© MIke Rafail
1# Η διαχρονική (και πάντα επίκαιρη) υπόθεση
Ο Αριστοφάνης έγραψε τη "Λυσιστράτη" εν μέσω του Πελοποννησιακού Πολέμου, αλλά το μυστικό της επιτυχίας της παραμένει αφοπλιστικά απλό: η πιο πρωτότυπη "απεργία" στην ιστορία της ανθρωπότητας! Οι γυναίκες της Αθήνας και της Σπάρτης συμμαχούν, καταλαμβάνουν την Ακρόπολη και αρνούνται κάθε ερωτική επαφή με τους συζύγους τους μέχρι εκείνοι να καταθέσουν τα όπλα. Ένα έργο απολύτως αντιπολεμικό, που αποδεικνύει πως η γυναικεία ευφυΐα και η αλληλεγγύη μπορούν να μετακινήσουν ακόμα και τα πιο αμετακίνητα πολιτικά αδιέξοδα.
# 2 Σκηνοθετική ματιά: Η "έξοδος" από την εντροπία
Στη σκηνοθετική προσέγγιση του Αστέριου Πελτέκη, η "Λυσιστράτη" γίνεται μια συνειδητή πράξη "εξόδου από την εντροπία"-δηλαδή από τη σταδιακή αποσύνθεση, τη φθορά και την κοινωνική αδράνεια στην οποία οδηγεί ο παράλογος πόλεμος. Χωρίς να αλλοιώνει τον αριστοφανικό πυρήνα, στήνει μια γιορτή επί σκηνής όπου το γέλιο και η επαναδιεκδίκηση του σώματος λειτουργούν ως μηχανισμός επανεκκίνησης. Με έξυπνες κωμικές κορυφώσεις και οπτικά ευρήματα, η σκηνοθεσία αποδεικνύει ότι η ανασύνταξη μιας κοινωνίας ξεκινά από το συλλογικό ένστικτο επιβίωσης και τη συνειδητή απόφαση να πούμε "ως εδώ".
#3 Μια Λυσιστράτη που "σαρώνει" τη σκηνή
Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, η Ελισάβετ Κωνσταντινίδη δίνει το σύνθημα για όλη την παράσταση. Με δυναμισμό και αφοπλιστική κωμική φλέβα, ενσαρκώνει μια Λυσιστράτη που ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στη στιβαρή αρχηγό και την καθημερινή γυναίκα που αγανακτεί με τα καμώματα των ανδρών. Όπως δήλωσε και η ίδια στο "Αθηνόραμα", το βαθύτερο ιδανικό αυτής της γυναίκας είναι απλό αλλά σαρωτικό: "Θέλει να φέρει την ειρήνη, να ζουν οι άνθρωποι αρμονικά... Στη σκέψη της δεν υπάρχει ούτε εκμετάλλευση, ούτε χρήση του άλλου". Υπενθυμίζοντάς μας την τεράστια υπέρβαση που έκανε ο Αριστοφάνης δίνοντας λόγο στις γυναίκες να διαχειριστούν τα κοινά —αφού, όπως εύστοχα απαντά η ίδια στον Πρόβουλο, εκείνες είναι που κρατούν πάντα το "ταμείο του σπιτιού"— η Κωνσταντινίδη ηγείται του θιάσου με ηγεμονική αύρα και σπάνια αμεσότητα.
#4 Μια ομάδα συντελεστών που κεντάει
Δίπλα στη σαρωτική Ελισάβετ Κωνσταντινίδη, η Κατερίνα Παπουτσάκη, η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, ο Κρατερός Κατσούλης, καθώς και οι Παναγιώτης Πετράκης, Γιάννης Χαρίσης, Κώστας Σαντάς και Ιορδάνης Αϊβάζογλου, γεμίζουν τη σκηνή με εκρηκτική ενέργεια, ενώ η Κορίνα Λεγάκη στο τραγούδι και ο Βάιος Πράπας στη μουσική δίνουν τον δικό τους ξεσηκωτικό παλμό. Το αποτέλεσμα ολοκληρώνεται από μια ομάδα σπουδαίων συντελεστών: η μουσική του Γιώργου Ανδρέου, οι δυναμικές χορογραφίες του Κωνσταντίνου Ρήγου, τα σκηνικά της Φρόσως Λύτρα, τα κοστούμια του Νίκου Χαρλαύτη και οι φωτισμοί του Στέλιου Τζολόπουλου συνθέτουν ένα αληθινό υπερθέαμα, μετατρέποντας την παράσταση σε μια μεγάλη γιορτή ειρήνης και γέλιου.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
> Αναλυτικά ό,τι παίζει στις σκηνές της πόλης στον οδηγό θεάτρου του 'α'.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Λυσιστράτη
Πολύ περισσότερο από μία κωμωδία για τον πόλεμο και τον έρωτα, το βαθιά πολιτικό, ανθρωποκεντρικό αριστοφανικό έργο ανεβαίνει σε μία σύγχρονη σκηνική ανάγνωση που θέλει να μας υπενθυμίσει ότι, ακόμη και μέσα στη μεγαλύτερη φθορά, η επανεκκίνηση είναι δυνατή.
