Μετά τις επιτυχημένες στάσεις του στο Μιλάνο και τη Λισαβόνα, το πολυμορφικό καλλιτεχνικό έργο "Nothing to hide" φτάνει στην Αθήνα. Από τις 16 έως τις 21 Ιουνίου 2026. Το Σύγχρονο Θέατρο (16-17/6), το θέατρο Αλκμήνη (18-20 Ιουνίου) και το 'Ίδρυμα Ευγενίδου (21/6) θα υποδεχτούν μια μοναδική σύμπραξη ανάπηρων και μη καλλιτεχνών από την Ελλάδα, την Ιταλία και την Πορτογαλία.
Η παράσταση, με καλλιτεχνικό διευθυντή/χορογράφο τον Γιώργο Χρηστάκη αποτελεί το απόσταγμα του διετούς ευρωπαϊκού προγράμματος BIOKINETICS (Creative Europe), το οποίο εξερευνά το σώμα ως πεδίο μεταμόρφωσης, ευαλωτότητας και σύνδεσης. Αντλώντας έμπνευση από τα λόγια του Tatsumi Hijikata για την απελευθέρωση του σώματος από τα κοινωνικά δεσμά, η παράσταση προτείνει μια νέα, συμπεριληπτική σκηνική γλώσσα.
"Λυγίσαμε τα πόδια για να δούμε τον κόσμο από χαμηλά, όπως τον βλέπουν τα φυτά, τα ζώα και τα παιδιά. Σκόπιμα παραμορφώσαμε το πρόσωπο, απωθώντας τη φυσική τάση για ορθή έκφραση. Όταν το σώμα απελευθερώνεται από τα κοινωνικά δεσμά, εκπληκτικά πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν".
Μέσα από τον χορό, την υποκριτική και τη ζωντανή μουσική, η διαφορετικότητα μετατρέπεται σε γόνιμο διάλογο, όπου ο περιορισμός γίνεται πιθανότητα και η αλληλεξάρτηση δύναμη. Το ταξίδι του "Nothing to Hide" στην Αθήνα μοιράζεται σε τρεις χώρους: Σύγχρονο Θέατρο ( 16 & 17 Ιουνίου), Θέατρο Αλκμήνη (18, 19 & 20 Ιουνίου), Ίδρυμα Ευγενίδου (21 Ιουνίου).
Σημειώστε πως την Κυριακή 21 Ιουνίου στο Ίδρυμα Ευγενίδου θα γίνει ένα ανοιχτό συμπόσιο με τίτλο "Το ανάπηρο σώμα στην Τέχνη". Εκεί, καλλιτέχνες, ακαδημαϊκοί και εκπρόσωποι της πολιτικής σκηνής θα συζητήσουν για την ορατότητα, την ισότητα και την κοινωνική ένταξη μέσω της τέχνης.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Nothing to hide
Καλλιτέχνες από Ελλάδα, Ιταλία και Πορτογαλία — ανάπηροι και μη — δημιουργούν μια κοινή γλώσσα μέσα από το χορό, μιλώντας για την ευαλωτότητα που γίνεται δύναμη και τη διαφορά που γίνεται διάλογος. Μια παράσταση - ποιητική και πολιτική εμπειρία για την ορατότητα, την ένταξη και την ισχυρή πράξη του να σε βλέπουν. Το έργο εξερευνά το σώμα ως χώρο μεταμόρφωσης, ευαλωτότητας και σύνδεσης. Ο περιορισμός γίνεται πιθανότητα και η διαφορά γίνεται διάλογος· τα σώματα υποστηρίζουν, μεταφέρουν και αναδιαμορφώνουν το ένα το άλλο σε μια συνεχή ανταλλαγή μεταξύ αυτονομίας και αλληλεξάρτησης. Οι συναντήσεις ξεδιπλώνονται σε ντουέτα, τρίο και ομαδικές συνθέσεις, έτσι ώστε η εμπιστοσύνη, ο ρυθμός και η αφή να χτίσουν μια κοινή γλώσσα.
