Πάτροκλος Σκαφίδας©
Πώς προέκυψε η απόφαση να ασχοληθείτε με το "McNeal" του Αγιάντ Άχταρ; Τι ήταν αυτό που σας έκανε να επιλέξετε το συγκεκριμένο έργο;
Πέρσι, όταν έπρεπε να αποφασίσουμε αν θα συνεχίσουμε τη "Φάλαινα", η σωματική επιβάρυνση από την ίδια την παράσταση ήταν τόσο μεγάλη που μου ήταν ξεκάθαρο πως δεν μπορούσα να συνεχίσω. Έτσι, άρχισα να διαβάζω έργα-κάτι που ούτως ή άλλως με ξεκουράζει. Ανάμεσα σε αυτά ήταν και το "McNeal". Διαβάζοντάς το, άρχισα να ονειρεύομαι αυτόν τον κόσμο. Σιγά-σιγά άρχισε να με πληγώνει, γιατί ένιωσα πως θίγει πράγματα για τα οποία πρέπει να μιλήσουμε. Με έκανε να αισθανθώ σχεδόν αστείος απέναντι σε όσα τρέχουν γύρω μας και κατάλαβα ότι αγγίζει πολύ προσωπικά μου συναισθήματα. Το ίδιο το έργο άρχισε να μου μιλάει.
Υπάρχει στο έργο μια αίσθηση ματαιότητας που συνδέεται με την επίγνωση του θανάτου. Πώς επηρεάζει αυτή η συνειδητοποίηση τον τρόπο που επιλέγουμε να ζήσουμε;
Υπάρχει πράγματι μια ματαίωση. Όταν με συναντάει το κομμάτι του θανάτου, ματαιώνει την ίδια την πράξη της ζωής. Το θέμα είναι να είμαστε παρόντες στον χρόνο μας. Ιδεολογικά θα μπορούσε κανείς να πει: "Αφού θα πεθάνουμε, ας μην κάνουμε τίποτα". Όμως το ίδιο το ένστικτο σε σπρώχνει να εξελιχθείς, να ζήσεις. Ανάλογα με τα βιώματα και τα θεμέλια που έχεις από την οικογένεια, διαμορφώνεις έναν χαρακτήρα που βιώνει θετικά ή αρνητικά αυτή τη διαδρομή.
Υπάρχουν, δηλαδή, κομμάτια της ζωής μας που ματαιώνονται σταδιακά;
Ναι. Η πρακτικότητα, από τη μία, ξεκουράζει το μυαλό, αλλά από την άλλη αφαιρεί κάτι από τον εαυτό μας. Η AI, για παράδειγμα, αλλάζει την ίδια την αίσθηση του χρόνου. Ένας συγγραφέας χρειάζεται δέκα χρόνια για να γράψει ένα έργο βιωματικά. Με την τεχνητή νοημοσύνη αυτό γίνεται σε δύο μέρες. Μόνο που το ένα έχει προσωπική ανάγκη και ψυχή, ενώ το άλλο απλώς βάζει τις λέξεις στη σωστή σειρά. Λείπει το προσωπικό στίγμα.
Άρα αυτό που ζητάει ο δημιουργός είναι η ίδια η ανάγκη να νιώσει;
Ακριβώς. Δεν έχω ανάγκη μόνο από ένα αποτέλεσμα. Έχω ανάγκη να νιώσω.
Μετά τον Τσάρλι στη "Φάλαινα", υποδύεστε ξανά έναν πολύ σύνθετο χαρακτήρα. Πόσο εύκολο είναι να αποστασιοποιηθείτε από έναν τόσο δυνατό ρόλο;
Αυτό που παραμένει είναι ίσως κάποια σωματικά ή οπτικά στοιχεία. Συναισθηματικά, όμως, δεν συγκρίνω τους δύο κόσμους· ήταν άλλη ανάγκη στη "Φάλαινα" και άλλη στο "McNeal".
Έχω την αίσθηση πως σας ελκύουν οι ήρωες που βρίσκονται στα όριά τους και παλεύουν με εσωτερικές συγκρούσεις.
Ίσως γιατί κι εγώ ο ίδιος είμαι έτσι συχνά-στα όριά μου. Η ζωή μας φέρνει όλους εκεί, αν και υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι αυτά τα όρια μπορούν να ησυχάσουν. Όταν ένα πράγμα πετύχει, είναι εύκολο να μιλάς. Όταν αποτύχει, οφείλεις να αναγνωρίσεις την αξία της διαδρομής. Γι' αυτό ψάχνω πάντα έναν λόγο που να λέει: "Έχω λόγο να πω αυτή την ιστορία ακόμα κι έναν φίλο μου στον καναπέ του σπιτιού μου". Αν υπάρχει αυτός ο λόγος, τότε αξίζει να την πεις.
Πώς θα περιγράφατε την προσωπικότητα του ΜακΝιλ; Πρόκειται για έναν άνθρωπο που φαίνεται να έχει αποτύχει στις προσωπικές και οικογενειακές του σχέσεις.
Είναι ένας συγγραφέας που γράφει από πάντα, έχοντας ξεκινήσει με πολιτικό λόγο στη ζωή του. Όπως όλοι οι συγγραφείς αυτού του βεληνεκούς, χρειάζεται απομόνωση και χρόνο. Για να είναι όμως απόλυτα δοσμένος σε έναν ρόλο της ζωής του, αναγκαστικά υστερεί σε κάποιον άλλον. Έχει όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα ενός λογικού ανθρώπου, αλλά το "εγώ" του συμπιέζει τους γύρω του. Αυτό τον ωθεί να αναρωτιέται διαρκώς αν είναι αρκετός για αυτόν τον κόσμο.
Δεν είναι όμως αυτή μια πανανθρώπινη αγωνία; Να καταλάβουμε αν είμαστε αρκετοί;
Αυτό κάνουμε όλοι. Προσπαθούμε, δουλεύουμε, κάνουμε τον απολογισμό μας. Και μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις προσπαθείς να καταλάβεις αν τελικά αξίζει να επιβιώσει κανείς σε αυτόν τον κόσμο. Εγώ προσωπικά, ως άνθρωπος, λέω ότι αξίζει.
Στην παράσταση αξιοποιείται έντονα η τεχνολογία, με live προβολές και deepfakes. Πώς λειτουργεί αυτό το ψηφιακό σκηνικό περιβάλλον και πόσο περιορίζει τον αυθορμητισμό σας πάνω στη σκηνή;
Καθόλου. Η ίδια η δομή του έργου από τον Αγιάντ Άχταρ είναι φτιαγμένη έτσι. Τα μέρη που συνδέουν τις σκηνές και τις πράξεις τοποθετούνται εξαρχής μέσα σε έναν ψηφιακό κόσμο. Από τη στιγμή λοιπόν που υπάρχει αυτή η βάση, πάνω της χτίζεται και το υπόλοιπο εικαστικό περιβάλλον- κάτι που φυσικά είναι δουλειά του σκηνοθέτη Χρήστου Σουγάρη και της σκηνογράφου Αθανασίας Σμαραγδή.
Με τον σκηνοθέτη, τον Χρήστο Σουγάρη, είναι η πρώτη φορά που συνεργάζεστε; Πώς προέκυψε αυτή η συνάντηση;
Είναι η πρώτη μας συνεργασία, παρότι με τον Χρήστο γνωριζόμαστε από παιδιά, καθώς είμαστε συνομήλικοι. Όλα αυτά τα χρόνια συζητούσαμε συχνά για το πότε θα δουλέψουμε μαζί. Όταν λοιπόν έφτασε αυτό το έργο στα χέρια μου και είδα ότι είχε διαθέσιμο χρόνο, του πρότεινα να το διαβάσει, λέγοντάς του πόσο με ιντρίγκαρε η ιστορία του. Το διάβασε, ενθουσιάστηκε κι εκείνος, μου είπε το "ναι" κι έτσι ξεκίνησαν όλα.
Ποιοι είναι οι συνοδοιπόροι σας στη σκηνή του "McNeal";
Έχουμε έναν εξαιρετικό θίασο. Η Γιώτα Φέστα υποδύεται την ατζέντισσα του συγγραφέα, η Μαρίτα Γαγάνη τη γραμματέα της, και η Μαρίζα Τσάρη τη γιατρό- η επιστήμη είναι απαραίτητη, γιατί από εκεί ξεκινάει και η τεχνολογία, αναδεικνύοντας τη μάχη ανάμεσα στην πίστη και την επιστήμη. Ο Δημήτρης Σέρφας υποδύεται τον γιο μου, η Τζωρτζίνα Παλαιοθόδωρου τη γυναίκα με την οποία είχε σχέση ο ΜακΝιλ, και η Αλίκη Ανδρειωμένου τη δημοσιογράφο των New York Times.
Με το πέρασμα των χρόνων και την εμπειρία που αποκτάτε, γίνεστε πιο επιεικής με τις αδυναμίες των ανθρώπων; Έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο προσέρχεστε πλέον σε μια νέα συνεργασία;
Καταρχάς, δεν εστιάζω ποτέ στις αδυναμίες των συναδέλφων μου· κοιτάζω πάντα τα θετικά τους στοιχεία, γιατί με αυτούς τους ανθρώπους θέλω να συνεργαστώ. Στις ανθρώπινες σχέσεις είναι φυσικό να φανερώνονται όλες οι πλευρές —και οι καλές και οι δύσκολες. Όλοι μας έχουμε θετικά και αρνητικά, κι εγώ ο ίδιος δεν αποτελώ εξαίρεση. Το ζητούμενο για μένα είναι να καταφέρεις να προστατεύσεις τον άλλον από τις κακές του στιγμές και να φωτίσεις την καλύτερη εκδοχή του, μέσα στο πλαίσιο του κόσμου που καλείστε να δημιουργήσετε.
Αυτό αποκαλύπτει μια διάθεση συντροφικότητας και όχι μια συγκρουσιακή στάση στη δουλειά.
Δεν μπορώ άλλο με τις συγκρούσεις. Πολύ εύκολα μπορεί να ματαιωθεί αυτό το πράγμα, να περάσει ο αγώνας και το πάθος. Αλλά αν έχεις έρθει στον χώρο μας για να λύσεις όσα δεν κατάφερες να λύσεις με τον εαυτό σου, είναι βέβαιο ότι θα έρθεις αντιμέτωπος με πράγματα πολύ πιο σύνθετα απ’ ό,τι περιμένεις.
Αυτή η συνειδητοποίηση έρχεται προφανώς με την εμπειρία. Έχει αλλάξει τον τρόπο που βάζετε προτεραιότητες; Φαντάζομαι πως είστε πολύ διαφορετικός από το ξεκίνημά σας.
Βέβαια... Στην αρχή δεν περπατούσα καν! Πέραν της πλάκας, όμως, η εμπειρία από μόνη της δεν εγγυάται ότι θα εξελιχθούμε προς το καλύτερο· αυτό είναι θέμα προσωπικής επιλογής. Δεν μπορώ να ξέρω τι επιζητά ο καθένας, αλλά μπορώ να το κατανοήσω. Όπως ακριβώς καταλαβαίνω ότι, ενώ κανείς δεν θα ήθελε να υπάρχει πόλεμος, δυστυχώς είναι μια πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα.
Τηλεοπτικά θα κάνετε κάτι άλλο φέτος ή θα σας δούμε μόνο στο θέατρο;
Τηλεοπτικά κάνω ένα μικρό guest σε κάτι που ακόμα δεν μπορώ να ανακοινώσω. Παράλληλα, συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά ο "Φονιάς" που σκηνοθέτησα. Θα παρουσιαστεί στη Θεσσαλονίκη με τον περσινό θίασο, ενώ στην Αθήνα θα επιστρέψει με δύο αλλαγές στη διανομή: στη θέση του Μιχάλη Σαράντη θα είναι ο Ηλίας Βαλάσης και στη θέση του Μάρκου Παπαδοκωνσταντάκη ο Δημήτρης Καπετανάκος.
Διαβάστε Επίσης
Αγαπήσατε πολύ αυτό το έργο. Είναι μια συγκλονιστική, αν και αρκετά σκοτεινή ιστορία.
Αυτό κάνω συνήθως· αγαπώ ένα έργο και μετά τολμάω να διηγηθώ την ιστορία του. Η συγκεκριμένη είναι πράγματι εντελώς σκοτεινή. Βάζει τον θεατή να αναρωτηθεί πώς επιτρέπουμε στον θύτη να ζει ελεύθερος και, τελικά, τι σημαίνει πραγματικά ελευθερία. Όπως μου έλεγε και ένας φίλος, ελεύθερος σε μια τέτοια κοινωνία είναι εκείνος που επιλέγει ελεύθερα τα δεσμά της σκλαβιάς του. Θεωρούμε ότι είμαστε ελεύθεροι, ενώ στην πραγματικότητα παραμένουμε δέσμιοι.
Παρότι η ιστορία διαδραματίζεται στη δεκαετία του '50, οι θεματικές της μοιάζουν εξαιρετικά επίκαιρες. Πώς συνδέεται το σήμερα με εκείνη την εποχή στο κείμενο του Βασίλη Κατσικονούρη;
Παρότι η πλοκή τοποθετείται στο 1950, ο "Φονιάς" είναι ένα ολόφρεσκο έργο-ο Βασίλης το έγραψε μόλις πέρυσι το καλοκαίρι. Μάλιστα, το καλοκαίρι που μας πέρασε έγραψε κι ένα νέο έργο, το "Βασίλειο", το οποίο σχεδιάζουμε, πρώτα ο Θεός, να ανεβάσουμε τον Ιανουάριο. Είναι η πρώτη φορά που καταπιάνεται με μια πιο φωτεινή πλευρά.
Φαντάζομαι δεν πρόκειται για μια αμιγώς κωμική μετατόπιση, έτσι;
Όχι, δεν είναι κωμωδία. Έχει όμως ένα πολύ αστείο κομμάτι, παράλληλα με μια γλυκιά και βαθιά ανθρώπινη διάσταση. Ο Κατσικονούρης παραμένει ένας εξαιρετικά χαρισματικός δημιουργός. Είναι σπάνιος άνθρωπος, γλυκός και βαθιά ταλαντούχος. Μην ξεχνάτε ότι είναι και εκπαιδευτικός — φαντάζομαι θα είναι εκπληκτική εμπειρία να τον έχεις καθηγητή!
Έχετε κάνει μεγάλες επιτυχίες και ο κόσμος σας αγάπησε πολύ μέσα από την τηλεόραση. Σήμερα, τι χρειάζεται να έχει μια τηλεοπτική πρόταση για να σας δελεάσει;
Μια φρέσκια ιδέα, ένα καλογραμμένο σενάριο και φωτεινούς, αγαπημένους συνεργάτες. Παράλληλα, όμως, μετράει πολύ και ο παράγοντας του χρόνου. Η τηλεόραση απαιτεί δεκάωρα καθημερινά γυρίσματα. Αν αυτό συνδυαστεί με το θέατρο, σημαίνει ότι για τους επόμενους επτά μήνες οι δικοί σου άνθρωποι απλώς δεν θα σε βλέπουν στο σπίτι.
Πραγματικά απορώ πώς τα καταφέρνετε. Φαντάζει άθλος αυτός ο ρυθμός.
Το κάνουμε γιατί έτσι έχουμε μάθει να δουλεύουμε. Ωστόσο, μεγαλώνοντας, η προτεραιότητά μου είναι να είμαι ουσιαστικά παρών-και για τον εαυτό μου και για τους ανθρώπους μου. Αυτή είναι η πολυτέλεια που διεκδικώ πλέον: ο χρόνος. Από την άλλη, φυσικά, αν βρεθεί κάτι που θα με ενθουσιάσει και θα με ιντριγκάρει πραγματικά, δεν θα λογαριάσω τον χρόνο· θα τα δώσω όλα για να είμαι εκεί.
Και όταν υπάρχει λίγος ελεύθερος χρόνος; Πώς τον περνάτε;
Όπως όλοι οι άνθρωποι. Με τη συντροφικότητα και τους φίλους μου, αν και κι εκείνοι τρέχουν σε ένα παράλληλο σύμπαν και είναι δύσκολο να τους δεις. Μια βόλτα με τη μηχανή, με το αμάξι. Ή όταν έχω λίγο περισσότερο χρόνο, ένα ωραίο ταξίδι κάπου. Ένα ωραίο φαγητό. Ή, αν έχω πολύ χρόνο, να φύγω και να πάω στο νησί, την Τήνο ή σε οποιοδήποτε άλλο νησί της Ελλάδας, γιατί είναι όλα υπέροχα.
Όντας λάτρης της μοτοσυκλέτας, σας φαντάζομαι να ετοιμάζετε βαλίτσες και να δραπετεύετε στην ομορφιά της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Εντελώς, με μεγάλη μου χαρά! Τα ταξίδια είναι κάτι που λατρεύω. Βέβαια, με τους ρυθμούς που τρέχουμε σήμερα, κοντεύουν να γίνουν πολυτέλεια... Ή, πάλι, μπορεί να με πιάσει μια "μανία" και, αντί για ταξίδι, να ψάχνω να βρω την επόμενη ιστορία που έχω την ανάγκη να αφηγηθώ.
Διαβάζετε πολύ πάντως. Είναι το διάβασμα ο τρόπος με τον οποίο επιλέγετε να αξιοποιείτε τον ελεύθερο χρόνο σας;
Ευτυχώς, ναι. Αν έχω έστω και λίγο χρόνο και καθαρό μυαλό, θα καθίσω να διαβάσω.
Επιλέγετε τα βιβλία σας με το κριτήριο αν θα μπορούσαν να μεταφερθούν κάποια στιγμή στη σκηνή;
Όχι, καθόλου! Το διάβασμα για μένα είναι καθαρή απόλαυση· θα διαβάσω έτσι κι αλλιώς. Τώρα, αν τύχει και πιάσω στα χέρια μου ένα θεατρικό κείμενο, εκεί προφανώς μπαίνει ένα διαφορετικό, πιο επαγγελματικό βλέμμα. Αλλά η ανάγκη για το διάβασμα παραμένει αυτόνομη.
Μπορεί να έχουμε διαφορετική νοοτροπία σε κάποια πράγματα στη δουλειά ή στη σκέψη μας, αλλά τελικά στην ίδια Αθήνα ζούμε. Πώς βλέπετε αυτή την ανάγκη για διαχωρισμούς που υπάρχει γύρω μας;
Ζούμε σε μια κοινωνία όπου διαχωρίζουμε τι είναι πολιτισμός και τι όχι, τι είναι σύνορα και τι όχι. Χωρίζουμε τους ανθρώπους με βάση το χρώμα, τη σεξουαλική ταυτότητα και ένα σωρό άλλα πράγματα. Θέλουμε να είμαστε νοήμονες, αλλά είμαστε βαθιά παράλογοι· ζητάμε λύσεις, και την ίδια στιγμή υπάρχουν πόλεμοι γύρω μας κάθε μέρα. Υπάρχει, βέβαια, και η ταξική διαφορά: άνθρωποι που δεν έχουν να φάνε δίπλα σε ανθρώπους που έχουν. Ωστόσο, δεν κρίνω το καλό ή το κακό, είναι άνθρωποι. Προσπαθώντας να ενώνω, δεν σκέφτομαι ποτέ ότι παίζω για έναν άνθρωπο μόνο, ούτε σκεφτόμουν ποτέ όσα μας χωρίζουν. Σκέφτομαι μόνο όσα μας ενώνουν.
Το AI, σωστά, δεν μπορεί να ευχηθεί· και εκεί φαίνεται ίσως τι δεν μπορεί, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, να αντιγράψει από έναν καλλιτέχνη η μηχανή.
Και επειδή ξέρω πόσο δύσκολα μπορεί να είναι τα πράγματα για τους συναδέλφους -όπως υπήρξαν και για μένα στη ζωή μου- με οικογένειες, παιδιά, υποχρεώσεις και σκηνοθέτες, σε όλους αυτούς εύχομαι μέσα από την ψυχή μου να είναι καλά. Όχι απαραίτητα πλήρεις, γιατί αυτό δεν είναι δεδομένο, αλλά χαρούμενοι, νοήμονες και αγαπημένοι. Αυτό είναι το ζητούμενο.
Και επιστρέφοντας στο AI, που συζητούσαμε και πριν, μέσα σε αυτό το τοπίο μοιάζει σαν ένας εντελώς άλλος πλανήτης. Πού βρίσκεται τελικά η ελπίδα;
Το AI είναι πράγματι ένας άλλος πλανήτης, αυτός που έρχεται. Αλλά, ενώ η τεχνητή νοημοσύνη δεν έχει το αντίστοιχο της ελπίδας μέσα της, την έχω εγώ. Άρα έχω και το κομμάτι της πίστης. Αυτά τα πράγματα μπορούν να γίνουν, το εύχομαι. Το AI, σωστά, δεν μπορεί να ευχηθεί· και εκεί φαίνεται ίσως τι δεν μπορεί, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, να αντιγράψει από έναν καλλιτέχνη η μηχανή. Βέβαια, δεν πιστεύω ότι είναι τόσο απλό. Σήμερα η μηχανή παράγει τα πάντα σε ένα δευτερόλεπτο. Φαντάζομαι ότι μπορεί να αντιγράψει μια τεχνοτροπία γραφής, ένα συγγραφικό μοτίβο ή ακόμα και ένα αρχιτεκτονικό σχέδιο. Αλλά δεν ξέρω ακριβώς αν μπορεί να αντιγράψει αυτό που είναι πραγματικά ο καλλιτέχνης. Ίσως αντιγράφει την τεχνοτροπία, αλλά όχι το συναίσθημα. Πάντα θα λείπει ένα κομμάτι άυλο, αλλά υπαρκτό, που το νιώθουμε. Αυτό πιστεύω.
Στην αγορά όμως, όπως για παράδειγμα στο θέατρο, οι παραγωγοί συχνά αναζητούν την ευκολία: ταχύτητα, λιγότερο κόπο και χαμηλότερο κόστος. Δεν φοβάστε μήπως αυτή η λογική επικρατήσει εις βάρος της τέχνης σας;
Αυτό θα το κάνει ο άνθρωπος από επιλογή, όχι από συνθήκη. Συνήθως οι λάθος επιλογές φαίνονται· τις καταλαβαίνεις, έχουν ένα άλλο μοτίβο. Είναι θέμα αξιακού συστήματος. Το βλέπουμε άλλωστε παντού, ακόμα και στην καθημερινότητα. Παλιά, η εμπειρία μας από έναν χώρο, ένα εστιατόριο ή μια βόλτα ήταν βιωματική. Σήμερα έχουμε το TripAdvisor, όπου ο καθένας μπορεί να γράψει τα χειρότερα επειδή είναι προβοκάτορας. Το ίδιο συμβαίνει και με τις κριτικές μιας παράστασης. Διαβάζοντάς τες, μπορείς να καταλάβεις απόλυτα τι άνθρωπος γράφει. Μετά από τσακισμένα χρόνια στον χώρο, το καταλαβαίνεις από τα πρώτα ρήματα: αν κάποιος γράφει με αγάπη ή αν το κάνει επί προσωπικού. Στην κριτική καταλαβαίνεις για αυτό που γράφεται, αλλά κυρίως καταλαβαίνεις αυτόν που γράφει. Και μεταξύ μας, τα τελευταία δέκα χρόνια έχουμε αντιληφθεί όλοι ότι πουλάει το αρνητικό. Σε σημείο που, αν κάποιος έγραφε μια εντελώς καλή κριτική, θα έλεγες: "Παναγία μου, κάτι δεν πάει καλά!". Αν έχεις μάθει στην κακοποίηση όλο αυτό το διάστημα, λες καλύτερα να ακούσεις το αρνητικό, γιατί ξέρεις ότι λειτουργεί ανάποδα.
Αυτή η ειλικρίνεια, όμως, τελικά δεν κρύβεται πίσω από την ίδια την αλήθεια της τέχνης; Παρακολουθώντας κάποιον, καταλαβαίνεις αν επιδιώκει τον εντυπωσιασμό ή αν εκφράζει αυτό που πραγματικά πιστεύει.
Ακριβώς. Είναι θέμα ανθρώπων. Όπως κι εσείς, βλέποντας ηθοποιούς στη σκηνή, καταλαβαίνετε πού σας πάνε και αν είναι χαρούμενοι με αυτό που κάνουν. Το αντιλαμβάνεστε. Όπως αντιλαμβάνεστε και μια πρόχειρη σκηνοθετική δουλειά. Όλα φαίνονται, ξέρετε. Ό,τι κι αν λέμε, ό,τι κι αν κάνουμε, τα πράγματα στο τέλος φαίνονται. Αρκεί να ξεκινάς με καλή προαίρεση.
Και ίσως αυτή είναι και η βαθύτερη ανάγκη σας: να μην χρειάζεται πια να αποδεικνύετε σε κανέναν ποιος είστε.
Ακριβώς. Δεν θέλω να αποδείξω σε κανέναν τίποτα, γιατί δεν χρειάζεται να αποδείξω ποιος είμαι. Αλλά σίγουρα, αν ακούσω μια ιστορία και συνδεθώ μαζί της συναισθηματικά, θέλω —σαν γνώση, σαν άλλος Προμηθέας, με πολύ μεγάλη χαρά και με οποιοδήποτε κόστος— να τη μοιραστώ. Για μένα, αυτό είναι το σημαντικότερο.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
