© Ros Kavanagh
Μια καθαρή ηλεκτρική εκκένωση, μια εμπειρία που σε γραπώνει από το στομάχι και δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα είναι το "MÁM" του Michael Keegan-Dolan και της ομάδας Teaċ Daṁsa. Στο Χώρο Δ της Πειραιώς 260 ένιωσα σαν να γίνομαι μάρτυρας μιας αρχαίας, παγανιστικής γιορτής και ίσως το πιο μαγικό στοιχείο στην παράσταση αυτή είναι το πώς καταφέρνει να παντρέψει την παράδοση με το απόλυτα σύγχρονο, χωρίς ίχνος γραφικότητας. Τα πάντα ξεκινούν από τις ρίζες της ιρλανδικής μουσικής, με τον Cormac Begley να κάνει θαύματα με την κονσερτίνα του, η οποία συναντά τον σύγχρονο ήχο της κολεκτίβας s t a r g a z e. Αυτός ο γάμος του παλιού με το νέο γεννά έναν ολόκληρο κόσμο γύρω από την ανάγκη μας για κοινότητα, μνήμη και συνύπαρξη.
Υπάρχει μια αλήθεια σε αυτό που λένε για την παράστραση οτι είναι ένα "θριαμβευτικό ξέσπασμα ζωής". Δώδεκα χορευτές από διαφορετικές χώρες ιδρώνουν, ενώνονται και δημιουργούν μια τελετουργία γεμάτη έκσταση. Η ίδια η ομάδα λειτουργεί σαν μια δεμένη κοινότητα στην ιρλανδική επαρχία, φτιάχνοντας μόνη της τα σκηνικά και τα κοστούμια με γήινα υλικά, ενισχύοντας αυτή τη χειροποίητη, πρωτόγονη αίσθηση. Ακόμα και ο τίτλος, MÁM, σημαίνει στα ιρλανδικά "ορεινό πέρασμα" αλλά και "καθήκον/ζυγός", αποτυπώνοντας το βάρος αλλά και τη λύτρωση.
Αν βρείτε εισιτήριο αξίζει να τη δείτε. Είναι η μεγαλύτερη διεθνής παραγωγή χορού του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και, πιστέψτε με, το ελληνικό κοινό —που έχει το δικό του βίωμα με την παράδοση και το πανηγύρι— θα συνδεθεί μαζί της μέχρι το τελευταίο κύτταρο.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
MAM
Ένα εκστατικό ταξίδι εμποτισμένο από το τοπίο και τον πολιτισμό της Ιρλανδίας, με τη συμμετοχή χορευτών από διαφορετικά μέρη του κόσμου, που συγκροτούν ένα δυναμικό πεδίο σχέσεων – μια κοινότητα σωμάτων που πάλλονται ξέφρενα, εκστατικά και ρυθμικά, μετατρέποντας τη σκηνή σε ένα πανηγύρι. Ένα πυρόξανθο κορίτσι ξυπνάει μέσα σ’ έναν εφιάλτη για να τον δαμάσει. Ο εφιάλτης μετατρέπεται σε τελετή και η τελετή σε γλέντι. Η στάθμη της μέθης συνεχώς ανεβαίνει. Μια χορεύτρια στροβιλίζεται τόσο που νομίζεις ότι η καρδιά της θα ξεριζωθεί και θα χτυπήσει κάποιον στην πλατεία. Σύσσωμος ο θίασος κάθεται κατά μήκος της σκηνής και μας κοιτάζει, και για μια στιγμή γινόμαστε η Ιρλανδική θάλασσα. Καθώς οι χορευτές στροβιλίζονται, αγγίζονται, αγκαλιάζονται, οι αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους εκμηδενίζονται. Το ‘ανάμεσα’ μικραίνει. Και η σκηνή μετατρέπεται σε έναν τόπο κοινής αναπνοής. Η παραδοσιακή κονσερτίνα του Ιρλανδού βιρτουόζου μουσικού Κόρμακ Μπέγκλι συναντά τον ήχο του ευρωπαϊκού συνόλου σύγχρονης κλασικής μουσικής stargaze, συνθέτοντας ένα έργο χορού και θεάτρου που η The Irish Times περιέγραψε ως «90 λεπτά τελετουργικής έκστασης».
