GridFox©
"MANOLIS | καρδιά σε τέσσερις χορδές" | Αίθριο του Κέντρου Πολιτισμού "Ελληνικός Κόσμος"
από 11 Ιουνίου
Μετά την επιτυχία που γνώρισε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το πρώτο θεατρικό έργο για τον Μανώλη Χιώτη, "MANOLIS | καρδιά σε τέσσερις χορδές", μια ωδή στον αιώνιο επαναστάτη του μπουζουκιού που υπογράφουν από κοινού η Ιόλη Ανδρεάδη και ο 'Άρης Ασπρούλης, έρχεται στο Αίθριο του Κέντρου Πολιτισμού "Ελληνικός Κόσμος". Στη νέα μουσικοθεατρική παράσταση με ζωντανή ορχήστρα, που σκηνοθετεί η Ιόλη Ανδρεάδη, πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί και τραγουδιστές: Γεράσιμος Γεννατάς στο ρόλο του Μανώλη Χιώτη), Πέννυ Μπαλτατζή στο ρόλο της Μαίρης Λίντα, Βανέσα Αδαμοπούλου, Αργύρης Αγγέλου, Κωνσταντίνος Μουταφτσής κ.ά. Στο ρόλο της μητέρας του Μανώλη Χιώτη θα δούμε τη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού Πίτσα Παπαδοπούλου, για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων (11/6, 18/6, 25/6, 16/7, 23/7, 30/7, 20/8, 27/8, 10/9).
"Λυσιστράτη - Μια ξεκαρδιστική όπερα" | Ηρώδειο
12 & 13 Ιουνίου
Η αντιπολεμική αριστοφανική κωμωδία του 411 π.Χ. γίνεται μια μουσική κωμωδία με την υπογραφή του Σταμάτη Κραουνάκη. Η "Λυσιστράτη - Μια ξεκαρδιστική όπερα" ισορροπεί ανάμεσα στο λυρικό, το λαϊκό και το καμπαρέ, με τη συμβολή της Λίνας Νικολακοπούλου, του Γιώργου Χατζιδάκι και του Λάκη Λαζόπουλου στο λιμπρέτο, θα παρουσιαστεί για δύο μόνο βραδιές στο Ηρώδειο. Στο έργο, η ηρωίδα καλεί τις γυναίκες της Αθήνας αλλά και άλλων εχθρικών της πόλεων σε μια "απεργία του έρωτα" με στόχο να παραλύσει την πολεμική μηχανή των ανδρών. Ο Αριστοφάνης κάνει μια πολιτική μετατόπιση μεγατόνων όταν μετακινεί τη γυναίκα από το πεδίο του "Οίκου" στο πεδίο του "Δήμου". Ένας πολυμελής θίασος σπουδαίων ερμηνευτών πρωταγωνιστεί -Ελένη Ουζουνίδου, Κώστας Μπουγιώτης, Πένυ Ξενάκη, Αργυρώ Καπαρού, Στέλλα Κρούσκα κ.ά.- με την εμβληματική παρουσία της Δήμητρας Γαλάνη στον ρόλο της Θεάς Αθηνάς.
"Ανα-τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά" | Θέατρο Άλσος ΔΕΗ
από 10 Ιουνίου
Γεμάτος ειρωνεία, ο τίτλος της παράστασης που σκηνοθετεί ο Θοδωρής Αθερίδης, "Ανα-τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά", υπονοεί πως ήρθε η ώρα να ισοπεδώσουμε τον ρομαντισμό των κλισέ και να ξαναβρούμε το χαμένο μας ένστικτο! 'Όταν η καθημερινότητα σε ξεπερνά και η λογική σηκώνει τα χέρια ψηλά, η μόνη αντίσταση είναι το γέλιο. Κάτω από τα αστέρια του Πεδίου του 'Άρεως στο θέατρο 'Άλσος, η αφρόκρεμα της ελληνικής σάτιρας και του stand-up δίνει ένα ανατρεπτικό ραντεβού. Θοδωρής Αθερίδης, Κατερίνα Βρανά, Λευτέρης Ελευθερίου, Αντώνης Κρόμπας, Ορέστης Τζιόβας, Θανάσης Τσαλταμπάσης, 'Έλενα Χαραλαμπούδη, Γιώργος Χατζηπαύλου ενώνονται για να ισοπεδώσουν ό,τι μας βασανίζει.
"Οι ρήτορες" | Παλαιό Πανεπιστήμιο
από 9 Ιουνίου
Μετά την παρουσίασή τους στο 'Ίδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης" τον Σεπτέμβριο του 2025, "Οι ρήτορες" του Χριστόφορου Χριστοφή επιστρέφουν στην Αθήνα και στήνουν ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξουσίας στο Παλαιό Πανεπιστήμιο (Μουσείο Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών) στην Πλάκα. Σε ένα απομονωμένο καλοκαιρινό σκηνικό στον Πόρο, ένας καταξιωμένος ηθοποιός λαμβάνει ένα χειρόγραφο από έναν παλιό φίλο συγγραφέα — κομιστής του, ένας νεαρός ηθοποιός. Καθώς οι δύο άντρες βυθίζονται στους ρόλους τους, ξεδιπλώνεται ένα σκοτεινό παιχνίδι εξουσίας και ανταγωνισμού, όπου η ερμηνεία μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης. Στο περιθώριο, η γυναίκα του σπιτιού παρατηρεί τα πάντα — μια φαινομενικά αόρατη φιγούρα που μετατοπίζει τις ισορροπίες, φέρνοντας στο φως ανομολόγητους έρωτες και ανείπωτες επιθυμίες. Παίζουν οι: Βερόνικα Αργέντζη, Δημήτρης Ραφαήλος, Θάνος Τριανταφύλλου. (9-14/6, 2-5/7, 9-12/7)
"MÁM" | Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου
10 & 11 Ιουνίου
Η ομάδα Teaċ Daṁsa του Μάικλ Κίγκαν-Ντόλαν από την Ιρλανδία έρχεται για πρώτη φορά στη χώρα μας και το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου με την εκστατική παράσταση χοροθεάτρου "MÁM". Η βάση του καλλιτεχνικού συνόλου βρίσκεται στους γκρεμούς του West Kerry και δημιουργεί δυναμικές και καθηλωτικές παραστάσεις-εμπειρίες εμπνευσμένες από την άγρια, υποβλητική ενέργεια του τόπου καταγωγής της. Συμμετέχουν χορευτές από διαφορετικά μέρη του κόσμου, που συγκροτούν ένα δυναμικό πεδίο σχέσεων – μια κοινότητα σωμάτων που πάλλονται ξέφρενα, εκστατικά και ρυθμικά, μετατρέποντας τη σκηνή σε ένα πανηγύρι. Η παραδοσιακή κονσερτίνα του Ιρλανδού βιρτουόζου μουσικού Κόρμακ Μπέγκλι συναντά τον ήχο του ευρωπαϊκού συνόλου σύγχρονης κλασικής μουσικής stargaze, συνθέτοντας ένα έργο χορού και θεάτρου που η The Irish Times περιέγραψε ως "90 λεπτά τελετουργικής έκστασης".
Ακούστε την τολμηρή Gen 260 | Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου
8-10 Ιουνίου
Η νέα, ανερχόμενη και πολλά υποσχόμενη γενιά του θεάτρου έρχεται στην Πειραιώς 260 στο πλαίσιο του μίνι φεστιβάλ Gen 260, με θεματικές που αγγίζουν την έμφυλη και ενδοοικογενειακή βία, τις ανθρώπινες σχέσεις, την υπαρξιακή αγωνία, την αποξένωση, την απώλεια και τη στεγαστική κρίση. Μια νέα πρωτοβουλία του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου που ολοκληρώνεται με τρεις παραστάσεις στον Χώρο Β’ της Πειραιώς 260, παρουσιάζοντας τη σκηνοθετική -κι όχι μόνο- ματιά πέντε δημιουργών, με στόχο να δώσει βήμα στην επόμενη γενιά καλλιτεχνών των παραστατικών τεχνών.
Η Αρίστη Τσέλου εστιάζει στη σημασία του "σπιτιού" με το "Πώς κατοικώ". 'Ένας ηλικιωμένος άνδρας λαμβάνει μια κοινοποίηση έξωσης και ξεριζώνεται από το σπίτι του. Το έργο αντλεί έμπνευση από τη μυθολογία του "Βυσσινόκηπου" του 'Άντον Τσέχοφ, καθώς και την πραγματική είδηση ενός πλειστηριασμού, στο πλαίσιο της διαρκώς επιδεινούμενης παγκόσμιας στεγαστικής κρίσης. (8/6)
Ο Πάνος Ηλιόπουλος αξιοποιεί το "Τούνελ" του Φρίντριχ Ντίρενματ, δημιουργώντας μια υπαρξιακή αλληγορία: "'Ήταν μία πολύ μικρή φράση μέσα στο διήγημα του Φρίντριχ Ντίρενματ που αποτέλεσε την αφετηρία του ‘Τούνελ’: ‘Τι κάνουμε;’. Η διατύπωση της ερώτησης έχει δύο ποιότητες. Από τη μια η χροιά της είναι αφυπνιστική, δηλαδή "τι μας έχει συμβεί;". Από την άλλη είναι αγωνιώδης, ‘τι θα συμβεί από εδώ και πέρα;’". (9/6)
Ο Δημήτρης Τσικούρας (Τσικ) ανεβάζει στη σκηνή μια αληθινή ιστορία περνώντας μέσα από τον Σοφοκλή και τον Χάινερ Μίλερ, στο "Παραμύθι των λύκων": "Υπήρχε ένα ακουστικό υλικό (ηχογραφήσεις) εδώ και πολλά χρόνια (από το 2012) από ένα πολύ κοντινό μου άτομο με ιστορίες από τη ζωή της. Αυτό το υλικό σε συνδυασμό με υλικά όπως η παράλογη του ‘Νεκρού αδερφού’, η ‘Ηλέκτρα’ του Σοφοκλή, η ‘Μηχανή Άμλετ’ του Χάινερ Μίλερ και ένας προσωπικός εφιάλτης, οδήγησαν σε ένα κείμενο που είναι ταυτόχρονα πραγματικότητα, φαντασία, παραμύθι και όνειρο με βασικό στοιχείο την ενδοοικογενειακή βία ως επίπτωση της πολιτικής βίας". (10/6)
"Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ" | Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου
8-11 Ιουνίου
Η παράσταση της Στεφανίας Γουλιώτη, "Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ", είναι βασισμένη στο αριστουργηματικό διήγημα του Δημήτρη Χατζή. Αποκαλύπτει τη λεπτή και συχνά οδυνηρή σχέση ανάμεσα στον δημιουργό και το δημιούργημά του, εξετάζοντας παράλληλα το κυρίαρχο στο έργο του Χατζή θέμα της αισθητικής τελειότητας, που αναδύεται γλαφυρά μέσα από την εσωτερική διαδρομή της κεντρικής ηρωίδας. Η ίδια σκηνοθετεί και μοιράζεται τη σκηνή μαζί με τον Φώτη Στρατηγό. Τα γλυπτά –μέσα από τη δουλειά της γλύπτριας Ισμήνης Τσοφίδου– τοποθετούνται ανάμεσα στον αφηγητή και τη μορφή της Ιζαμπέλας. Η παράσταση είναι μια σκηνική μελέτη πάνω στη γλυπτική ως αντίδραση απέναντι στο χάος· μια εξερεύνηση του ορίου όπου η Τέχνη γίνεται ανάγκη υπαρξιακή – και, ενίοτε, επικίνδυνη.
Η παράσταση της Πέμπτης 11 Ιουνίου περιλαμβάνει υπηρεσίες αισθητηριακής πρόσβασης από την ATLAS E.P: απόδοση στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα, υπερτιτλισμό CAPS για λόγους προσβασιμότητας, ακουστική περιγραφή και απτική ξενάγηση.
Φεστιβάλ "Πάμε Πειραιά! Πάμε Δημοτικό!" με ελεύθερη είσοδο στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
από 12 Ιουνίου
Tο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ανοίγει τις πόρτες του για όγδοη χρονιά στους ανθρώπους της πόλης, από τις 12 Ιουνίου, με μια πολυθεματική διοργάνωση τέχνης, σκέψης και δημιουργίας. Ο θεατρικός οργανισμός αφουγκράζεται τη φωνή τους και δημιουργεί έναν κοινό τόπο συνάντησης όπου η τέχνη λειτουργεί ως εμπειρία συνύπαρξης και ενεργής συμμετοχής. Στο φεστιβάλ συμμετέχουν καλλιτεχνικοί αλλά και επιστημονικοί φορείς, σύλλογοι, performer και μεμονωμένοι καλλιτέχνες. Κεντρική Σκηνή: "Από γιασεμί σε ρόδο", πρωτοφανής μουσικο-αφηγηματική παράσταση από την Alcedo folk band, σε σκηνοθετική επιμέλεια Παναγιώτη Γκιζώτη (Παρ. 12/6, 8.30 μ.μ.) | "Μούσες και ανυφάντρες", ποιητική performance της Φωτεινής Κωστάκου, εμπνευσμένη από τον Άγγελο Σικελιανό, σε σκηνοθεσία Στέφανου Καρυδάκη (Σάβ. 13/6, 8 μ.μ.) | "Αρμονική σύγκρουση", παράσταση της Σχολής του Πειραϊκού Συνδέσμου (Κυρ. 14/6, 8 μ.μ.). Σκηνή Ωμέγα: "Thy Eternal Summer by SexPeer", μουσική, ποιητική performance σε σκηνοθεσία Μίλτου Τσιάντου (Τετ. 17/6, 8 μ.μ.).
Το φεστιβάλ συνεχίζεται από 18/6 έως 18/7: Δείτε όλο το πρόγραμμα και τις αναλυτικές ώρες έναρξης κάθε δράσης στο www.dithepi.gr.
Φεστιβάλ στο Εν Αθήναις | Πολιτικό Θέατρο & Θανάσης Τριαρίδης
από 8 Ιουνίου
Το Θέατρο Εν Αθήναις και ο Πολυχώρος Vault έχουν αποδείξει χρόνια τώρα πως αντιλαμβάνονται το θέατρο ως μια πράξη με κοινωνική άποψη, θέση και ευθύνη. Ο Δημήτρης Καρατζιάς και ο Μάνος Αντωνιάδης επιλέγουν να κλείσουν τη φετινή σεζόν μ’ ένα εκτενές Φεστιβάλ Πολιτικού Θεάτρου. Η ιδέα γεννήθηκε μέσα από τα θεατρικά εργαστήρια υποκριτικής και σκηνοθεσίας του Καρατζιά, τα οποία αφιέρωσαν ολόκληρη τη χρονιά στη μελέτη του έργου του σημαντικότερου και πιο αιρετικού Έλληνα συγγραφέα του είδους, του Θανάση Τριαρίδη. Έτσι, επτά νέοι σκηνοθέτες αναλαμβάνουν τώρα να ανεβάσουν έντεκα κείμενα-γροθιά του δημιουργού (από 8/6). Γεννημένος το 1970, νομικός, ακτιβιστής για τα δικαιώματα των Ρομά και αντιρρησίας συνείδησης, έχει εκδώσει πάνω από 70 βιβλία και 40 θεατρικά έργα (τα οποία διαθέτει εντελώς δωρεάν στο διαδίκτυο), ενώ έχει καθοδηγήσει γενιές νέων συγγραφέων στη Σχολή Πυροδότησης Θεατρικής Γραφής. Ο ίδιος ο συγγραφέας θα είναι παρών στις παραστάσεις, συμμετέχοντας σε ανοιχτές συζητήσεις με το κοινό, καλλιτέχνες και ακτιβιστές.
7ο Φεστιβάλ 2510 | Σκηνή "Brecht" - 2510
από 8 Ιουνίου
Το φεστιβάλ 2510 επιστρέφει για έβδομη χρονιά φιλοξενώντας 27 διαφορετικές εκδηλώσεις στη Σκηνή "Brecht" - 2510. Θέατρο, χορός, κουκλοθέατρο, θέατρο σκιών, εικαστικές και μουσικές performances συνδυάζονται σε μια διοργάνωση που αναδεικνύει νέες καλλιτεχνικές φωνές. Υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Ανδρέα Ζαφείρη και την οργανωτική διεύθυνση της Χαράς Νικολάου και της Μαρίνας Παντελάκη, το φετινό πρόγραμμα του φεστιβάλ φιλοδοξεί να αποτελέσει μια ανοιχτή πλατφόρμα διαλόγου και πειραματισμού, όπου από τις 8 έως τις 24 Ιουνίου. Δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα στο brechtheatre.gr.
"Ρούντυ. Το σώμα που δεν υπάκουσε" | Θέατρο 104
13 & 14 Ιουνίου
Το θέατρο 104 φιλοξενεί έναν μονόλογο για τη ζωή του Ρούντολφ Νουρέγιεφ, ενός από τους πιο εμβληματικούς χορευτές και χορογράφους του 20ού αιώνα που έδωσε νέα πνοή στο κλασικό μπαλέτο. Το έργο "Ρούντυ. Το σώμα που δεν υπάκουσε" ξετυλίγει το νήμα μιας πορείας που ξεκίνησε από τα χιονισμένα Ουράλια για να κατακτήσει τις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Δημητρακάκη. Η παράσταση οικοδομείται πάνω στη διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στο άφθαρτο πνεύμα και το φθαρτό σώμα, παρουσιάζοντας έναν Νουρέγιεφ που δεν είναι απλώς ένας χορευτής, αλλά μια αρχετυπική φιγούρα ανάμεσα στην Ανατολή που τον γέννησε και τη Δύση που τον αποθέωσε. Το έργο επικεντρώνεται σε έναν άνδρα που, ενώ το σώμα του τον προδίδει από το AIDS, εκείνος αρνείται να παραιτηθεί, μετατρέποντας ακόμα και την αδυναμία του σε μια τελευταία παράσταση. Μαζί με τον σκηνοθέτη, επί σκηνής συνυπάρχει ο Κωνσταντίνος Αργυρίου Ευαγγελούδης.
"Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν" | Θέατρο Ροές
13 & 14 Ιουνίου
Ο Κινητήρας γιορτάζει τα 30 του χρόνια στο θέατρο Ροές με μία σειρά παραστάσεων που κορυφώνεται με τον "Καλό άνθρωπο του Σετσουάν" του Μπέρτολτ Μπρεχτ, σε σκηνοθεσία Αλέξη Βιδαλάκη. Οι ομάδες δια βίου μάθησης Κινητήρας Υ (Υποκριτική) και Κινητήρας Ω (Ώριμη ηλικία) σμίγουν σε μια εντυπωσιακή σκηνική σύμπραξη. Τέσσερις γενιές ανθρώπων, από 25 έως 88 ετών, συνομιλούν με τον επίκαιρο πολιτικό λόγο του Μπρεχτ και αναρωτιούνται σωματικά: "Πώς μπορούν να είναι καλοί όταν όλα είναι τόσο ακριβά;". Το έργο συνδυάζει θέατρο και θεατρικό αναλόγιο, κάνοντας ορατή τη διαφορετικότητα σε κάθε ηλικία.
"REDUNDANCes" | Θέατρο Ροές 8 & 9/6
Ο χορογράφος Δημήτρης Μυτιληναίος παρουσιάζει ξανά το χορογραφικό κολάζ από διασκευασμένες κλασικές variations του μπαλετικού σκηνικού κώδικα, με τίτλο "REDUNDANCes". Το αποτέλεσμα είναι ένα καινούργιο "μπαλέτο" με άξονα ένα κατ´ επίφαση λιμπρέτο από το οποίο προκύπτουν και οι ρόλοι: ο Πρίγκιπας, η Παραμάνα, ο Βασιλιάς και η Πριγκίπισσα της πάνω χώρας. Ο συνθέτης, 'Άντης Σκορδής, ενορχηστρώνει εκ νέου τα ορχηστρικά αποσπάσματα και μας δίνει τις κρουστές εκδοχές τους. Χορεύουν οι: Κωνσταντίνα Μπάρκουλη, Παγώνα Μπουλμπασάκου, Δημήτρης Μυτιληναίος, Σπύρος Ντόγκας, Μυρσίνη Πετρούτσου.
"Amnesiac - memory for the future" | ΦΙΑΤ, 10-14 Ιουνίου
Η "μυθολογία" του πανκ και η αναζήτηση ενός ανοιχτού μέλλοντος εμπνέει την χορογράφο Μαριέλα Νέστορα και την ομάδα της, YELP danceco., στη δημιουργία ενός νέου συλλογικού χορού "παλλόμενου" όχι μόνο αισθητικά αλλά και πολιτικά, σε συνομιλία με ζωντανή μουσική και live βίντεο. Η παράσταση εμπνέεται από το πανκ και τη στάση του βρετανικού συγκροτήματος The Clash, οι οποίοι πέρα από την οργή, τον μηδενισμό και τη γενικευμένη δυσαρέσκεια, έγραψαν τραγούδια για πραγματικά προβλήματα, όπως η ανεργία ("Career Opportunities"), ο συστημικός ρατσισμός ("White Riot") και η αστυνομική βία ("The Guns of Brixton"), ενώ παράλληλα μετέτρεψαν το αφήγημα του πανκ από το αδιέξοδο "No Future" στο όλο δυνατότητες "The Future is Unwritten" (Το μέλλον είναι άγραφο). Χορεύουν οι: Ερατώ Τζαβάρα, Μαριέλα Νέστορα, Αντιγόνη Αυδή, Χριστίνα Καραγιάννη, Μαρία Μανουκιάν, Πετρίνα Γιαννάκου, Δήμητρα Βλάχου.
"Η Βιρτζίνια Γουλφ στην Ελλάδα ξανά" | Στούντιο Ευρυ-χώρος
8-10 Ιουνίου
Η 'Έλλη Κατωδρύτου βρίσκεται πίσω από τη σύλληψη και τη σκηνοθεσία της παράστασης "Η Βιρτζίνια Γουλφ στην Ελλάδα ξανά", η οποία είναι εμπνευσμένη από τα ταξίδια της Βιρτζίνια Γουλφ στην Ελλάδα σχεδόν έναν αιώνα πριν. Μέσα από αποσπάσματα ημερολογίων της Γουλφ, εικαστική σύνθεση και σύγχρονη αφήγηση, αναδύεται μια χώρα άλλοτε φωτεινή και λυτρωτική και άλλοτε αντιφατική και ζοφερή. Μπορεί η Ελλάδα του σήμερα να συνομιλήσει με την Ελλάδα του τότε; Η παράσταση, μας προτείνει να κοιτάξουμε την Ελλάδα με βλέμμα ανοιχτό, ποιητικό και ανθρώπινο. Η Γουλφ με αυτή την ματιά κατάφερε να βγει από τα σκοτάδια της δηλώνοντας πως εδώ είναι ευτυχισμένη. Παίζουν οι Ηλιάνα Σουλιώτη και 'Έλλη Κατωδρύτου.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Πάμε Πειραιά! Πάμε Δημοτικό!
Tο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ανοίγει τις πόρτες του για όγδοη χρονιά στους ανθρώπους της πόλης, με μια πολυθεματική διοργάνωση τέχνης, σκέψης και δημιουργίας. Ο θεατρικός οργανισμός αφουγκράζεται τη φωνή τους και δημιουργεί έναν κοινό τόπο συνάντησης όπου η τέχνη λειτουργεί ως εμπειρία συνύπαρξης και ενεργής συμμετοχής. Στο φεστιβάλ συμμετέχουν καλλιτεχνικοί αλλά και επιστημονικοί φορείς, σύλλογοι, performer και μεμονωμένοι καλλιτέχνες. Κεντρική Σκηνή: «Από γιασεμί σε ρόδο», πρωτοφανής μουσικο-αφηγηματική παράσταση από την Alcedo folk band, σε σκηνοθετική επιμέλεια Παναγιώτη Γκιζώτη (Παρ. 12/6, 8.30 μ.μ.) | «Μούσες και ανυφάντρες», ποιητική performance της Φωτεινής Κωστάκου, εμπνευσμένη από τον Άγγελο Σικελιανό, σε σκηνοθεσία Στέφανου Καρυδάκη (Σάβ. 13/6, 8 μ.μ.) | «Αρμονική σύγκρουση», παράσταση της Σχολής του Πειραϊκού Συνδέσμου (Κυρ. 14/6, 8 μ.μ.). Σκηνή Ωμέγα: «Thy Eternal Summer by SexPeer», μουσική, ποιητική performance σε σκηνοθεσία Μίλτου Τσιάντου (Τετ. 17/6, 8 μ.μ.).
REDUNDANCes
Επιμένοντας στον πειραματισμό με την αναδιατύπωση του μπαλετικού σκηνικού κώδικα, ο χορογράφος παρουσιάζει ένα καινούργιο «μπαλέτο», ένα χορογραφικό κολάζ από διασκευασμένες variations. Το έργο αποτελείται από δεκαέξι διασκευές και εκτυλίσσεται σε τέσσερις πράξεις. Ο συνθέτης, Άντης Σκορδής, ενορχηστρώνει εκ νέου τα ορχηστρικά αποσπάσματα και μας δίνει τις κρουστές εκδοχές τους. Διατηρώντας ευλαβικά τις πρωτότυπες παρτιτούρες, η ομάδα των χορευτών-τριών δοκιμάζεται σε όλους τους συνδυασμούς (σόλι, ντουέτα, τρίο, κουαρτέτα και κουιντέτα) με άξονα ένα κατ´ επίφαση libretto από το οποίο προκύπτουν και οι ρόλοι: ο Πρίγκιπας, η Παραμάνα, η Μαγείρισσα, ο Βασιλιάς της πάνω χώρας και η Πριγκίπισσα της πάνω χώρας.
Οι ρήτορες
Σε ένα απομονωμένο καλοκαιρινό σκηνικό στον Πόρο, ένας καταξιωμένος ηθοποιός λαμβάνει ένα χειρόγραφο από έναν παλιό φίλο συγγραφέα — κομιστής του, ένας νεαρός ηθοποιός. Καθώς οι δύο άντρες βυθίζονται στους ρόλους τους, ξεδιπλώνεται ένα σκοτεινό παιχνίδι εξουσίας και ανταγωνισμού, όπου η ερμηνεία μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης. Στο περιθώριο, η γυναίκα του σπιτιού παρατηρεί τα πάντα — μια φαινομενικά αόρατη φιγούρα που μετατοπίζει σταδιακά την ισορροπία δυνάμεων, φέρνοντας στο φως ανομολόγητους έρωτες και ανείπωτες επιθυμίες. Πραγματικότητα και μυθοπλασία μπλέκονται αξεδιάλυτα, η Ιστορία διαπερνά το προσωπικό δράμα, και το γέλιο γεννιέται εκεί όπου η ένταση κορυφώνεται. Ένα θεατρικό θρίλερ με στοιχεία μαύρης κωμωδίας για την ταυτότητα, την εξουσία του λόγου και τους ανομολόγητους έρωτες που καθορίζουν τις ζωές μας.
Λυσιστράτη - Μια ξεκαρδιστική όπερα
Η αντιπολεμική αριστοφανική κωμωδία του 411 π.Χ. γίνεται μια σύγχρονη πολυφωνική όπερα, που ισορροπεί ανάμεσα στο λυρικό, το λαϊκό και το καμπαρέ, με τη συμβολή της Λίνας Νικολακοπούλου, του Γιώργου Χατζιδάκι και του Λάκη Λαζόπουλου στο λιμπρέτο. Στο έργο, η ηρωίδα καλεί τις γυναίκες της Αθήνας αλλά και από άλλες εχθρικές της πόλεις σε μια «απεργία του έρωτα» με στόχο να παραλύσει την πολεμική μηχανή των ανδρών. Όταν ο Αριστοφάνης μετακινεί τη γυναίκα από το πεδίο του «Οίκου» στο πεδίο του «Δήμου», δεν εκτελεί απλώς ένα θεατρικό σχήμα, αλλά μια πολιτική μετατόπιση μεγατόνων.
Πώς κατοικώ
Ένας ηλικιωμένος άνδρας λαμβάνει μια κοινοποίηση έξωσης και ξεριζώνεται από το σπίτι του, μία από τις λίγες βεβαιότητες της ζωής που όταν χάνεται, υποχωρεί εκκωφαντικά. Το έργο αντλεί έμπνευση από τη μυθολογία του «Βυσσινόκηπου» του Άντον Τσέχοφ, καθώς και την πραγματική είδηση ενός πλειστηριασμού, στο πλαίσιο της διαρκώς επιδεινούμενης παγκόσμιας στεγαστικής κρίσης. Ο νέος ιδιοκτήτης καταφτάνει και ίσως τα παπούτσια του να είναι λασπωμένα. Η στιγμή αυτή γίνεται αφορμή ώστε η μνήμη, ο χρόνος και ο χώρος να επαναπροσδιοριστούν αιφνίδια, δημιουργώντας έναν νέο εαυτό: εκείνον που αποβάλλεται. Καθώς ο ηλικιωμένος άνδρας μαζεύει τα πράγματά του, τον επισκέπτονται πειστήρια μιας ολόκληρης ύπαρξης: χαρές, σιωπές, απώλειες, καθημερινές τελετουργίες. Η παράσταση εντάσσεται στην πρωτοβουλία του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου «Gen 260».
Το τούνελ
Στο υπαρξιακό δράμα που βασίζεται στο διήγημα του Φρίντριχ Ντίρενματ, ένας φοιτητής επιβιβάζεται στο τρένο, το οποίο εισέρχεται σε ένα τούνελ χωρίς τέλος, με τους συνεπιβάτες του να παραμένουν ατάραχοι, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου «Gen 260». Ως διήγημα, «Το Τούνελ» κατέχει ξεχωριστή θέση στις σουρεαλιστικές και συμβολικές εκφάνσεις της μεσοπολεμικής και μεταπολεμικής ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Πρόκειται για μια παράλογη, παραβολική αφήγηση πολλαπλών επιπέδων, όπου αντηχούν η ασυνείδητη πορεία προς την καταστροφή, η κοινωνική αδράνεια, η παράλυση της ρουτίνας, η εθελοτυφλία μπρος στην πραγματικότητα και η παράδοση σε αμφιλεγόμενους ‘μηχανοδηγούς’. Απέναντι στη βουβή επιτάχυνση του κόσμου, ο Πάνος Ηλιόπουλος προτείνει μια παύση: «Ίσως αρκεί να συστηθούμε ξανά με το βλέμμα μας, ώστε να αφυπνιστεί μέσα μας, σαν ψίθυρος, εκείνη η ευαισθησία που άλλοτε μας έκανε να μοιάζουμε αληθινά ‘ανθρώπινοι’».
Το παραμύθι των λύκων
Ο νέος σκηνοθέτης, γνωστός και ως Τσικ, ανεβάζει στη σκηνή την πραγματική ιστορία μιας γυναίκας από τη Θεσσαλία (1928-2017), τον απόηχο μιας ελληνικής επαρχίας που δεν υπάρχει πια και τον γενναίο γυναικείο κόσμο που διέσχισε σχεδόν έναν ολόκληρο αιώνα. Ένα παραμύθι για την ενδοοικογενειακή βία ως επίπτωση της πολιτικής βίας, που γράφτηκε για να μιλήσει ακριβώς για αυτήν και για να θέσει το ερώτημα: μπορεί τελικά ο άνθρωπος να σπάσει την αλυσίδα της βίας; Η παράσταση εντάσσεται στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου «Gen 260».
Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ
Βασισμένη στο διήγημα του Δημήτρη Χατζή είναι η παράσταση που αποκαλύπτει τη λεπτή και συχνά οδυνηρή σχέση μεταξύ δημιουργού, δημιουργήματος και παρατηρητή. Τα γλυπτά –μέσα από τη δουλειά της γλύπτριας Ισμήνης Τσοφίδου– τοποθετούνται ανάμεσα στον αφηγητή και τη μορφή της Ιζαμπέλας. Εδώ, η γλυπτική δεν αποτελεί απλώς θέμα, αλλά γίνεται η ίδια πρωταγωνίστρια πάνω στη σκηνή. Η πορεία του υλικού –από την επιδίωξη της τελειότητας και το ερώτημα για το τι τελικά αυτή σημαίνει, μέχρι τη φθορά και τη διάλυση– αναδύεται σε γλαφυρή μεταφορά της εσωτερικής διαδρομής της κεντρικής ηρωίδας. Η παράσταση είναι μια σκηνική μελέτη πάνω στη γλυπτική ως αντίδραση απέναντι στο χάος· μια εξερεύνηση του ορίου όπου η Τέχνη γίνεται ανάγκη υπαρξιακή – και, ενίοτε, επικίνδυνη.
MAM
Ένα εκστατικό ταξίδι εμποτισμένο από το τοπίο και τον πολιτισμό της Ιρλανδίας, με τη συμμετοχή χορευτών από διαφορετικά μέρη του κόσμου, που συγκροτούν ένα δυναμικό πεδίο σχέσεων – μια κοινότητα σωμάτων που πάλλονται ξέφρενα, εκστατικά και ρυθμικά, μετατρέποντας τη σκηνή σε ένα πανηγύρι. Ένα πυρόξανθο κορίτσι ξυπνάει μέσα σ’ έναν εφιάλτη για να τον δαμάσει. Ο εφιάλτης μετατρέπεται σε τελετή και η τελετή σε γλέντι. Η στάθμη της μέθης συνεχώς ανεβαίνει. Μια χορεύτρια στροβιλίζεται τόσο που νομίζεις ότι η καρδιά της θα ξεριζωθεί και θα χτυπήσει κάποιον στην πλατεία. Σύσσωμος ο θίασος κάθεται κατά μήκος της σκηνής και μας κοιτάζει, και για μια στιγμή γινόμαστε η Ιρλανδική θάλασσα. Καθώς οι χορευτές στροβιλίζονται, αγγίζονται, αγκαλιάζονται, οι αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους εκμηδενίζονται. Το ‘ανάμεσα’ μικραίνει. Και η σκηνή μετατρέπεται σε έναν τόπο κοινής αναπνοής. Η παραδοσιακή κονσερτίνα του Ιρλανδού βιρτουόζου μουσικού Κόρμακ Μπέγκλι συναντά τον ήχο του ευρωπαϊκού συνόλου σύγχρονης κλασικής μουσικής stargaze, συνθέτοντας ένα έργο χορού και θεάτρου που η The Irish Times περιέγραψε ως «90 λεπτά τελετουργικής έκστασης».
Ανα - τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά
Μια παράσταση-κωμική «εισβολή» που ενώνει δεκαπέντε καλλιτέχνες με στόχο να μας κάνουν να γελάσουμε με ό,τι «ανατινάζει» την καθημερινότητά μας.
Φεστιβάλ Εν Αθήναις | Πολιτικό Θέατρο & Θανάσης Τριαρίδης
Ένα θεατρικό φεστιβάλ αφιερωμένο στο πολιτικό θέατρο και τον Θανάση Τριαρίδη διοργανώνουν οι Δημήτρης Καρατζιάς και Μάνος Αντωνιάδης. Επτά νέοι σκηνοθέτες (Χάρης Αυγουστίνος, Γιώργος Ευστρατίου, Ελένη Μαζνώκη, Μαρία Οικονομίδη, Όλγα Σούρσου, Δημήτρης Τζούκας, Λάμπρος Τζώρας), με την καθοδήγηση του Δ. Καρατζιά, ανεβάζουν έντεκα έργα-γροθιά του γνωστού θεατρικού συγγραφέα: «Το αγόρι πίσω από το τζάμι» (8/6, 7 μ.μ., 9/6, 9 μ.μ.), «HIV… ένα αιματωμένο τέλος» (8/6, 9.30 μ.μ.), «Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου» (15/6, 7 μ.μ., 18/6, 9 μ.μ.), «Πλυντήριο / Αποσφαλμάτωση» (15 & 20/6, 9.30 μ.μ.), «Άκουσα το παιδί να κλαίει» (16 & 19/6, 9 μ.μ.), «Πώς να πετάτε ένα μωρό στη θάλασσα και η δημοκρατία να θριαμβεύει» 1η εκδοχή (17/6, 7 μ.μ., 21/6, 9.30 μ.μ.), «Πώς να πετάτε ένα μωρό στη θάλασσα και η δημοκρατία να θριαμβεύει» 2η εκδοχή (17/6, 9.30 μ.μ., 21/6, 7 μ.μ.), «Η θεριζοαλωνιστική μηχανή Τζακ Ρίπερ» (20/6, 7 μ.μ., 22/6, 9 μ.μ.), «Surriento - Ο κόσμος ξανά» (23/6, 9 μ.μ., 24/6, 7 μ.μ.), «Το σωσίβιο» (24/6, 9.30 μ.μ., 28/6, 6.30 μ.μ.), «Η κουκούλα» (27/6, 6.30 μ.μ., 29/6, 9 μ.μ.).
Amnesiac - memory for the future
Η παράσταση εμπνέεται από τη «μυθολογία» του πανκ και τη στάση του βρετανικού συγκροτήματος The Clash, οι οποίοι πέρα από την οργή, τον μηδενισμό και τη γενικευμένη δυσαρέσκεια, έγραψαν τραγούδια για πραγματικά προβλήματα, όπως η ανεργία ("Career Opportunities"), ο συστημικός ρατσισμός ("White Riot") και η αστυνομική βία ("The Guns of Brixton"), ενώ παράλληλα μετέτρεψαν το αφήγημα του πανκ από το αδιέξοδο "No Future" στο όλο δυνατότητες "The Future is Unwritten" (Το μέλλον είναι άγραφο). Για να μπορέσουμε να φανταστούμε ένα διαφορετικό μέλλον, τι θα έπρεπε ίσως να θυμηθούμε και τι να ξεχάσουμε, διερωτάται το έργο που δημιουργεί και διεκδικεί ένα χώρο επανεφεύρεσης του φαντασιακού. Έναν συλλογικό χορό, όπου σιγοβράζει το κοινωνικό και πολιτικό εν δυνάμει, ένα χορό που συνυπάρχει και συνομιλεί με τη ζωντανή μουσική και το live βίντεο.
Η Βιρτζίνια Γουλφ στην Ελλάδα ξανά
Μια παράσταση εμπνευσμένη από τα ταξίδια της Βιρτζίνια Γουλφ στην Ελλάδα σχεδόν έναν αιώνα πριν. Μέσα από αποσπάσματα ημερολογίων της Γουλφ, εικαστική σύνθεση και σύγχρονη αφήγηση, αναδύεται μια χώρα άλλοτε φωτεινή και λυτρωτική και άλλοτε αντιφατική και ζοφερή. Μπορεί η Ελλάδα του σήμερα να συνομιλήσει με την Ελλάδα του τότε; Η παράσταση, μας προτείνει να κοιτάξουμε την Ελλάδα με βλέμμα ανοιχτό, ποιητικό και ανθρώπινο. Η Γουλφ με αυτή την ματιά κατάφερε να βγει από τα σκοτάδια της δηλώνοντας πως εδώ είναι ευτυχισμένη.
7ο Φεστιβάλ 2510
Το φεστιβάλ του Θεάτρου 2510 επιστρέφει για έβδομη χρονιά φιλοξενώντας 27 διαφορετικές εκδηλώσεις. Θέατρο, χορός, κουκλοθέατρο, θέατρο σκιών, εικαστικές και μουσικές performances συνδυάζονται σε μια διοργάνωση που αναδεικνύει νέες καλλιτεχνικές φωνές.
MANOLIS | καρδιά σε τέσσερις χορδές
Μια ωδή στον αιώνιο επαναστάτη του μπουζουκιού, με ζωντανή πενταμελή ορχήστρα στήνεται πάνω σε ένα μαγικό πάλκο, μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου, όπου ο Μανώλης Χιώτης και τα κοντινά στη ζωή του πρόσωπα, εξομολογούνται σ’ ένα έργο για την απώλεια, τον πόνο, τον φθόνο, τη σκληρή δουλειά, αλλά και την επιτυχία, την αναγνώριση, την έμπνευση, τον έρωτα, την τόλμη, την πρωτοπορία, την τιμιότητα και την ανθρωπιά. Το έργο παρακολουθεί τη ζωή του Μανώλη Χιώτη από τη γέννηση μέχρι το θάνατό του, με σταθμούς-κλειδιά και μεγάλες στιγμές στην καλλιτεχνική του πορεία, αλλά και στην προσωπική του ζωή, σε μια παράσταση επενδεδυμένη με σημαντικά τραγούδια, όπως «Περασμένες μου αγάπες», «Ηλιοβασιλέματα», «Ο πασατέμπος», «Το γκαρσόνι», «Σβήσε τη φλόγα», «Απόψε φίλα με», «Μοιάζεις κι εσύ σαν Θάλασσα». Το ρόλο της μητέρας του Μανώλη Χιώτη ερμηνεύει η μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού Πίτσα Παπαδοπούλου, για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων (11/6, 18/6, 25/6, 16/7, 23/7, 30/7, 20/8, 27/8, 10/9).
Ρούντυ. Το σώμα που δεν υπάκουσε
Ένας μονόλογος για τη ζωή του Ρούντολφ Νουρέγιεφ, ενός από τους πιο εμβληματικούς χορευτές και χορογράφους του 20ού αιώνα που έδωσε νέα πνοή στο κλασικό μπαλέτο. Το έργο ξετυλίγει το νήμα μιας πορείας που ξεκίνησε από τα χιονισμένα Ουράλια για να κατακτήσει τις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου. Μια παλινδρομική διαδρομή από την απομόνωση και τη φθορά στην αποθέωση και πάλι πίσω. Μια ιστορία για την ελευθερία, το τραύμα του «ξένου», την απώλεια, τη διαρκή μάχη του πνεύματος και του σώματος αλλά και για το πάθος και τη δύναμη της Τέχνης. Η παράσταση οικοδομείται πάνω στη διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στο άφθαρτο πνεύμα και το φθαρτό σώμα, παρουσιάζοντας έναν Νουρέγιεφ που δεν είναι απλώς ένας χορευτής, αλλά μια αρχετυπική φιγούρα ήρωα σε κατάσταση διαρκούς «εκπατρισμού». Ο Ρούντυ είναι ένας άνθρωπος μετέωρος: βρίσκεται ανάμεσα στην Ανατολή που τον γέννησε και τη Δύση που τον αποθέωσε. Το έργο επικεντρώνεται σε έναν άνδρα που, ενώ το σώμα του τον προδίδει από το AIDS, εκείνος αρνείται να παραιτηθεί από την εικόνα του κυρίαρχου, μετατρέποντας ακόμα και την αδυναμία του σε μια τελευταία παράσταση.
Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν
Το καλλιτεχνικό δίκτυο παραστατικών τεχνών Κινητήρας γιορτάζει τα 30 του χρόνια με μία παράσταση που ενώνει τέσσερις γενιές ανθρώπων από 25 έως 88 ετών, σε μια συνομιλία με τον άκρως επίκαιρο πολιτικό λόγο του μεγάλου Γερμανού συγγραφέα. Ταυτόχρονα, εξερευνούν και προτείνουν στο κοινό μια συνομιλία «θεάτρου» και «θεατρικού αναλογίου» με έντονη σωματικότητα. Χρησιμοποιώντας εργαλεία του θεάτρου της αποστασιοποίησης και μένοντας πιστοί στην «χαρά του παιχνιδιού» διευρύνουν τα όρια της έκφρασης, δίνοντας το δικαίωμα στα άτομα κάθε ηλικίας και διαφορετικότητας να γίνονται ορατά. Μέσα από αυτή τη σκηνική σύμπραξη εκφράζουμε την κοινωνική και πολιτική μας θέση και τον ρόλο μας στη σημερινή πραγματικότητα.
