Χρήστος Συμεωνίδης©
Ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ έχει περάσει προ πολλού στο πάνθεον των μεγάλων της παγκόσμιας τέχνης, ως ένας αξεπέραστος θρύλος που επαναπροσδιόρισε το κλασικό μπαλέτο και σφράγισε ανεξίτηλα τον 20ό αιώνα. Ήταν ένα "σώμα-θαύμα", ένα αερικό που αψήφησε σύνορα, καθεστώτα και την ίδια τη βαρύτητα, καθηλώνοντας τον πλανήτη με την άγρια, ατίθαση φύση της ταταρικής του καταγωγής και την απόλυτη καλλιτεχνική του ιδιοφυΐα.
Αυτόν ακριβώς τον μύθο, αλλά κυρίως τον άνθρωπο πίσω από αυτόν, επιχειρεί να φωτίσει η παράσταση "Ρούντυ. Το σώμα που δεν υπάκουσε", που παρουσιάζεται το Σάββατο 13 και την Κυριακή 14 Ιουνίου στο Θέατρο 104. Μέσα από ένα θεατρικό μονόλογο, το εγχείρημα αυτό ξετυλίγει το νήμα μιας μυθικής αλλά και βαθιά τραυματικής πορείας, που ξεκίνησε από τα χιονισμένα Ουράλια για να γνωρίσει την απόλυτη αποθέωση και, τελικά, τη φθορά.
Η δραματουργία επικεντρώνεται στις τελευταίες στιγμές του Ρούντυ, όταν το σώμα του τον προδίδει νικημένο από το AIDS. Σε κείμενο και σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Δημητρακάκη, το έργο οικοδομείται πάνω στη διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στο άφθαρτο πνεύμα και τη φθαρτή σάρκα. Ο ήρωας, μετέωρος ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, αρνείται να παραιτηθεί, μετατρέποντας ακόμα και την αδυναμία του σε μια τελευταία, ηρωική παράσταση. Μαζί με τον σκηνοθέτη, επί σκηνής συνυπάρχει ο Κωνσταντίνος Αργυρίου Ευαγγελούδης, ο οποίος υπογράφει και την κινησιολογία, ενώ τη σκηνοθετική ομάδα συμπληρώνουν η Μαριλένα Μόσχου (συνεργάτις σκηνοθέτις), η Δήμητρα Θεοδωροπούλου (δραματουργική επεξεργασία) και ο Νείλος Καραγιάννης στη μουσική. Μια ιστορία για την ελευθερία και το πάθος της τέχνης, που αποδεικνύει ότι ο Νουρέγιεφ υπήρχε μόνο όσο χόρευε.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ρούντυ. Το σώμα που δεν υπάκουσε
Ένας μονόλογος για τη ζωή του Ρούντολφ Νουρέγιεφ, ενός από τους πιο εμβληματικούς χορευτές και χορογράφους του 20ού αιώνα που έδωσε νέα πνοή στο κλασικό μπαλέτο. Το έργο ξετυλίγει το νήμα μιας πορείας που ξεκίνησε από τα χιονισμένα Ουράλια για να κατακτήσει τις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου. Μια παλινδρομική διαδρομή από την απομόνωση και τη φθορά στην αποθέωση και πάλι πίσω. Μια ιστορία για την ελευθερία, το τραύμα του «ξένου», την απώλεια, τη διαρκή μάχη του πνεύματος και του σώματος αλλά και για το πάθος και τη δύναμη της Τέχνης. Η παράσταση οικοδομείται πάνω στη διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στο άφθαρτο πνεύμα και το φθαρτό σώμα, παρουσιάζοντας έναν Νουρέγιεφ που δεν είναι απλώς ένας χορευτής, αλλά μια αρχετυπική φιγούρα ήρωα σε κατάσταση διαρκούς «εκπατρισμού». Ο Ρούντυ είναι ένας άνθρωπος μετέωρος: βρίσκεται ανάμεσα στην Ανατολή που τον γέννησε και τη Δύση που τον αποθέωσε. Το έργο επικεντρώνεται σε έναν άνδρα που, ενώ το σώμα του τον προδίδει από το AIDS, εκείνος αρνείται να παραιτηθεί από την εικόνα του κυρίαρχου, μετατρέποντας ακόμα και την αδυναμία του σε μια τελευταία παράσταση.
