Δύο τελευταίες παραστάσεις για την παράσταση "Η Μονίκ δραπετεύει"

Ο Πολιτιστικός Οργανισμός Λυκόφως συνεχίζει τη συνεργασία του με το Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας και παρουσιάζει για πρώτη φορά τη θεατρική απόδοση του ομότιτλου βιβλίου του Γάλλου συγγραφέα Εντουάρ Λουί, αγαπημένου στο ελληνικό κοινό από τα έργα "Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου" και "Να τελειώνουμε με τον Εντί Μπελγκέλ". Το έργο σκηνοθετεί ο Γιώργος Σουλεϊμάν, γνωστός για παραστάσεις όπως "Blue Train", "Μαμά" και "Ουρανία".

Οι θεατές έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τις επιπλέον δυο τελευταίες παραστάσεις που προστέθηκαν στις 5 και 6 Ιανουαρίου 2026. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους απολαμβάνουμε την Θέμις Μπαζάκα και τον Δημήτρης Φουρλή, ενώ επί σκηνής εμφανίζεται ο νεαρός μουσικός Capétte, προσδίδοντας ζωντανή μουσική διάσταση στην παράσταση.

Η πλοκή ξεκινά με ένα μεταμεσονύκτιο τηλεφώνημα από το Παρίσι, που βρίσκει τον συγγραφέα Εντουάρ Λουί στην Αθήνα. Η μητέρα του, εγκλωβισμένη στο σπίτι του νέου της συντρόφου, αποκαλύπτει ότι υφίσταται βία. Ο γιος αναλαμβάνει τον ρόλο του "σωτήρα", καθοδηγώντας την από την καταπίεση και προς την προσωπική της ελευθερία.

Η παράσταση θέτει ερωτήματα για το τι σημαίνει πραγματική ελευθερία και πόσο εύκολα ο "σωτήρας" μπορεί να γίνει "εξουσιαστής". Μέσα από την ιστορία, αναδεικνύεται η σύνθετη σχέση μητέρας και γιου, που περιλαμβάνει τρυφερότητα, τραύμα, αγάπη αλλά και οργή, ενώ παράλληλα ανοίγει έναν δρόμο για σύνδεση και αυτογνωσία.

Η αληθινή ιστορία του Εντουάρ Λουί στέκεται ως αφορμή για να συναντηθούν μητέρα και γιος σ’ ένα εικοσιτετράωρο φαστφουντάδικο κάποια χαράματα μιας Κυριακής, μπορεί και Δευτέρας, και να προσπαθήσουν να μιλήσουν για όλα τα μικρά και μεγάλα τραύματα μιας ζωής που δεν ειπώθηκαν ποτέ.

'Όπως επισημαίνει ο σκηνοθέτης: "Είναι ένα "πριν χαθούμε, προσωρινά ή οριστικά, θέλω κάτι να σου πω, για να μην το κουβαλάω μέσα μου αιώνες". Είναι αυτή η κουβέντα που οφείλουμε να κάνουμε με τους γονείς μας." Κι αναρωτιέται τελικά  "Οφείλουμε; Και αν την κάνουμε τι θα λυθεί;"

Το αποτέλεσμα είναι ένα θέατρο που δεν αφήνει αδιάφορο τον θεατή, προσκαλώντας τον να σκεφτεί τη δική του σχέση με τους γονείς, την προσωπική ελευθερία και τη δύναμη της επικοινωνίας μέσα από τη σιωπή και το λόγο.