@Άσπα Κουλύρα
Ο Δημήτρης Τάρλοου, ηθοποιός, μεταφραστής και σκηνοθέτης, είναι αυτό που αποκαλούμε "καλλιτεχνική φλέβα". Μεγαλωμένος σε ένα περιβάλλον γεμάτο καλλιέργεια και σπουδαίες προσωπικότητες —το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει εμπόδιο στην αυτόνομη πορεία ενός δημιουργού—, ανέδειξε από νωρίς τη δική του ανεξάρτητη φωνή. Γιος του ζωγράφου Φίλιπ Τάρλοου και της συγγραφέα Μαρίνας Καραγάτση, εγγονός του Μ. Καραγάτση και της ζωγράφου Νίκης Καραγάτση, γεννήθηκε στην Αθήνα, έζησε κάποια χρόνια στην ΄Άνδρο ώσπου επέστρεψε μόνιμα στην Αθήνα.
Το 1986 αποφοίτησε από τη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου, και από τότε χαράζει τη δική του πορεία στο σύγχρονο ελληνικό θεατρικό τοπίο. Στην αρχή της καριέρας του συνεργάστηκε ως ηθοποιός με τους θιάσους της Ξένιας Καλογεροπούλου, της Αλίκης Γεωργούλη, με τον Θεατρικό Οργανισμό Μορφές (Εμπρός), τη Στοά του Θανάση Παπαγεωργίου, το ΚΘΒΕ.
Το 1998, σε συνεργασία με τον Στάθη Λιβαθινό, ίδρυσε την εταιρεία θεάτρου "Δόλιχος" και το 2000 η εταιρεία στεγάστηκε στη σημερινή της έδρα, το ιστορικό θέατρο Πορεία, που είχε φιλοξενήσει παλαιότερα τον θίασο του Αλέξη Δαμιανού, το Λαϊκό Πειραματικό Θέατρο του Λεωνίδα Τριβιζά και την Εποχή του Βασίλη Παπαβασιλείου.
Ο Δημήτρης Τάρλοου εμφανίστηκε ως ηθοποιός στις πρώτες παραστάσεις, τις οποίες σκηνοθέτησε ο Λιβαθινός ("Το κτήνος στο φεγγάρι", "Φρεναπάτη", "Οικόπεδα με θέα", "Παντρολογήματα"), ενώ στο θέατρο προσκλήθηκαν και σημαντικοί ξένοι σκηνοθέτες, για πρώτη φορά στην Ελλάδα: ο Λιθουανός (και πλέον πολιτογραφημένος ΄Έλληνας) Τσέζαρις Γκραουζίνις ("Δάφνις και Χλόη, ταξίδι αναψυχής"), η ρηξικέλευθη Αυστριακή Ρενάτε Τζετ ("The man who", "Βάκχες"), ο επίσης Λιθουανός Οσκάρας Κορσουνόβας ("Μιράντα").
΄Έτσι, το θέατρο Πορεία δεν αποτελεί άδικα σημείο αναφοράς: δεν είναι μόνο το καλλιτεχνικό "σπίτι" του Δημήτρη Τάρλοου, αλλά έχει στεγάσει σημαντικούς ξένους σκηνοθέτες, κυρίως από το ανατολικοευρωπαϊκό θέατρο ("Τα ταξίδια μου στην Ανατολική Ευρώπη ήταν πάρα πολύ σημαντικά, γιατί μου έδειξαν τον δρόμο για ένα θέατρο όπως ακριβώς θα ήθελα να το κάνω", έχει πει) όπως και τη δουλειά νέων καλλιτεχνών.
Επίσης, έχει αναπτύξει κι άλλες πρωτοβουλίες, όπως τη λειτουργία της Σχολής Πυροδότησης Θεατρικής Γραφής, προς ενίσχυση της νεοελληνικής δραματουργίας, ενώ επιμένει να στηρίζει την εξαρχής θεατρική ταυτότητα του κτιρίου και να δίνει ζωή και πολιτισμό στην υποβαθμισμένη περιοχή της Βικτώριας.
Το 2004, ο Δημήτρης Τάρλοου υπέγραψε την πρώτη του σκηνοθεσία με την "Ολεάννα" του Ντέιβιντ Μάμετ, μια στιγμή που σηματοδότησε την καθοριστική του στροφή προς τη σκηνοθεσία. ΄Έκτοτε, η σκηνοθετική πράξη τον έχει κερδίσει σχεδόν ολοκληρωτικά, με ορισμένα μικρά "διαλείμματα" υποκριτικής επιστροφής. όπως φέτος, που ερμηνεύει τον ρόλο του Αίγισθου στην "Ηλέκτρα εντός", την οποία και σκηνοθετεί, ενώ παράλληλα εμφανίστηκε σε μικρό ρόλο στη φετινή τηλεοπτική μεταφορά της "Μεγάλης Χίμαιρας".
Το έργο του παππού του, Μ. Καραγάτση, αποτελεί σημείο αναφοράς στη διαδρομή του. Η θεατρική μεταφορά της "Μεγάλης Χίμαιρας" έκανε πρεμιέρα το καλοκαίρι του 2014 στο Φεστιβάλ Αθηνών και παρέμεινε για αρκετές σεζόν στο ρεπερτόριο του θεάτρου Πορεία, επιβεβαιώνοντας τη βαθιά σχέση του Τάρλοου με το συγγραφικό σύμπαν του Καραγάτση.
Η παράσταση χάρισε στον Τάρλοου το βραβείο σκηνοθεσίας Κάρολος Κουν 2016, ενώ τιμήθηκε στα θεατρικά βραβεία κοινού του "α" (2015) με: 1o βραβείο καλύτερης παράστασης, 1ο βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας, 1ο βραβείο γυναικείου ρόλου στην Αλεξάνδρα Αϊδίνη, 1ο βραβείο μουσικής στην Κατερίνα Πολέμη, 1ο βραβείο σχεδιασμού φώτων στον Αλέκο Αναστασίου, 2ο βραβείο κουστουμιών στην Ελένη Μανωλοπούλου.
΄Έχει ανεβάσει επίσης τον "Γιούγκερμαν" και τον "Κοτζάμπαση του Καστρόπυργου" του Καραγάτση, αλλά και το αυτοβιογραφικό "Το ευχαριστημένο" της μητέρας του, Μαρίνας Καραγάτση, συνδέοντας με συνέπεια την οικογενειακή μνήμη με τη σύγχρονη θεατρική πράξη.
Οι σκηνοθεσίες του τέμνουν το κλασικό με το μοντέρνο, όπως και οι ρεπερτοριακές επιλογές του. ΄Όπως έχει δηλώσει σχετικά στο "α": "Τα έργα τα οποία ονομάζουμε κλασσικά μπορούν να διαβαστούν σε διάφορες εποχές και η πρόκληση για ένα σκηνοθέτη κι ένα θίασο είναι να αντιμετωπίσει το έργο ως κάτι πολύ σημερινό. Το σημερινό όμως δε σημαίνει μία μεταφορά στο απόλυτο σήμερα με όρους γλωσσικούς ή συμπεριφορικούς. Σημαίνει να μπορέσουμε να διαγνώσουμε τι, από αυτά τα οποία λέγονται θα μπορούσαν να συμβαίνουν σήμερα και με ποιο τρόπο".
Επιλέγει σύγχρονα έργα -του Μάμετ ("Ολέαννα", "Αμερικάνικος βούβαλος"), της Σάρα Κέιν (ανεβάζοντας σε πανελλήνια πρώτη το "Blasted"), της Σάρα Ρουλ (πανελλήνια πρώτη της "Ευρυδίκης")- χωρίς να απομακρύνεται από τους "μοντέρνους κλασικούς", ΄Ίψεν ("Αγριόπαπια", "Το κουκλόσπιτο") και Τσέχοφ ("Τρεις αδερφές"), τους οποίους ανεβάζει προτείνοντας ένα ιδιότυπο συγκερασμό σύγχρονου & διαχρονικού, οικουμενικού & ελληνικού στοιχείου.
Παράλληλα, δίνει χώρο σε αιρετικούς ΄Έλληνες συγγραφείς, όπως ο Δημήτρης Δημητριάδης ("Λήθη" & "Θερισμός", παράσταση που σκηνοθέτησε στο Εθνικό) αλλά και σε πρωτοεμφανιζόμενες νέες συγγραφείς, όπως η Ευαγγελία Γατσωτή ("Νυχιάνγκ"). Ελκύεται επίσης από τη λογοτεχνία και δεν συγκινείται μόνο από το σύμπαν του Καραγάτση αλλά και από την ποίηση, είτε με παραστάσεις που βασίζονται σε ποιήματα από το σύνολο της ελληνικής παραγωγής ("Δόξα κοινή"), είτε καταφεύγοντας στη λυρική γραφή του Λόρκα ("Περλιμπλίν και Μπελίσα"). Ενδιαφέρον δείχνει, επίσης, για τις σύγχρονες διασκευές κλασικών μυθιστορημάτων ("΄Έγκλημα και τιμωρία", "Frankenstein & Eliza").
Το καλοκαίρι του 2025, η σοφόκλεια "Ηλέκτρα" αποτέλεσε την πρώτη αρχαία τραγωδία της σταδιοδρομίας του - ένα έργο στο οποίο επανήλθε την τρέχουσα σεζόν, προτείνοντας την "Ηλέκτρα εντός", μια διασκευή κλειστού χώρου που συνομιλεί με το πρωτότυπο, το οποίο επανατοποθεί σε νέο πλαίσιο.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ηλέκτρα εντός
Ο Δ. Τάρλοου συνεχίζει τη σκηνική του σπουδή πάνω στην τραγωδία «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή μετά το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, σε μια νέα βιωματική πρόταση για κλειστό χώρο με ένταση, μουσική και δυναμική σύνθεση χαρακτήρων. Σύμφωνα με την υπόθεση, είναι ξημέρωμα και έχει μόλις τελειώσει η γιορτή για την επέτειο της δολοφονίας του Αγαμέμνονα που το βασιλικό ζεύγος δίνει κάθε μήνα, όπως μας πληροφορεί η Ηλέκτρα, αυτή η χολωμένη κόρη, μια ερινύα σε αναμονή. Πλέον κυριαρχούν τόνοι καμπαρέ, τζαζ μουσική από τον Φώτη Σιώτα (και σε αυτή την εκδοχή θα ερμηνεύεται ζωντανά), ερωτισμός, αλκοόλ, μια ατμόσφαιρα θριλερικής γοητείας υπό το φως ενός ακόμη επικείμενου φονικού, που –όπως γνωρίζουμε– δεν θα λύσει απολύτως τίποτα…
