'Μ/Α/Ρ/Ξ': Παναγιώτης Μελίδης και Αντώνης Αντωνόπουλος αναρωτιούνται αν η αντιγραφή είναι δημιουργία

Στην Κάμιρο, ο Παναγιώτης Μελίδης και ο Αντώνης Αντωνόπουλος συναντιούνται επί σκηνής στο 'Μ/Α/Ρ/Ξ – Μελίδης Αντωνόπουλος Ρεζιλεύονται Ξανά'. Μια υβριδική παράσταση που κινείται ανάμεσα στο μουσικό θέατρο, τη σλάπστικ κωμωδία και την περφόρμανς - διάλεξη και εστιάζει στην έννοια της αντιγραφής με μια αισθητική που παραπέμπει σε βίντεο γυμναστικής των 90s.

Εμπνεόμενοι από τους Αδελφούς Μαρξ, τον Fred Astaire και την κουλτούρα της αναπαραγωγής, οι δύο δημιουργοί - ερμηνευτές επιχειρούν να μάθουν μια χορογραφία με τον πιο "σωστό" τρόπο, για να καταλήξουν τελικά στην πλήρη μίμηση των κινήσεων του άλλου. Η πρεμιέρα αναμένεται στις 27 Απριλίου 2026.

Στον πυρήνα της παράστασης τίθεται ένα φαινομενικά απλό ερώτημα: υπάρχει παρθενογέννηση στην τέχνη; μπορεί η αντιγραφή να είναι πρωτότυπη δημιουργία; Η σκηνή λειτουργεί ως πεδίο δοκιμών, όπου η κίνηση αποδομείται στα βασικά της στοιχεία και επανασυντίθεται ξανά από την αρχή. Το κοινό δεν παρακολουθεί απλώς το αποτέλεσμα, αλλά γίνεται μάρτυρας της ίδιας της διαδικασίας της δημιουργίας σε πραγματικό χρόνο.  Η κίνηση δεν εξιδανικεύεται, αντίθετα εκτίθεται ως κάτι εύθραυστο, αδέξιο και διαρκώς υπό διαμόρφωση. 

Τις χορογραφίες επιμελείται ο Θάνος Δασκαλόπουλος τη μουσική ο Larry Gus (Παναγιώτης Μελίδης) ενώ τα σκηνικά υπογράφει η Μυρτώ Λάμπρου. Η Ιωάννα Τσάμη ανέλαβε τα κοστούμια και τους φωτισμούς οι Μαρία Γοζαδίνου και Τάσος Παλαιορούτας.

Σύμφωνα με τους δημιουργούς Παναγιώτη Μελίδη & Αντώνη Αντωνόπουλο

Η παράσταση συνομιλεί με μια μακρά παράδοση έργων που επεξεργάζονται την αντιγραφή ως δημιουργική πράξη. Στο "Μπουβάρ και Πεκισέ" του Γκιστάβ Φλομπέρ, δύο ηλικιωμένους κύριους που επιχειρούν να κατακτήσουν τη γνώση μέσω της επανάληψης, αποτυγχάνουν. Στον "Πιερ Μενάρ, συγγραφεύς του Δον Κιχώτη" του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, η αντιγραφή ενός κειμένου λέξη προς δεν εμφανίζεται ως φτωχή απομίμηση, αλλά ως απελευθέρωση: η στιγμή που ο καθένας μπορεί να πει "κι εγώ μπορώ". Από το vaudeville που στηρίχτηκε σε gags μέχρι την pop κουλτούρα, η δημιουργικότητα δεν έχει αρχικό δημιουργό, εμφανίζεται ως συλλογική μνήμη.

Ο αναγνώστης είναι ο συγγραφέας. Ο μεταφραστής είναι το ίδιο σημαντικός με τον συγγραφέα. Οι κινήσεις, τα αστεία, οι χορογραφίες και τα λάθη κυκλοφορούν ελεύθερα, αλλάζουν χέρια και αποκτούν νόημα μέσα από την εκτέλεσή τους. Είναι σαν ο Γκράουτσο Μαρξ να παίρνει ένα σφυρί και να ρίχνει από το βάθρο το πρότυπο του δημιουργού που είναι εκεί και τον θαυμάζουμε ανήμποροι να τον φτάσουμε.

Το "Μ/Α/Ρ/Ξ" προτείνει μια ριζικά δημοκρατική αντίληψη της δημιουργίας: όλοι μπορούν να είναι όλα. Ο Παναγιώτης Μελίδης και ο Αντώνης Αντωνόπουλος δεν αναπαριστούν ρόλους, αλλά δοκιμάζουν την ίδια τη διαδικασία της μεταμόρφωσης. Στο τέλος, η παράσταση δεν αφορά μόνο τη χορογραφία, αλλά τον τρόπο που αυτή γεννιέται: μέσα από την επανάληψη, τη μίμηση, την αποτυχία και την κοινή πράξη.