©Γιώργος Ζαφειρόπουλος
"Το αμάρτημα της μητρός μου"
Ο Δήμος Αβδελιώδης ανανεώνει τη σχέση του με το έργο του Γεώργιου Βιζυηνού "Το αμάρτημα της μητρός μου" και αναμετριέται ξανά μετά από χρόνια με το αυτοβιογραφικό κείμενο για τη σημασία της αγάπης μέσα από τη συγχώρεση. Το πρώτο νεοελληνικό διήγημα που προσεγγίζει με ψυχολογικούς όρους τις οικογενειακές σχέσεις, αφηγείται το πώς βίωσε την απόρριψη από τη μητέρα του ο ίδιος ο Βιζυηνός σε μικρή ηλικία. Ζωντανεύει σε μια παράσταση για όλες τις ηλικίες με τους Θεμιστοκλή Καρποδίνη και Μαίρη Βιδάλη. (Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, από 7/3)
"Ισμήνη"
Μετά την επιτυχημένη της πορεία στην Κρήτη έρχεται στην Αθήνα το έργο "Ισμήνη" της πολυβραβευμένης Καναδής συγγραφέα, Κάρολ Φρεσέτ. Η συγγραφέας δίνει βήμα στην -αγνοημένη από την παγκόσμια λογοτεχνία- αδερφή της Αντιγόνης, προκειμένου να διατυπώσει τα επιχειρήματά της για τη στάση της απέναντι στα γεγονότα της τραγωδίας του Σοφοκλή. ΄Έτσι, ο γνωστός μύθος ξαναζωντανεύει από μια γυναίκα που έρχεται μεν από τα βάθη του χρόνου, αναπτύσσει όμως έναν απολύτως σύγχρονο προβληματισμό, αφού ζει στο σήμερα. Το μονόλογο ερμηνεύει η Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη σε σκηνοθεσία του Μανώλη Σειραγάκη. (Arroyo, από 7/3)
"Οι εραστές της Βιορν"
Το ερωτικό ψυχολογικό θρίλερ της Μαργκερίτ Ντιράς για τον έρωτα, τη μνήμη, την προδοσία και την τιμωρία, "Οι εραστές της Βιορν", ανεβάζουν ο Σωτήρης Τσόγκας και η Μαίρη Ραζή στο θέατρό τους. Εμπνευσμένο από ένα πραγματικό γεγονός που συντάραξε τη Γαλλία του 1949, όταν μέσα σε διαφορετικά βαγόνια εμπορικής αμαξοστοιχίας βρέθηκαν κομμάτια του ίδιου σώματος, εκτός από το κεφάλι που δεν βρέθηκε ποτέ. Παίζουν οι δυό τους με τον Δημήτρη Παπανικολάου. (Πρόβα, από 7/3)
"Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο"
Ένα τροχαίο γίνεται η αφορμή να έρθουν στην επιφάνεια καλά κρυμμένα οικογενειακά μυστικά και τραύματα, να δοκιμαστούν δυνατές ανθρώπινες σχέσεις και να αμφισβητηθούν κοινωνικά στερεότυπα στο έργο της βραβευμένης Μάρτα Μπουτσάκα "Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο". Τρεις άνθρωποι -ένα κορίτσι 12 ετών, μια νεαρή γυναίκα και ένας μεσήλικας- επέβαιναν στο ίδιο όχημα, γεγονός για το οποίο οι οικείοι τους δεν ήταν ενημερωμένοι. Έπειτα από ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα, μεταφέρονται στα επείγοντα, και οι συγγενείς τους στην αίθουσα αναμονής ξεδιπλώνουν την υπόθεση. Σκηνοθετεί ο Αποστόλης Ψαρρός και συμπρωταγωνιστεί με τις Ευγενία Παναγοπούλου και Ιωάννα Ανεμογιάννη. (Μικρός Κεραμεικός, από 7/3)
"Η τέχνη του να μην"
Η παράσταση "Η τέχνη του να μην" εμπνέεται από το διήγημα του Φραντς Κάφκα "Ο καλλιτέχνης της πείνας", σε διασκευή και σκηνοθεσία των MASH (Κατερίνα Αναστασίου & Χρήστου Καπενή). Μια σωματική και υπαρξιακή εξερεύνηση της ιστορίας του καλλιτέχνη που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην τέχνη της νηστείας, ως έσχατη μορφή αυτοέκφρασης. Η μουσική και ο ήχος της παράστασης αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της αφήγησης. Οι "καλλιτέχνες της πείνας" υπήρξαν ιστορικά πρόσωπα, με δημόσιες εμφανίσεις στην Ευρώπη και την Αμερική από τον 17ο έως τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η παρατεταμένη νηστεία παρουσιαζόταν ως θέαμα προς κατανάλωση. Η παράσταση συνομιλεί με αυτή την πραγματικότητα, ενσωματώνοντας στη δραματουργία της αναφορές πραγματικών καλλιτεχνών της πείνας, φωτίζοντας τα όρια ανάμεσα στην τέχνη, το σώμα, την εκμετάλλευση και την ανάγκη για αναγνώριση. Ερμηνεύει ο Χρήστος Καπενής. (Steehos Space, από 7/3)
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο
Ένα τροχαίο γίνεται η αφορμή να έρθουν στην επιφάνεια καλά κρυμμένα οικογενειακά μυστικά και τραύματα, να δοκιμαστούν δυνατές ανθρώπινες σχέσεις και να αμφισβητηθούν κοινωνικά στερεότυπα. Τρεις άνθρωποι -ένα κορίτσι 12 ετών, μια νεαρή γυναίκα και ένας μεσήλικας- επέβαιναν στο ίδιο όχημα, γεγονός για το οποίο οι οικείοι τους δεν ήταν ενημερωμένοι. Έπειτα από ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα, μεταφέρονται στα επείγοντα, και οι συγγενείς τους στην αίθουσα αναμονής ξεδιπλώνουν την υπόθεση. Πώς βρέθηκαν αυτοί οι τρεις άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι μέσα στο ίδιο αυτοκίνητο; Άγνωστες πτυχές από τις ζωές τους έρχονται στο φως.
Οι εραστές της Βιορν
Ένα ψυχολογικό ερωτικό θρίλερ που μιλάει για τον έρωτα, τη μνήμη, την προδοσία και την τιμωρία, εμπνευσμένο από ένα πραγματικό γεγονός που συγκλόνισε τη Γαλλία του 1949. Στις 8 Απριλίου 1949 ανακαλύπτουν στη Γαλλία, μέσα σ΄ ένα βαγόνι εμπορικής αμαξοστοιχίας, ένα μέλος από ανθρώπινο σώμα. Τις επόμενες ημέρες, στη Γαλλία αλλά και αλλού, μέσα σε άλλες εμπορικές αμαξοστοιχίες, συνεχίζουν και βρίσκουν κι άλλα κομμάτια του ίδιου σώματος. Μόνο ένα πράγμα λείπει: το κεφάλι, το οποίο δεν βρέθηκε ποτέ.
Ισμήνη
H πολυβραβευμένη Καναδή συγγραφέας δίνει φωνή σ’ έναν από τους πιο σιωπηλούς χαρακτήρες της αρχαίας τραγωδίας. Χρόνια μετά τα γεγονότα της Θήβας, η Ισμήνη θυμάται, αμφιβάλλει, θυμώνει, αυτοσαρκάζεται. Μιλά για την Αντιγόνη, για τον φόβο που την κράτησε ακίνητη, για την ενοχή που κουβαλάει ακόμα. Με λόγο άμεσο, αιχμηρό και ανθρώπινο, η Ισμήνη βγαίνει από τη σκιά της αδελφής της και μας καλεί να ξαναδούμε τον μύθο μέσα από μία άλλη ματιά. Εμφανίζεται ως μια γυναίκα του σήμερα, όπου καλείται να παραθέσει την δική της εκδοχή, για τα δραματικά γεγονότα του παρελθόντος. Δεν απολογείται ούτε ζητά συγχώρεση. Διερωτάται τι σημαίνει να κάνεις το «σωστό» όταν το κόστος είναι η ζωή σου.
Το αμάρτημα της μητρός μου
Το αυτοβιογραφικό έργο του Γ. Βιζυηνού, το πρώτο νεοελληνικό διήγημα που προσεγγίζει με ψυχολογικούς όρους τις οικογενειακές σχέσεις, αναδεικνύεται μέσα από μία παράσταση για όλες τις ηλικίες. Ένα έργο σπάνιας ευαισθησίας και ευφυΐας για τη σημασία της αγάπης μέσα από τη συγχώρεση. Αφηγείται το πώς βίωσε την απόρριψη από τη μητέρα του ο ίδιος ο Βιζυηνός σε μικρή ηλικία μέσα στην εκκλησία, όταν για να σωθεί η 10χρονη ασθενής αδελφή του, ακούει τη μητέρα του να παρακαλεί την Παναγία να πάρει εκείνον. Ο τρόπος ερμηνείας του λόγου από τους ηθοποιούς αναδεικνύει όλη την γκάμα των αισθημάτων, των ιδεών και των εικόνων που υποβόσκουν στο κείμενο, έτσι ώστε το κοινό να μπορεί να απολαύσει κάθε στιγμή της παράστασης.
Η τέχνη του να μην
Η παράσταση εμπνέεται από το διήγημα του Φραντς Κάφκα «Ο καλλιτέχνης της πείνας». Μια σωματική και υπαρξιακή εξερεύνηση της ιστορίας του καλλιτέχνη που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην τέχνη της νηστείας, ως έσχατη μορφή αυτοέκφρασης. Η μουσική και ο ήχος της παράστασης αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της αφήγησης. Οι «καλλιτέχνες της πείνας» υπήρξαν ιστορικά πρόσωπα, με δημόσιες εμφανίσεις στην Ευρώπη και την Αμερική από τον 17ο έως τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η παρατεταμένη νηστεία παρουσιαζόταν ως θέαμα προς κατανάλωση. Η παράσταση συνομιλεί με αυτή την πραγματικότητα, ενσωματώνοντας στη δραματουργία της αναφορές πραγματικών καλλιτεχνών της πείνας, φωτίζοντας τα όρια ανάμεσα στην τέχνη, το σώμα, την εκμετάλλευση και την ανάγκη για αναγνώριση.
