©Μαρία Αθανασοπούλου, Μαρία Χειλιοπούλου.
Γιατί επέλεξες να επιστρέψεις στα τέλη των 70s και τις απαρχές του πανκ; Πρόκειται για μια βουτιά στη νοσταλγία ή κρύβεται κάτι άλλο πίσω από αυτή την "ανασκαφή";
Πάμε πίσω, για να πάμε μπροστά. Αναζητούμε στο παρελθόν γνώσεις, στοιχεία, δυνατότητες για να φανταστούμε ένα διαφορετικό μέλλον. Στρέφουμε το βλέμμα στην Αγγλία στα τέλη των 70s (1976, 50 χρόνια πριν)- μια εποχή με κοινωνικοπολιτικά προβλήματα που συνομιλούν με τη σύγχρονη πραγματικότητα μέσα στην οποία γεννήθηκε το πανκ. Αυτό το μουσικό είδος εκρηκτικής ενέργειας εξελίχθηκε σε κίνημα. Εκτός από την συγκρουσιακή αισθητική του το πανκ πρότεινε ένα διαφορετικό τρόπο να υπάρχεις στον κόσμο: αλληλεγγύη, συλλογική δράση, αμοιβαία βοήθεια, αυτονομία μέσω του DIY (Do it yourself), αυθεντικότητα, ελευθερία. Εστιάσαμε συγκεκριμένα στο συγκρότημα The Clash που θεωρήθηκε "η πολιτική συνείδηση του πανκ”.
Μέσα από τη μουσική, τους στίχους και τη στάση τους παρακινούσαν σε δράση και σκέψη, μετατρέποντας το αφήγημα του πανκ από το αδιέξοδο & "No Future" (Δεν υπάρχει μέλλον) στο όλο δυνατότητες & "The Future is Unwritten" (Το μέλλον είναι άγραφο). Στη διαδικασία δημιουργίας της παράστασης Amnesiac-memory for the future προσεγγίζουμε πτυχές του πανκ μέσα από από διαφορετικές οπτικές. Η πρόθεσή μας δεν είναι να παράξουμε νοσταλγία ή να τολμήσουμε την αναπαράσταση αλλά να δοκιμαστούμε σε διαδικασίες που αναζητούν το εν δυνάμει του πανκ.
Στο σημείωμά σου αναφέρεις τους The Clash και τη μετάβαση από το μηδενιστικό "No Future" στο "The Future is Unwritten". Πώς αυτή η ιδέα μεταφράζεται κινησιολογικά και δραματουργικά στην παράσταση;
Κινησιολογικά, μετατοπίζουμε την έμφαση από την ανάγκη έκφρασης της διαφωνίας στην ανάγκη αναζήτησης εναλλακτικών τρόπων συνύπαρξης. Μέσα από μια ιδιότυπη διαδικασία συσσώρευσης, η χορογραφία εστιάζει στις απόπειρες του συλλογικού μέσα στο πλαίσιο του ομαδικού χορού, μελετώντας διαφορετικές διεργασίες: Τι μας παρακινεί; Τι μπορεί να τροφοδοτήσει την επινόηση, τη συλλογική δράση; Με σημείο αναφοράς τους Clash ενεργοποιούμε φαντασιακές πρακτικές που εντυπώνονται ως βιώματα στο σήμερα.
Πώς συνυπάρχει ο χορός με τη ζωντανή μουσική και το live βίντεο;
Το πανκ είναι το στοιχείο που εισάγουμε στο συνολικό μηχανισμό της παράστασης: τη συνομιλία χορού, live μουσικής και live video. Η χορογραφική σύνθεση συνυφαίνει τις διαπραγματεύσεις του ομαδικού χορού σε πραγματικό χρόνο μεταξύ των Χριστίνα Καραγιάννη, Πετρίνα Γιαννάκου, Μαρία Μανουκιάν και Δήμητρα Βλάχου, με τις live βιντεοπροβολές και το σώμα-κάμερα της Ερατούς Τζαβάρα επί σκηνής. Οι ρωγμές στο χρόνο που σηματοδοτεί και ο τίτλος AMNESIAC - memory for the future συντελούνται μέσα από το βίντεο που συμπεριλαμβάνει αρχειακά υλικά όσο και από τη live μουσική performance της Θάλειας Ιωαννίδου. Η διάδραση σε πραγματικό χρόνο είναι κεντρικό στοιχείο της παράστασής μας, αφορά όλες τις τέχνες που συμπράττουν, όπως και τη σχέση μας με το κοινό.
Σημειώνεις τη φράση "Προσπαθείς ξανά, δεν επαναλαμβάνεις".
Αφορά τη πολιτική διάσταση του συλλογικού ως συλλογική δράση, ως κίνημα, ως κίνηση. "H πολιτική κίνηση βασίζεται στην ανάγκη να υπενθυμίζεται συνεχώς ότι ό,τι κι αν επιτυγχάνει και φέρνει στον κόσμο αυτή η κίνηση σε κάθε δεδομένη στιγμή θα είναι πάντα προσωρινό και ατελές. Είναι ανάγκη να ξαναρχίσουμε, να επιμείνουμε, … Ξανά και ξανά" λεει ο συγγραφέας και curator Αντρέ Λεπέκι.
Αν έπρεπε να θέσεις ένα κεντρικό ερώτημα στον θεατή που θα έρθει να δει το "Amnesiac", ποιο θα ήταν αυτό; Τι ανάμνηση θέλεις να πάρει μαζί του για το μέλλον;
Η παράσταση απευθύνεται λιγότερο στη διανόηση και περισσότερο στο σώμα του θεατή. Στην ατομικιστική εποχή μας, το αίτημα του συλλογικού είναι πάντα μαζί μας. Η ανάμνηση που ευχόμαστε να πάρει μαζί του ο θεατής είναι η ίδια η εμπειρία της παράστασης.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Amnesiac - memory for the future
Η παράσταση εμπνέεται από τη «μυθολογία» του πανκ και τη στάση του βρετανικού συγκροτήματος The Clash, οι οποίοι πέρα από την οργή, τον μηδενισμό και τη γενικευμένη δυσαρέσκεια, έγραψαν τραγούδια για πραγματικά προβλήματα, όπως η ανεργία ("Career Opportunities"), ο συστημικός ρατσισμός ("White Riot") και η αστυνομική βία ("The Guns of Brixton"), ενώ παράλληλα μετέτρεψαν το αφήγημα του πανκ από το αδιέξοδο "No Future" στο όλο δυνατότητες "The Future is Unwritten" (Το μέλλον είναι άγραφο). Για να μπορέσουμε να φανταστούμε ένα διαφορετικό μέλλον, τι θα έπρεπε ίσως να θυμηθούμε και τι να ξεχάσουμε, διερωτάται το έργο που δημιουργεί και διεκδικεί ένα χώρο επανεφεύρεσης του φαντασιακού. Έναν συλλογικό χορό, όπου σιγοβράζει το κοινωνικό και πολιτικό εν δυνάμει, ένα χορό που συνυπάρχει και συνομιλεί με τη ζωντανή μουσική και το live βίντεο.
