Η παράσταση "Ritual Traces" διαμορφώνει ένα ιδιαίτερο τοπίο, επαναπροσδιορίζοντας την έννοια της τελετουργίας μέσα από μια σύγχρονη καλλιτεχνική ματιά. Είκοσι τέσσερις χορευτές, προερχόμενοι τόσο από τον παραδοσιακό όσο και από τον σύγχρονο χορό, συναντιούνται επί σκηνής. Μέσα από τη συνύπαρξη, τη σύγκρουση αλλά και την αλληλοσυμπλήρωση των δύο αυτών κινητικών κόσμων, γεννιέται μια νέα, υβριδική μορφή έκφρασης.
Τη σύλληψη και δημιουργία της παράστασης υπογράφει ο Γιώργος Λιάρος, ο οποίος συνυπογράφει τη χορευτική σύνθεση με τη Φοίβη Χανιώτη. Η ίδια έχει αναλάβει την επιμέλεια και τις χορογραφίες του σύγχρονου χορού, ενώ ο Γιώργος Λιάρος έχει την επιμέλεια της σκηνικής απόδοσης του παραδοσιακού χορού, με τον Μανούσο Κλαπάκη να φροντίζει τη μουσική ενορχήστρωση και τη διασκευή των παραδοσιακών μελωδιών.
Διάλογος ανάμεσα στη συλλογική μνήμη και την προσωπική ταυτότητα
Με αφετηρία στιγμιότυπα από ελληνικά έθιμα, το έργο θέτει καίρια ερωτήματα: Τι απομένει όταν μια τελετουργία ολοκληρώνεται; Ποια ίχνη αφήνει στη μνήμη, στο σώμα και την ταυτότητά μας; Στην παράσταση ένας πρωταγωνιστής που ισορροπεί διαρκώς ανάμεσα στο φως και τη σκιά, το πραγματικό και το ονειρικό. Δίπλα του, μια αινιγματική, σιωπηλή μορφή λειτουργεί ως καταλύτης — συμβολίζοντας είτε την ίδια την παράδοση που μεταμορφώνεται, είτε μια κρυμμένη πτυχή του εαυτού του.
Το "Ritual Traces", μεταφέρει την αναζήτηση στο σώμα, τον ρυθμό και την εικόνα. Μέσα από την επανάληψη και τη διαρκή μεταμόρφωση, το οικείο αποκτά νέα διάσταση, παρασύροντας τον θεατή σε ένα προσωπικό ταξίδι ανάμεσα στο συλλογικό βίωμα και την ατομική αναζήτηση.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ritual Traces
Η ελληνική λαϊκή παράδοση συναντά τον σύγχρονο χορό σε μια πρωτότυπη, ονειρική σκηνική τελετουργία. Είκοσι τέσσερις χορευτές από δύο διαφορετικούς κινητικούς κόσμους διασταυρώνουν τα βήματά τους, δημιουργώντας έναν δυναμικό διάλογο ανάμεσα στη συλλογική μνήμη και την προσωπική ταυτότητα. Με αφετηρία παραδοσιακά έθιμα, η παράσταση παρακολουθεί έναν πρωταγωνιστή που κινείται ανάμεσα στο φως και τη σκιά, αναζητώντας τον εαυτό του, ενώ μια αινιγματική, σιωπηλή μορφή τον καλεί σε ένα κρυμμένο σύμπαν. Μέσα από τη μουσική, τον ρυθμό και τη διαρκή μεταμόρφωση, το γνώριμο επαναπροσδιορίζεται, προσκαλώντας τον θεατή σε ένα υποβλητικό ταξίδι ανάμεσα στο όνειρο, την παράδοση και τη σύγχρονη έκφραση.
