© Ros Kavanagh
Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το "MÁM", την παράσταση - σταθμό του Ιρλανδού χορογράφου Μάικλ Κίγκαν-Ντόλαν, που έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές όπου κι αν έχει παρουσιαστεί ανά τον κόσμο. Στη σκηνή, θα δούμε στις 10 και 11 Ιουνίου 2026, τη διεθνή ομάδα χορού Teaċ Daṁsa και τον βιρτουόζο της παραδοσιακής ιρλανδικής μουσικής κονσερτίνας Κόρμακ Μπέγκλι.
Στο υποβλητικό, βραχώδες τοπίο του West Kerry, στη νοτιοδυτική ακτή της Ιρλανδίας, η γη είναι σπαρμένη από μύθους. Εκεί, οι άνθρωποι μιλούν ακόμα την αρχαία, ανεμοδαρμένη γλώσσα του τόπου τους. "MÁM" στα ιρλανδικά σημαίνει "πέρασμα ανάμεσα στα βουνά". Σημαίνει όμως και "υποχρέωση". Μια διαδρομή που δεν επιλέγεται αλλά συχνά επιβάλλεται. 'Ένα μονοπάτι που ο ταξιδιώτης ακολουθεί, χωρίς απαραίτητα να γνωρίζει γιατί. "Καμιά φορά ως καλλιτέχνες", δηλώνει ο χορογράφος Μάικλ Κίγκαν-Ντόλαν, "νιώθουμε την υποχρέωση να κάνουμε κάτι, ακόμα και αν δεν μπορούμε να εξηγήσουμε ακριβώς το γιατί".


'Ίσως η σύνδεση να δίνει μια εξήγηση. Η σύνδεση που γεννιέται όταν εξαφανίζεται ο διαχωρισμός. "Μάλλον γι’ αυτό αγαπώ το θέατρο, διότι δημιουργεί στιγμές σύνδεσης". Με αυτό το αίσθημα εσωτερικής αναγκαιότητας o δημιουργός συνθέτει μια χορογραφία όπου δώδεκα χορευτές από διαφορετικά μέρη του κόσμου συγκροτούν ένα δυναμικό πεδίο σχέσεων – μια κοινότητα σωμάτων που πάλλονται ξέφρενα, εκστατικά και ρυθμικά, μετατρέποντας τη σκηνή σε ένα πανηγύρι.


'Ένα πυρόξανθο κορίτσι ξυπνάει μέσα σ’ έναν εφιάλτη για να τον δαμάσει. Ο εφιάλτης μετατρέπεται σε τελετή και η τελετή σε γλέντι. Η στάθμη της μέθης συνεχώς ανεβαίνει. Μια χορεύτρια στροβιλίζεται τόσο που νομίζεις ότι η καρδιά της θα ξεριζωθεί και θα χτυπήσει κάποιον στην πλατεία. Σύσσωμος ο θίασος κάθεται κατά μήκος της σκηνής και μας κοιτάζει, και για μια στιγμή γινόμαστε η Ιρλανδική θάλασσα.
Καθώς οι χορευτές στροβιλίζονται, αγγίζονται, αγκαλιάζονται, οι αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους εκμηδενίζονται. Το "ανάμεσα" μικραίνει. Και η σκηνή μετατρέπεται σε έναν τόπο κοινής αναπνοής. Η παραδοσιακή κονσερτίνα του Ιρλανδού βιρτουόζου μουσικού Κόρμακ Μπέγκλι συναντά τον ήχο του ευρωπαϊκού συνόλου σύγχρονης κλασικής μουσικής "stargaze", συνθέτοντας ένα έργο χορού και θεάτρου που η εφημερίδα The Irish Times περιέγραψε ως "90 λεπτά τελετουργικής έκστασης", παρασύροντας το κοινό σε ένα στοιχειωτικό, αλλόκοσμο ταξίδι βαθιά εμποτισμένο από το τοπίο και τον πολιτισμό της Ιρλανδίας.

Η σύλληψη, η σκηνοθεσία και η χορογραφία είναι του Μάικλ Κίγκαν-Ντόλαν. Τη σκηνογραφία υπογράφει η Sabine Dargant, τον ζωντανό σχεδιασμό ήχου η Sandra Ní Mhathúna, ενώ τους φωτισμούς σχεδίασε ο Adam Silverman. Τα κοστούμια σχεδιασε η Hyemi Shin, ενώ τη μουσική συνέθεσε ο Κόρμακ Μπέγκλι. Σύμβουλος κοστουμιών είναι η Amanda Donovan.
Στην παράσταση ερμηνεύουν οι: Imogen Alvares, Bea Bidault, Kim Ceysens, Caimin Gilmore, Nina Harries, Aki Iwamoto, Mayah Kadish, Dylan Lynch, Daniel Myers, Delilah Neilson, Amit Noy, Keir Patrick, Ino Riga, David Six, Jimmy Southward, Timon Koomen, Holly Vallis, Kayva Van Gangelen και Verena Zeiner.
Στις 10 Ιουνίου, μετά την παράσταση που έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο Olivier Καλύτερης Νέας Παραγωγής Χορού (2020), θα ακολουθήσει συζήτηση με τον χορογράφο και προβολή του ντοκιμαντέρ "Dance" (85’), σε σκηνοθεσία Pat Collins, το οποίο καταγράφει τη δημιουργική διαδικασία της ομάδας.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Περισσότερες πληροφορίες
MAM
Ένα εκστατικό ταξίδι εμποτισμένο από το τοπίο και τον πολιτισμό της Ιρλανδίας, με τη συμμετοχή χορευτών από διαφορετικά μέρη του κόσμου, που συγκροτούν ένα δυναμικό πεδίο σχέσεων – μια κοινότητα σωμάτων που πάλλονται ξέφρενα, εκστατικά και ρυθμικά, μετατρέποντας τη σκηνή σε ένα πανηγύρι. Ένα πυρόξανθο κορίτσι ξυπνάει μέσα σ’ έναν εφιάλτη για να τον δαμάσει. Ο εφιάλτης μετατρέπεται σε τελετή και η τελετή σε γλέντι. Η στάθμη της μέθης συνεχώς ανεβαίνει. Μια χορεύτρια στροβιλίζεται τόσο που νομίζεις ότι η καρδιά της θα ξεριζωθεί και θα χτυπήσει κάποιον στην πλατεία. Σύσσωμος ο θίασος κάθεται κατά μήκος της σκηνής και μας κοιτάζει, και για μια στιγμή γινόμαστε η Ιρλανδική θάλασσα. Καθώς οι χορευτές στροβιλίζονται, αγγίζονται, αγκαλιάζονται, οι αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους εκμηδενίζονται. Το ‘ανάμεσα’ μικραίνει. Και η σκηνή μετατρέπεται σε έναν τόπο κοινής αναπνοής. Η παραδοσιακή κονσερτίνα του Ιρλανδού βιρτουόζου μουσικού Κόρμακ Μπέγκλι συναντά τον ήχο του ευρωπαϊκού συνόλου σύγχρονης κλασικής μουσικής stargaze, συνθέτοντας ένα έργο χορού και θεάτρου που η The Irish Times περιέγραψε ως «90 λεπτά τελετουργικής έκστασης».


