Ανδρέας Σιμόπουλος ©
"Κουκλίτσα"
Η Μαρία Πανουργιά υπογράφει μία προσωπική ανάγνωση στο "Κουκλόσπιτο" του ΄Ιψεν, ένα έργο-τομή που καταπιάνεται με τη χειραγώγηση των γυναικών στις ανδροκρατούμενες κοινωνίες. Ερμηνεύουν: Στέλλα Βογιατζάκη, Μπάμπης Γαλιατσάτος, Ελεάνα Γεωργούλη, Φιντέλ Ταλαμπούκας κ.ά. (Νέα Σκηνή "Νίκος Κούρκουλος", από 16/4).
Carsten Klein©
"Το μεγάλο φαγοπότι"
Η εμβληματική ταινία του Μάρκο Φερέρρι μεταφέρεται στη σκηνή από τον Κωνσταντίνο Βασιλακόπουλο, ως μια σύγχρονη αλληγορία για την υπερκατανάλωση και τον μηδενισμό. Μια συντροφιά (Χάρης Χαραλάμπους-Καζέπης, Δημοσθένης Παπαδόπουλος, Γκαλ Ρομπίσα, Εύη Σαουλίδου κ.ά.) αποσύρεται σε μια βίλα με σκοπό να φάνε μέχρι τελικής πτώσεως, μετατρέποντας ένα ξέφρενο συμπόσιο σε μια μελαγχολική τελετουργία αυτοκαταστροφής (Συγγρού 33, από 15/4).
"Ο αφρός των ημερών"
Για πρώτη φορά στην Ελλάδα παρουσιάζεται το σουρεαλιστικό αριστούργημα του Μπορίς Βιάν, με αφορμή τα 80 χρόνια από τη συγγραφή του. Η Μαριτίνα Πάσσαρη και η ομάδα Bloom στήνουν έναν ονειρικό κόσμο όπου ο έρωτας συγκρούεται με τη σκληρή ενηλικίωση. ΄Εξι ηθοποιοί (Αθανασία Κουρκάκη, Γιώργος Μπουφίδης κ.ά.) ζωντανεύουν ένα σύμπαν ξεγνοιασιάς που σταδιακά πολιορκείται από την αρρώστια και τη φθορά (Studio Μαυρομιχάλη, από 14/4).
"ΝΤΑΡFΣΤΕΛΕΡ"
Μια πρωτότυπη σκηνική σύνθεση δημιούργησε ο Θανάσης Δόβρης σε συνεργασία με τη Fabrica Athens, βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Walter M. Miller Jr.. Η παράσταση αποτελεί μια πράξη αντίστασης του ανθρώπινου σώματος απέναντι στην τεχνολογική τελειότητα και ερμηνεύουν οι: Κωνσταντίνος Εξαρχόπουλος, Ιωσήφ Καμπουράκης, Φάνης Κατέχος κ.ά. (Ρεκτιφιέ, από 15/4).
"Η χρονιά χωρίς καλοκαίρι"
Το νέο έργο του Γιάννη Καλαβριανού, εμπνευσμένο από πραγματικά γεγονότα που σημάδεψαν την τέχνη, μας μεταφέρει 210 χρόνια πίσω, σε ένα ομιχλώδες σαλόνι στη λίμνη της Γενεύης, όπου ιστορικά πρόσωπα γεννούν τις πιο τρομακτικές ιστορίες της παγκόσμιας διανόησης και μεταμορφώνει το φουαγιέ του θεάτρου Ολύμπια σε έναν υποβλητικό χώρο μνήμης (Ολύμπια-Δημοτικό Μουσικό Θέατρο "Μαρία Κάλλας", από 15/4).
"Αρχιμάστορας Σόλνες"
Ο Θόδωρος Γράμψας, η Κάτια Δανδουλάκη και η Ισιδώρα Δωροπούλου διαμορφώνουν το βασικό τρίγωνο του κλασικού ιψενικού δράματος, που φέρνει στο προσκήνιο το πάθος αλλά και το τίμημα της προσωπικής δημιουργίας και φιλοδοξίας. Σκηνοθετεί ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης (Τέχνης, από 16/4).
"Ο θάνατος ενός ηθοποιού"
Η ομάδα Dulcinea, συνομιλεί με το λογοτεχνικό έργο του Τσέχοφ ("Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου", "Ο πιανίστας", "Στο νεκροταφείο"), σε μια παράσταση, σε σκηνοθεσία ΄Αννας-Μαρίας Ιακώβου, που αναδεικνύει την τέχνη του θεάτρου ως πεδίο κοινωνικής απαξίωσης και καλλιτεχνικής ενοχής (ΠΛΥΦΑ, από 16/4).
"Τα κύματα"
Ο ΄Ενκε Φεζολλάρι ανεβάζει στη σκηνή το μυθιστόρημα της Βιρτζίνια Γουλφ, ένα έργο που φωτίζει την ανθρώπινη ύπαρξη, παρακολουθώντας την πορεία ζωής έξι προσώπων, από την παιδική τους ηλικία μέχρι την ενηλικίωση, τα γηρατειά και το θάνατο. Επί σκηνής οι Αθηνά Καραγιώτη, Αναστασία Τζελέπη, ΄Αντα Γιαννουκάκη, Μέμος Ρούσσος, Απόστολος Μαλεμπιτζής και ο ΄Ενκε Φεζολλάρι (Noūs Creative Space, από 16/4).
"Συναίνεση"
Ο Τάκης Τζαμαργιάς σκηνοθετεί το συγκλονιστικό έργο της Βρετανίδας Νίνα Ρέιν, που βλέπει την ιστορία μίας σεξουαλικής επίθεσης, μέσα από την ομάδα των δικηγόρων που εμπλέκονται σε αυτή. Ερμηνεύουν: Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Κίττυ Παϊταζόγλου, Βαλέρια Δημητριάδου, Παναγιώτης Γαβρέλας, Ερρίκος Μηλιάρης, Καλλιόπη Παναγιωτίδου, Μανταλένα Καραβάτου (Σύγχρονο, από 17/4).
"Bacon"
Σε πρώτη πανελλήνια παρουσίαση παρουσιάζει η ΄Εμιλυ Λουίζου το έργο της Σόφι Σουίθινμπανκ, που παρακολουθεί την ιστορία δύο έφηβων αγοριών. Βία, καταπίεση, ανομολόγητες επιθυμίες και ένα τραύμα που τους ακολουθεί στην ενήλικη ζωή τους θα συνδέσει τον Γιώργο Μπένο και τον Αλέξανδρο Πιεχόβιακ (΄Άνεσις, από 17/4).
"Λεονάρντα"
Ο Γιώργος Καλογερόπουλος γράφει και σκηνοθετεί μία μαύρη κωμωδία, που μας γνωρίζει την ιστορία της serial killer Λεονάρντα Τσιατσιούλη, που έδρασε κατά την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μαζί του επί σκηνής οι Δημήτρης Γρηγοριάδης, Βάσω Μανδύλη, Μαρία Μιχαηλίδου, Αιμιλία Ράπτη, Μαρίνα Σωκράτη και Εύη Τσακλάνου, σε μία παράσταση με έντονη μουσική ταυτότητα (ΔΘΠ, από 17/4).
"Blunted-Δήμητρες και Περσεφόνες"
Το έργο της Σοφιάννας Θεοφάνους εστιάζει στη σχέση μητέρας-κόρης, εμπνεόμενο από το μύθο της Περσεφόνης. Το σκηνοθετεί η Μαρία Ξανθοπουλίδου και ερμηνεύουν οι Ευγενία Αποστόλου και Ηλέκτρα Μπαρούτα (Κάμιρος, από 17/4).
"Το κομπλεξικό"
Η ΄Ολγα Ποζέλη συνεχίζει το ερευνητικό θέατρο, δίνοντας θεατρική υπόσταση στο ιδιότυπο λεξικό του Αχιλλέα ΙΙΙ. Με συνοδοιπόρο τα τραγούδια του Σπύρου Γραμμένου και επί σκηνής την ίδια, μαζί με τους Χρήστο Πασσαλή και Μιχάλη Αναγνώστου, οι λέξεις μετατρέπονται σε εκρηκτικούς μηχανισμούς, μέσα από παραδοξολογίες, σουρεαλισμό και παράλογο χιούμορ (Αλκμήνη, από 17/4).
"Πρόσωπα στην άμμο"
Το έργο του Γιάννη Τσαμαντάκη κινείται μεταξύ θεάτρου και μουσικής αφήγησης. Στην παράσταση που σκηνοθετεί ο Δημήτρης Κομνηνός, τραγούδια και αφήγηση μπλέκονται σε μια ενιαία σκηνική ροή που παρακολουθεί τη διαδρομή μιας ανθρώπινης ζωής, ενώ τον κινηματογραφημένο ρόλο της αφηγήτριας αναλαμβάνει η Λυδία Φωτοπούλου (Ελέρ, από 17/4).
"Οι στρατηγικές του έρωτα"
Ο Τάσος Πυργιέρης μάς συστήνει το, ουσιαστικά άγνωστο, έργο του Τζορτζ Φάρκιουαρ. Γραμμένη το 1707, αποτελεί μια τολμηρή κωμωδία παρεξηγήσεων, μεταμφιέσεων και ερωτικών παιχνιδιών. Ερμηνεύουν: Τζίνη Παπαδοπούλου, Ιάσονας Παπαματθαίου, Τζωρτζίνα Λιώση κ.ά. (Θησείον από 17/4).
"RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου"
Ο Χρήστος Πασσαλής παρουσιάζει μια πρωτότυπη παράσταση, που ισορροπεί ανάμεσα στο live broadcast, το θέατρο ντοκιμαντέρ και την ψηφιακή πραγματικότητα των social media. ΄Ενα μικρόφωνο και δύο πρόσωπα, ο ίδιος και η ΄Ελσα Λεκάκου, ξεκινούν μια ραδιοφωνική εκπομπή, υπό την αναμονή ενός κομήτη που θα περάσει πάνω από την Αθήνα (104, από 17/4).
"Τόσο Πολύ"
Για έξι παραστάσεις θα παρουσιαστεί, σε δική της σκηνοθεσία, το νέο πρωτότυπο έργο της Μυρτώς Παπαχριστοφόρου, που φέρνει κοντά έναν άνδρα και μία γυναίκα σε ένα αχανές και άχρονο, όσο και βαθιά καθημερινό τοπίο ανθρώπινης αποξένωσης. Επί σκηνής η ίδια και οι Θέκλα Φλουρή και Μιχάλης Φιλίππου (Οικία Κατακουζηνού, από 174).
"Ο αυτόχειρας"
Ο Θανάσης Θεολόγης σκηνοθετεί το έργο του Νικολάι ΄Ερντμαν, μία καυστική υπαρξιακή αλλά και πολιτική σάτιρα των αρχών του 20ου αι., που τοποθετείται στη σοβιετική περίοδο (Αλκμήνη, από 17/4).
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
ΝΤΑΡFΣΤΕΛΕΡ
Στην παράσταση που βασίζεται στη νουβέλα του Walter M. Miller Jr., οι ηθοποιοί έχουν αντικατασταθεί από άψογες παρουσίες τεχνητής νοημοσύνης σ’ ένα απροσδιόριστο μέλλον. Ένας παλιός ερμηνευτής όμως αρνείται να σιωπήσει. Η τεχνολογία δεν εμφανίζεται ως αντίπαλος, αλλά ως περιβάλλον — ένα πεδίο όπου το ερώτημα δεν είναι «ποιος υπερισχύει», αλλά «τι σημαίνει παρουσία». Το ερώτημα δεν είναι αν ο άνθρωπος θα «νικήσει» τη μηχανή, αλλά τι σημαίνει να παραμένεις ζωντανός μέσα σε ένα σύστημα που λειτουργεί χωρίς εσένα. Η παράσταση μιλά για την τελευταία πράξη αντίστασης: το σώμα απέναντι στην τελειότητα, την ανθρώπινη αστοχία απέναντι στην άψογη αναπαραγωγή. Είναι ένα ερωτικό γράμμα προς την ατέλεια καθώς η τεχνολογία γίνεται σκηνικό φόντο για την πιο παλιά πράξη του κόσμου: έναν άνθρωπο που στέκεται απέναντι σε άλλους ανθρώπους και λέει «εδώ είμαι».
Ο αφρός των ημερών
Το κλασικό έργο της γαλλικής λογοτεχνίας, όπου ο ονειρικός κόσμος της νεότητας υποχωρεί από το βάρος και τις δυσκολίες της ενηλικίωσης, ανεβαίνει για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή, στην επέτειο 80 χρόνων από τη συγγραφή του. Σ’ έναν κόσμο όπου η φαντασία και η πραγματικότητα συνυπάρχουν, ο νεαρός και εύπορος Κόλιν ζει μια παράξενη και χαρούμενη ζωή γεμάτη τζαζ, παράδοξα αντικείμενα και ζώα που μιλούν, μαζί με τον φίλο και μάγειρά του Νικολά και την εκκεντρική φίλη του Ιζίς. Η ζωή του αλλάζει όταν γνωρίζει τη Χλόη και την ερωτεύεται, γιατί του θυμίζει μια αγαπημένη μελωδία του Ντιουκ Έλινγκτον. Παράλληλα, ο φίλος του Τσικ παρασύρεται από την εμμονή του με τα βιβλία ενός διάσημου φιλοσόφου, ενώ η Αλίζ βλέπει ανήμπορη αυτή την προσκόλληση να καταστρέφει τη ζωή τους. Όταν η Χλόη αρρωσταίνει από ένα νούφαρο που μεγαλώνει στους πνεύμονές της, ο κόσμος γύρω τους σκοτεινιάζει και η αρχική ελαφρότητα συγκρούεται με μια παράλογη πραγματικότητα.
Η χρονιά χωρίς καλοκαίρι
Με φόντο το πιο κρύο καλοκαίρι των τελευταίων 250 ετών, μια παρέα νεαρών Άγγλων αριστοκρατών, ανάμεσά τους ο Λόρδος Μπάιρον, ο γιατρός του, Τζον Πολιντόρι, ο Πέρσι Σέλεϊ, η μελλοντική γυναίκα του Μαίρη και η αδερφή της Κλαιρ, όλοι έντονες προσωπικότητες και εκτός των κοινωνικών κανόνων και επιταγών της εποχής, περνά τις διακοπές της στη λίμνη της Γενεύης, εκεί όπου γεννήθηκαν οι πιο τρομακτικές ιστορίες της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Το ηφαίστειο Ταμπόρα, στην Ινδονησία, εκρήγνυται το 1815 προκαλώντας τεράστια οικολογική και κλιματική κρίση. Ο ουρανός παραμένει σκοτεινός, από την τέφρα που εκτοξεύτηκε, για σχεδόν τρία χρόνια, οι θύελλες και οι χιονοπτώσεις κυριαρχούν και η θερμοκρασία πέφτει προκαλώντας καταστροφές σε καλλιέργειες και τεράστια επισιτιστική κρίση. Το 1816 ήταν το πιο κρύο έτος των τελευταίων 250 ετών και έμεινε στην ιστορία ως «Η χρονιά χωρίς καλοκαίρι». Αυτό το αλλόκοτο καλοκαίρι η παρέα σύντομα καταλαβαίνει πως τα σχέδιά τους για καλοκαιρινές βαρκάδες δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν. Κλεισμένοι στη Βίλα Ντιοντάτι, περνούν το χρόνο τους με αφηγήσεις και αναγνώσεις ιστοριών τρόμου. Σύντομα, ο Μπάιρον προτείνει να γράψουν τις δικές τους τρομακτικές ιστορίες. Η Μαίρη Σέλεϊ γράφει τον «Φρανκενστάιν» και ο Πολιντόρι τον «Βρικόλακα», τον πρόγονο του «Δράκουλα» και της ρομαντικής λογοτεχνίας τρόμου. Σιγά σιγά και ενώ αρχίζουν να γεννιούνται παιχνίδια σχέσεων, εξουσίας και επικίνδυνα ερωτικά δίπολα, τα όσα τρομακτικά γράφουν γίνονται μέρος της καθημερινότητας τους.
Το μεγάλο φαγοπότι
Μία από τις πιο τολμηρές και αμφιλεγόμενες ταινίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, το «La Grande Bouffe» του Μάρκο Φερέρι, μεταφέρεται στη σκηνή μέσα από μια ελεύθερη, σύγχρονη θεατρική διασκευή. Μια κοινωνική σάτιρα που επιχειρεί να ανοίξει εκ νέου τη συζήτηση γύρω από τη λαιμαργία, την υπερκατανάλωση, τον μηδενισμό και τη βουβή κατάρρευση του δυτικού πολιτισμού· ζητήματα που σήμερα επιστρέφουν με νέα, επιτακτική ένταση. Τέσσερις άντρες και μία γυναίκα αποσύρονται σε μια βίλα με έναν και μόνο σκοπό:να φάνε μέχρι τελικής πτώσεως. Μέσα από ένα ξέφρενο γλέντι που δοκιμάζει τα όρια του σώματος, της ηθικής και της επιθυμίας, οι ήρωες οδηγούνται ολοένα πιο κοντά στην αυτοκαταστροφή — ή στη λύτρωση. Ένα συμπόσιο που ξεκινά ως παιχνίδι, αλλά αποκαλύπτει μια βαθύτερη, σκοτεινή πείνα: για νόημα, για επαφή, για υπέρβαση.
Τα κύματα
Το πιο λυρικό και βαθιά ανθρώπινο έργο της Βιρτζίνια Γουλφ ακολουθεί μια παρέα έξι παιδιών από τα νεανικά τους χρόνια μέχρι το θάνατο. Φιλία, αγάπη, μίσος, νιότη, σπαραγμός καθώς και η ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης διαπερνούν την ιστορία των ηρώων, βουτώντας στις σχέσεις, τις αδυναμίες, τα τραύματα και τις καθοριστικές στιγμές της ζωής τους.
Πρόσωπα στην άμμο
Μια μουσικοθεατρική σύνθεση και τα ίχνη που αφήνει η ζωή. Η επίσκεψη ενός αστέγου σ’ ένα εγκαταλελειμμένο νυχτερινό κέντρο για να προστατευτεί από το κρύο, ζωντανεύει ξανά τα τραγούδια, τα γέλια και τις ιστορίες που γεννήθηκαν εκεί. Δεκαέξι τραγούδια και ενότητες λόγου οργανώνονται σε μια ενιαία σκηνική ροή που παρακολουθεί τη διαδρομή μιας ανθρώπινης ζωής. Η παιδικότητα, ο έρωτας, ο φόβος, η μνήμη και η απώλεια διαδέχονται η μία την άλλη, σχηματίζοντας ένα ποιητικό πορτρέτο.
Τo κομπλεξικό
"Μπορείς να γκρεμίσεις έναν κόσμο, αλλάζοντας απλώς μια λέξη;". Η ομάδα θεάτρου Νοητή Γραμμή παρουσιάζει μια παράλογη κωμωδία, με όχημα το ομώνυμο βιβλίο και τα τραγούδια του Σπύρου Γραμμένου, όπου η γλώσσα αποσυντίθεται και επανασυνδέεται με τον πιο απρόσμενο τρόπο. Η γλώσσα είναι ένας ζωντανός οργανισμός, ένας κώδικας που συμφωνήσαμε να τηρούμε για να μην χαθούμε στη μετάφραση. Τι συμβαίνει όμως όταν τα «κλειδιά» των λεξικών παύουν να ξεκλειδώνουν την αλήθεια; Στην παράσταση αυτή, οι λέξεις σταματούν να είναι επίσημοι ορισμοί και γίνονται εκρηκτικοί μηχανισμοί. Μέσα από έναν καταιγισμό από παραδοξολογίες, σουρεαλισμό και παράλογο χιούμορ, οι θεατές καλούνται να αμφισβητήσουν τα πάντα: από τις παγιωμένες κοινωνικές αντιλήψεις και την πολιτική ορθότητα, μέχρι τις ίδιες τους τις καθημερινές συνήθειες.
RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου
Η παράσταση μετατρέπει το θέατρο σε χώρο ζωντανής μετάδοσης, συλλογικής αγωνίας και προσωπικής εξομολόγησης. Μια live ραδιοφωνική εκπομπή στήνεται μπροστά στα μάτια του κοινού, κάπου ανάμεσα στο live broadcast, τη θεατρική συνθήκη και την ψηφιακή συλλογική αφήγηση. Αντλεί από τη γλώσσα του ραδιοφώνου, των social media και του ειδησεογραφικού λόγου, δημιουργώντας ένα τοπίο όπου το προσωπικό και το δημόσιο συγχέονται, όπου το αληθινό και το ψεύτικο, η μυθοπλασία και το ντοκιμαντέρ αναμιγνύονται χωρίς σαφή όρια. Ένα στούντιο. Δύο φωνές. Μια πόλη σε αναμονή. Ένας κομήτης που πλησιάζει. Η εκπομπή ξεκινά στις 9 μ.μ.: συνδέσεις με ρεπόρτερ στους δρόμους της Αθήνας, δηλώσεις της πολιτικής ηγεσίας, ειδικοί, ψυχολόγοι, αστροφυσικοί, μηνύματα ακροατών στο chatroom, συνωμοσίες, αστεία, φόβοι, εξομολογήσεις. Παράλληλα, η εκπομπή έχει ήδη συλλέξει ιστορίες από τους ακροατές με τον ίδιο τίτλο: «Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου». Ιστορίες πραγματικές: σύντομες, αδέξιες, υπερβολικές ή μπανάλ και συνηθισμένες. Αποσπάσματα από αυτές διακόπτουν τη ροή της εκπομπής σαν παρεμβολές, σαν κάτι που επιμένει να ακουστεί μέσα στον θόρυβο και την έξαψη.
