Γιώργος Βούλγαρης©
Το "Υπόγειο" (1864) αποτελεί ένα από τα πιο επιδραστικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, ένας από τους σπουδαιότερους ψυχογράφους της ανθρώπινης φύσης, καταδύεται με αμείλικτη ειλικρίνεια στα πιο σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής, θεμελιώνοντας ουσιαστικά τον μοντέρνο υπαρξισμό.
Στη θεατρική μεταφορά της Μάρως Βαμβουνάκη, το εμβληματικό αυτό κείμενο ζωντανεύει επί σκηνής, για 3η χρονιά στο θεάτρο Βαφείο Λάκης Καραλής, σε μια ατμοσφαιρική παράσταση (από 6/10). Ο Στέργιος Ιωάννου υπογράφει τη σκηνοθεσία και ενσαρκώνει τον βασανισμένο "Άνθρωπο του Υπογείου", ενώ δίπλα του η Βασιλίνα Κατερίνη υποδύεται τη Λίζα, προσφέροντας μια δυνατή θεατρική εμπειρία γύρω από τα αιώνια δίπολα: μοναξιά και αγάπη, ελευθερία και αυτοτιμωρία.
Ο ήρωας του έργου, είναι ένας απομονωμένος, πικραμένος και υπεραναλυτικός πρώην δημόσιος υπάλληλος. Ζει στο περιθώριο της κοινωνίας της Αγίας Πετρούπολης, εγκλωβισμένος στις δικές του εσωτερικές συγκρούσεις, την αλαζονεία και την αυτοταπείνωση. Μέσα από έναν χειμαρρώδη εσωτερικό μονόλογο, απογυμνώνει τις ψευδαισθήσεις της εποχής του, καταγγέλλει την ορθολογική λογική και διεκδικεί το δικαίωμα του ανθρώπου στην παράλογη, ελεύθερη βούληση — ακόμη κι αν αυτή οδηγεί στην αυτοκαταστροφή.
Η υπόθεση παίρνει μια συγκινητική τροπή όταν στον σκοτεινό του κόσμο εισβάλλει η Λίζα, μια νεαρή, ευάλωτη γυναίκα. Η συνάντησή τους προσφέρει στον πρωταγωνιστή μια ευκαιρία για λύτρωση και αληθινή ανθρώπινη επαφή. Ωστόσο, ο φόβος της οικειότητας και το πληγωμένο του εγώ μετατρέπουν την προσπάθεια σύνδεσης σε ένα σκληρό παιχνίδι εξουσίας και απόρριψης.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Το υπόγειο
Το εμβληματικό μυθιστόρημα για τη διαχρονική μάχη του ανθρώπου με την ίδια του την ύπαρξη που θέτει καίρια ερωτήματα περί ελευθερίας, ηθικής και κοινωνικών πιέσεων, μεταφέρεται στη σκηνή σε διασκευή της Μάρως Βαμβουνάκη. Πρωταγωνιστής είναι πρώην δημόσιος υπάλληλος, αντι-ήρωας της λογοτεχνίας, που, κλεισμένος σ’ ένα υγρό, σκοτεινό υπόγειο, παλεύει με την ύπαρξή του. Μορφωμένος και οξύνους, αλλά παράδοξος και απομονωμένος, ακροβατεί ανάμεσα στη λογική και το παράλογο, στη δύναμη και την αδυναμία, στο καλό και το κακό. Αναζητώντας τη λύτρωση, εξομολογείται δύο περιστατικά από τη νεότητά του και διερωτάται αν μπορεί ο άνθρωπος να επιλέξει αυτό που επιθυμεί πραγματικά, πέρα από τις επιταγές της λογικής, όπως και ποιοι είναι οι λόγοι που κάποιες φορές η οδύνη υπερτερεί της ευτυχίας.
