ, πού συναντάει τη Μαυρογεώργη και πού ξεκινάει η Νάνσυ Σιδέρη πάνω στη σκηνή; Δεν έχω ιδέα. Είμαστε όλες εκεί. Αυτό έχει σημασία.
Η φράση από το κείμενο της παράστασης που με "γρατζουνάει" περισσότερο κάθε φορά που τη λεω είναι: "Νομίζετε πως επειδή είμαι φτωχή, ότι δεν έχω ψυχή; Ότι δεν έχω καρδιά;"
Προπώληση: more.com
Διαβάστε Επίσης
