Δέσποινα Σπύρου©
Στη νέα παράσταση της σκηνοθέτριας Λητώς Τριανταφυλλίδου και του ερμηνευτή Πάνου Βλάχου που θα δούμε τη νέα σεζόν 2026-27 με τίτλο "ΑΛΕΞ / ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ", οι δύο καλλιτέχνες, που συνεχίζουν τη συνεργασία τους μετά τον "Δον Ζουάν", ετοιμάζονται να μας διηγηθούν μια "Μικρή Ιστορία για τη βία". Η πρεμιέρα έρχεται στις 7 Νοεμβρίου 2026, στο 'Ίδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης", και η προπώληση των εισιτηρίων μόλις ξεκίνησε.
Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, ένα αγόρι εξαφανίζεται χωρίς ίχνη. Η υπόθεσή του συγκλονίζει τη χώρα, κυριαρχεί στα μέσα ενημέρωσης και πυροδοτεί αμέτρητες εικασίες. Το σώμα του δεν βρίσκεται ποτέ. Μήνες αργότερα, οι έρευνες οδηγούν σε μια ομάδα ανήλικων παιδιών. Στο επίκεντρο του έργου βρίσκεται ένα από τα παιδιά που συνδέθηκαν με την υπόθεση. Πλέον ενήλικας, επιστρέφει στα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του. Μέσα από ανακρίσεις, αναπαραστάσεις και θραύσματα μνήμης, επιχειρεί να ανασυνθέσει όσα συνέβησαν εκείνες τις ημέρες και να κατανοήσει το βάρος που εξακολουθεί να κουβαλά.
Ο Πάνος Βλάχος υποδύεται διαδοχικά τους αντιήρωες αυτής της ιστορίας, συνθέτοντας το συλλογικό πορτρέτο μιας πόλης όπου κανείς δεν μένει πραγματικά αμέτοχος. Μαζί του, πέντε ανήλικοι ερμηνευτές μεταμορφώνονται διαρκώς σε θύματα και θύτες, συνεργούς και μάρτυρες. Πώς μπορούμε να διηγηθούμε αυτήν την ιστορία σε παιδιά; Αλλά και πώς μπορούμε να ακούσουμε αυτήν την ιστορία από παιδιά;
Πότε το παιχνίδι παύει να είναι παιχνίδι;
Το "ΑΛΕΞ | ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ" είναι μια παράσταση για τη βία και για τον τρόπο με τον οποίο τα αγόρια μαθαίνουν από μικρή ηλικία να συνδέουν τη δύναμη με την επιβολή και την ευαλωτότητα με την αδυναμία. Προσεγγίζει το bullying όχι ως ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά ως το πρώτο στάδιο μιας ευρύτερης κουλτούρας βίας. Παράλληλα, διερευνά τη σχέση ανάμεσα στην ατομική και τη συλλογική ευθύνη. Αισθητικά και θεατρικά ερωτήματα συναντούν ηθικά διλήμματα: πώς αναπαριστάς τη βία χωρίς να την αναπαράγεις; Πώς αντιλαμβάνονται τα ίδια τα παιδιά την ενοχή, τον φόβο, τη σιωπή και την απώλεια; Και τι συμβαίνει όταν τα βλέπουμε να ενσαρκώνουν όχι μόνο παιδιά, αλλά και τους ενήλικες που τα διαμόρφωσαν;
Η σκηνοθέτρια Λητώ Τριανταφυλλίδου προσεγγίζει αυτή την ιστορία ως μια σκηνική άσκηση μνήμης. Η σκηνή μετατρέπεται σε έναν χώρο όπου η αφήγηση, το παιχνίδι και η ανάκριση συνυπάρχουν, μετατοπίζοντας διαρκώς την οπτική του θεατή και καλώντας τον να αναμετρηθεί όχι μόνο με μια ακραία εκδήλωση παιδικής βίας, αλλά και με τις συνθήκες που τη γέννησαν. Μέσα από αυτή τη διαδρομή, η ιστορία της εξαφάνισης ενός παιδιού μετατρέπεται στην ιστορία μιας πόλης που έχει ήδη χάσει τα παιδιά της.
Οι ανήλικοι ερμηνευτές (σε διπλή διανομή): Χριστόφορος Καρδαχάκης, Μάρκος Ηλίας Λογοθέτης, Μάριος Λούντζης, Δημήτρης Μακρόπουλος, Αντώνης Μαργαρίτης, Στέφανος Πελεκάνος, Γιάννης Πολιάς, Ιάσονας Ρούσσος, Νίκος Σκλάβος, Αριστείδης Χαμηλάκης.
Η σκηνογραφία και τα κοστούμια είναι της Νίκης Ψυχογιού, η μουσική της Αλεξάνδρας Κατερινοπούλου, η κίνηση του Ηλία Χατζηγεωργίου, οι φωτισμοί της Ελίζας Αλεξανδροπούλου, το video του Μάριου Γαμπιεράκη (Μαύρα Γίδια), ενώ καθήκοντα κοινωνικού λειτουργού και θεατροπαιδαγωγού αναλαμβάνει ο Βαγγέλης Κουφάκος.
*Η παρούσα παράσταση αποτελεί πρωτότυπο έργο καλλιτεχνικής μυθοπλασίας. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα ή πραγματικά γεγονότα είναι απολύτως συμπτωματική.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
