© Χαράλαμποσ Βλαχοδήμος, Ηλίας Λαχανάς
Πολύ πριν την πρεμιέρα τους για τέταρτη χρονιά στο Θέατρο Σταθμός, οι "Γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα", σε δραματουργία και σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ντέλλα, έγιναν ξανά αμέσως sold out, με τις παραστάσεις να ξεκινούν και πάλι από 5 Οκτωβρίου 2026. Πρόκειται αναμφισβήτητα για μία από τις παραστάσεις που άφησε το αποτύπωμά της στο θεατρικό τοπίο και κατάφερε να γίνει βίωμα, ιεροτελεστία και σημείο αναφοράς για χιλιάδες θεατές τα τελευταία χρόνια. 'Έχοντας διαγράψει μια σπουδαία, πολυβραβευμένη και συγκινητική διαδρομή στην Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό —από το Θεσσαλικό Θέατρο μέχρι τη Λευκωσία και το Σαράγεβο—, η παράσταση - φαινόμενο ετοιμάζεται τώρα για τον τελευταίο κύκλο της. Από τον Οκτώβριο έως τον Δεκέμβριο του 2026, επιστρέφει η σκηνική πρόταση που βραβεύτηκε με το Πρώτο Βραβείο Κοινού στο Grape - Greek Agora of Performance 2025 και τιμήθηκε με το Βραβείο "Κάρολος Κουν" Σκηνοθεσίας Ελληνικού 'Έργου.
Το έργο κατάφερε να αγγίξει μια πολύ ευαίσθητη, σχεδόν ξεχασμένη χορδή της συλλογικής μας μνήμης: τη μυστική, λανθάνουσα εξουσία των γυναικών της Θεσσαλίας. Στη σκιά μιας αυστηρά ανδροκρατούμενης κοινωνίας, οι γυναίκες αυτές μπορεί να μην είχαν φωνή στα κοινά, όμως ανέπτυξαν έναν δικό τους, μυστικό κώδικα επιβίωσης και προστασίας. Ανάμεσα στην κουζίνα και την ύπαιθρο, η μαγειρική έγινε μαγεία. Τα ταπεινά βότανα, τα χόρτα, το νερό, το λάδι και το αλεύρι μετατράπηκαν σε θεραπευτικά "πρακτικά", ξεματιάσματα και γιατροσόφια, συνδέοντας τη γυναικεία φροντίδα με τις αρχαίες μάγισσες της περιοχής που "κατέβαζαν" το φεγγάρι.
Στη σκηνή, τρεις νέοι ηθοποιοί —ο Μιχάλης Αναγνώστου, ο Μανούσος Γεωργόπουλος και ο Πλάτωνας Γιώργος Περλέρος— με όπλα τους τη μάσκα, τον ρυθμό, τη σωματικότητα και τις αναμνήσεις από τις δικές τους γιαγιάδες, ζωντανεύουν αυτόν τον αρχέγονο κόσμο. Με αφετηρία τα στάδια παρασκευής μιας παραδοσιακής πίτας, πλέκουν αριστοτεχνικά ιστορίες του Οβίδιου και του Λουκανού με παραδοσιακά τραγούδια, αυθεντικές συνεντεύξεις και ιατροσοφικούς κώδικες του 19ου αιώνα.
Τώρα που ο κύκλος της παράστασης κλείνει οριστικά, η συγκίνηση είναι διάχυτη. Αποδεικνύεται ότι "Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα" ήταν πολύ περισσότερο από μια θεατρική επιτυχία, μια γέφυρα με τις ρίζες μας, ένας φόρος τιμής στις γυναίκες που κράτησαν τη ζωή στα χέρια τους μέσα από τη σιωπή και τη φροντίδα.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα
Η παράσταση της Πειραματικής Σκηνής του Θεσσαλικού Θεάτρου αξιοποιεί τις μυστικές ιστορίες των γυναικών της Θεσσαλίας του 19ου και 20ου αιώνα σε μια σκηνική προσέγγιση με βασικούς άξονες τους κοινωνικούς ρόλους και τις έμφυλες διαστάσεις των μαγικοθρησκευτικών πρακτικών. Το γυναικείο σώμα της τρίτης ηλικίας και η σύνδεσή του με τη λαϊκή μαγεία, τη μαγειρική και τις τελετουργικές πρακτικές βρίσκεται στο επίκεντρο. Τρεις θηλυκές μορφές, που ερμηνεύονται από τρία αρσενικά νεαρά σώματα, περνώντας τη ζωή τους στη σκιά της κυρίαρχης ανδροκρατικής εξουσίας, συνδιαλέγονται μεταξύ του οικείου και του αρχετυπικού, της ακίνδυνης «γιαγιάς» και της επικίνδυνης θεραπεύτριας και μιλάνε για τις ζωές τους, γι’ αυτά που έμαθαν από τις παλιές. αυτά που έπαθαν ως γυναίκες και αυτά που παραδίδουν στις επόμενες.
