Το ερώτημα πλανάται όλο το Σαββατοκύριακο: Μα καλά, ποιός σκέφτηκε να κρύψει το Ζάππειο με μια τέτοια κατασκευή και μάλιστα για αρκετές μέρες, όταν μόλις πριν λίγο έχει εγκαινιαστεί πανηγυρικά η παράδοση της Βασιλίσσης Όλγας και οι πολιτικοί έχουν φωτογραφηθεί με θέα το περιστύλιο; Η αφαίρεση των εγκαταστάσεων του Φεστιβάλ Ολυμπίων πριν ακόμη ολοκληρωθεί η ανέγερσή τους, κατόπιν και της κριτικής που έγινε στα social media, για τον τρόπο με τον οποίο έκρυβαν το μνημείο, ξαναφέρνει στην επικαιρότητα το πονεμένο ζήτημα του δημόσιου χώρου της πόλης.
Σε μια Αθήνα χωρίς πάρκα και με τις περισσότερες πλατείες γεμάτες τραπεζοκαθίσματα, συχνά μάλιστα με τη μουσική σε ανεξέλεγκτη ένταση, ο δημόσιος χώρος είναι πολύτιμος και αξίζει τον σεβασμό μας. Αντ' αυτού γινόμαστε μάρτυρες της μιας προχειρότητας μετά την άλλη.
Σε μια Αθήνα χωρίς πάρκα και με τις περισσότερες πλατείες γεμάτες τραπεζοκαθίσματα, συχνά μάλιστα με τη μουσική σε ανεξέλεγκτη ένταση, ο δημόσιος χώρος είναι πολύτιμος και αξίζει τον σεβασμό μας. Αντ' αυτού γινόμαστε μάρτυρες της μιας προχειρότητας μετά την άλλη. Βαριές κατασκευές που υψώνονται χωρίς σχέδιο και αισθητική και κατεβαίνουν εν μια νυκτί. Αρχαία μνημεία που μεταμορφώνονται σε συναυλιακούς πολυχώρους χωρίς μέριμνα για την αποφυγή της όχλησης των κατοίκων αλλά και την εύρυθμη λειτουργία της πόλης και χωρίς μέριμνα για την αισθητική τους ταυτότητα. Γλυπτά και αγάλματα που ανεγείρονται όπου του φανεί του κάθε φορέα, χορηγού, πάτρωνα κλπ. με τους υπουργούς και τους δημόσιους άρχοντες να κόβουν κορδέλες, χωρίς να εμπλέκονται στις αποφάσεις ειδικοί για την τέχνη και τον δημόσιο χώρο. Φεστιβάλ που κλείνουν κεντρικές πλατείες της πόλης με μίζερα dj sets για 50 περαστικούς που σταμάτησαν να πάρουν δωρεάν μπίρα από το σταντ του χορηγού με τα ανεμίζοντα σημαιάκια, την ίδια στιγμή που κορυφαία εστιατόρια προσπαθούν να εξασφαλίσουν νόμιμη άδεια για να βγάλουν τραπέζια σε μια κατά τ' άλλα νεκρή νησίδα και βρίσκονται στην αναμονή.
Λυπούμαστε αλλά αυτό δεν είναι πολιτισμός για τους πολλούς, κατοίκους και επισκέπτες. Ο πολιτισμός στο δημόσιο χώρο θέλει σχέδιο, γνώση, προσοχή, διαδικασίες, διαφάνεια. Είναι άλλο ένα μεγάλο ετήσιο δρώμενο σε ένα πάρκο ή μια πλατεία, σωστά οργανωμένο και με συγκεκριμένη στόχευση που δίνει ζωή και χαρά στην πόλη και προστίθεται στο ημερολόγιο των εκδηλώσεών της και άλλο οι σπασμωδικές κινήσεις που εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα ή το φαίνεσθαι του Χ φορέα και διαταράσσουν τη ζωή της πόλης στον ελάχιστο δημόσιο χώρο που μας αναλογεί, ο οποίος συχνά μάλιστα στη χώρα μας γειτνιάζει με αρχαιολογικά και άλλα τοπόσημα.
Με το Ζάππειο εμείς προσωπικά ως περίοικοι συνδεθήκαμε πιο στενά την περίοδο της πανδημίας, τότε που φιλοξενούσε τη φούσκα μας, με ποδήλατα, παιδιά και "πικνίκ" στα παγκάκια, μετά το τρέξιμο στη Βασιλίσσης Όλγας. Την περίοδο που οι Αθηναίοι ξαναγνωριστήκαμε μαζικά με τον δημόσιο χώρο. Σε αντίθεση με την πολιτεία που δεν έκανε και ιδιαίτερες κινήσεις για να διατηρηθεί εκείνο το μομέντουμ, υποστηρίζοντας για παράδειγμα όπως άλλες πόλεις την τάση για το ποδήλατο που παρατηρήθηκε τότε, εμείς διεκδικήσαμε και αγαπήσαμε ξανά τον δημόσιο χώρο. Και δεν θέλουμε να τον ξαναχάνουμε.
Διαβάστε Επίσης
