"My fierce ignorant step": Χρήστος Παπαδόπουλος σε παγκόσμια πρεμιέρα στη Στέγη με μια χορευτική έξαψη για τις πρώτες μας φορές

"Ένα όνομα κυκλοφορεί και επαινείται για την τόλμη του και τη μινιμαλιστική αλλά εκπληκτική του δεξιοτεχνία, καθώς και για τους ερμηνευτές του. Μια αποκάλυψη. Είναι 'Έλληνας". Αυτά έγραφε ο βελγικός Τύπος για τον Χρήστο Παπαδόπουλο το 2022. Ο διεθνής χορευτής και χορογράφος επιστρέφει φέτος στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση με το νέο του έργο "My fierce ignorant step". Μια παράσταση για την ευφορία του να ζεις. Δέκα χορευτές και χορεύτριες δημιουργούν ένα εκστατικό ηχοτοπίο και τη χορογραφία του. Μνήμες και ακούσματα, φωνές και σώματα ηχούν σαν μουσικά όργανα και σταδιακά οδηγούν σε μια κοινή έξαψη. 

Η νέα δουλειά του μινιμαλιστή 'Έλληνα χορογράφου εξερευνά πώς η κίνηση γίνεται ένα τραγούδι μέσα στο οποίο πάλλονται τα σώματα των χορευτών – και, μαζί τους, δυνητικά και των θεατών. 'Ένα αισιόδοξο, εξωστρεφές, μαγευτικό νέο έργο για τις πρώτες φορές που συναντηθήκαμε, που γελάσαμε, που ζήσαμε, για τις παθιασμένες μας αρχές.

Δέκα χρόνια στην πρώτη γραμμή του ευρωπαϊκού χορού και πρόσφατα βραβευμένος με το νέο μεγάλο διεθνές βραβείο χορού Rose International Dance Prize που θέσπισε το καταξιωμένο κέντρο χορού της Αγγλίας, Sadler’s Wells. Εγκωμιαστικά σχόλια όπου ταξιδεύει και προσκλήσεις από σημαντικούς διεθνείς οργανισμούς να χορογραφήσει γι’ αυτούς. Αυτός είναι ο Χρήστος Παπαδόπουλος που έρχεται να μας μαγέψει με τη νέα του παράσταση από 8 έως 18 Μαΐου (η προπώληση ανοίγει στις 17/4, 5 μ.μ.). Σε αυτή την τέταρτη συνεργασία του με τη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, μας καλεί να πιστέψουμε ότι όλα είναι δυνατά.

Ενώ η περιοδεία των προηγούμενων έργων του συνεχίζει να προκαλεί αίσθηση σε σκηνές ανά τον κόσμο, ο Χρήστος Παπαδόπουλος καταθέτει το πιο προσωπικό έργο του και, για πρώτη φορά, συνδέει την υλικότητα του ήχου με τη μουσικότητα των σωμάτων. Στο νέο του έργο, "My fierce ignorant step", που θα δούμε σε παγκόσμια πρεμιέρα πριν ξεκινήσει ένα εντυπωσιακό διεθνές ταξίδι, ένα πληθυντικό σώμα πάλλεται επί σκηνής, πορεύεται με τα μάτια ορθάνοιχτα προς τα εμπρός. Η ανάσα του γίνεται φωνή που οδηγεί τα βήματα: πότε μεγάλα, πότε μικρά, πάντα σταθερά και αποφασιστικά, σχεδόν ξένοιαστα. Τα σώματα των χορευτών ανασαίνουν, οι ανάσες τους γίνονται ήχοι, που μετατρέπονται σε φωνές και κινήσεις, ένας καλπασμός που διαρκώς φουσκώνει, προκαλώντας ευφορία.

Στο "My fierce ignorant step", o Παπαδόπουλος θέλει να επεξεργαστεί συνειδητά την επιρροή που έχει ασκήσει πάνω του η μουσική σαν μια συλλογική μνήμη που ενεργοποιείται μέσα από ακούσματα. Η μουσική ως ένα τοπίο που ζει μέσα μας, μεταφέρεται παντού και μας βοηθά να ξαναπάμε ακαριαία σε μια στιγμή του παρελθόντος που δεν έχει παρέλθει. Όλα είναι ακόμα εδώ. Ή έστω αυτό εξετάζει το συγκεκριμένο έργο. Την αλήθεια της νεότητας, της ορμής και της τόλμης που, αν τη θεωρήσουμε περαστική, γραφική και χαριτωμένη, θα χαθεί – όχι μόνο αυτή, αλλά και το νόημα του κόσμου μας.

Για τον χορογράφο, η πρώτη παρόρμηση για τη δημιουργία του "My fierce ignorant step" θεμελιώνεται σε ακουστικές μνήμες της παιδικής και νεανικής του ηλικίας, που ο ίδιος μοιράζεται με πολλούς άλλους 'Έλληνες: μνήμες συλλογικές και συνδεδεμένες με τη μοίρα του τόπου μας, ακόμη κι αν αυτό δεν είναι άμεσα ορατό. Το έργο αντιστέκεται στη συμμόρφωση με έναν καταιγισμό μορφών, με μια αχόρταγη επιθυμία για το παρόν, το μέλλον και το παρελθόν, με μια επιθυμία για ζωή τολμηρή, κοπιώδη, τελείως ανθρώπινη, φτιαγμένη από την εύθραυστη, ασήμαντη σάρκα μας.

Το έργο αυτό φέρνει στο προσκήνιο ποιότητες που υπήρχαν πάντα στο έργο του Χρήστου Παπαδόπουλου αλλά εδώ αλλάζει ριζικά η έμφαση. Υπάρχουν θέματα και υλικά που τον απασχολούν από την αρχή αλλά τώρα διακρίνονται καθαρά· και μέσα σ’ αυτά είναι η έννοια του "μαζί", το απλό πρώτο σημείο στο οποίο μοιάζουν να εμφανίζονται τόσο η πολιτική όσο και η αγάπη. Γι’ αυτό, στο έργο οι ερμηνευτές χορεύουν μαζί.

"Ο συγχρονισμός της πολλαπλασιασμένης κίνησης συμβαίνει αλλά δεν είναι ο σκοπός· δεν χορεύουμε μαζί γιατί είμαστε συγχρονισμένοι αλλά συγχρονιζόμαστε γιατί είμαστε μαζί. Δεν είναι προτεραιότητα το σύστημα που δημιουργείται ούτε η ομορφιά. 'Όλα αυτά μοιάζουν σαν τεχνάσματα για να βρεθούμε, να υπάρξουμε, να συναντηθούμε, να απορήσουμε με την ενέργεια που γεννιέται, που αβγατίζει και σκορπίζεται και δίνεται. Υπάρχει μια αξία που συνδέει τα πράγματα εδώ. Δεν είναι η πίστη σε κάποιο σύστημα, σε κάποια μηχανή ή σε κάποιο κόλπο αλλά η τολμηρή ευπιστία στο αγαθό" σημειώνει ο Χρήστος Παπαδόπουλος.

Και συνεχίζει ο ίδιος για το νέο του έργο: "Πώς να μην υπάρχει θυμός με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας; Πώς να αντέξει κανείς αυτή την πραγματικότητα; Η πολιτική κατάσταση, η άνοδος της Ακροδεξιάς, η διαφθορά, οι πόλεμοι, που πια τους έχουμε αποδεχτεί σαν μια πολιτική κανονικότητα, η καταστροφή του περιβάλλοντος – όλα αυτά, που πιστεύαμε πως δεν θα ζήσουμε ποτέ, είναι εδώ. Μέσα σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, όπου τα όρια της δυστοπίας έχουν ήδη ξεπεραστεί, επιστρέφω τον τελευταίο καιρό στα χρόνια της εφηβείας μου. Θυμάμαι εκείνη τη φόρα για ζωή, την ταχύτητα, την αδιαπραγμάτευτη ορμή, την αίσθηση πως όλα είναι δυνατά. Εκείνη την ατρόμητη βεβαιότητα πως ο κόσμος είναι μπροστά μας, ανοιχτός, δικός μας και πως θα τον ζήσουμε όπως θέλουμε και όπως μας αξίζει. Αυτό το έργο είναι μια απόπειρα να ανασύρω εκείνη την αίσθηση. Να την ξαναβρω. Και μαζί της, να ξαναβρώ εκείνη τη δύναμη, την αισιοδοξία και την αίσθηση του "μαζί”. Να θυμηθώ πως το να ελπίζεις είναι ήδη μια πράξη αντίστασης και ότι εκείνη η τόλμη δεν ήταν τελικά ούτε αφελής ούτε γραφική. Ήταν αλήθεια. Και είναι ακόμα".

Χορεύουν και συνεργάζονται με τον Χρήστο Παπαδόπουλο οι Θέμις Ανδρεουλάκη, Αντώνης Βαής, Αμαλία Κοσμά, Γιώργος Κοτσιφάκης, Σωτηρία Κουτσοπέτρου, Μαρία Μπρέγιαννη, Τάσος Νίκας, Σπύρος Ντόγκας, Δανάη Παζιργιαννίδη, Ιωάννα Παρασκευοπούλου. Η δραματουργία είναι του Αλέξανδρου Μιστριώτη. Ο Κορνήλιος Σελαμσής υπογράφει την πρωτότυπη μουσική, με συνεργάτη συνθέτη τον Jeph Vanger. Τα σκηνικά είναι της Κλειώς Μπομπότη, τα κοστούμια της Μαρίας Πανουργιά και οι φωτισμοί του Στέφανου Δρουσιώτη.  

Fun facts

-Ο Χρήστος Παπαδόπουλος και η παράσταση "My fierce ignorant step" είναι υποψήφιοι για το βραβείο χορού Fedora Van Cleef & Arpels 2025.

-H χορογραφία του Χρήστου Παπαδόπουλου "Larsen C" επιλέχθηκε από το διάσημο κέντρο χορού του Λονδίνου, Sadler’s Wells, ως ένα από τα τέσσερα υποψήφια έργα για το Rose International Dance Prize, ένα νέο διεθνές βραβείο χορού που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο £40.000. Οι τέσσερις φιναλίστ παρουσίασαν τα έργα τους τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 2025 και ο Χρήστος Παπαδόπουλος ανακηρύχθηκε νικητής στις 8 Φεβρουαρίου 2025, από μια επιτροπή που απαρτιζόταν από τους Christopher Bannerman, PJ Harvey, Karthika Naïr και Dame Arlene Phillips. Μια διεθνής συμπαραγωγή της Στέγης, το "Larsen C" είχε αγκαλιαστεί και από το αθηναϊκό κοινό καθώς παρουσιάστηκε για πέντε sold out παραστάσεις στην Κεντρική Σκηνή τον Μάρτιο του 2022, ενώ μετά την ευρωπαϊκή του περιοδεία επέστρεψε στη Στέγη, τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, για μια δεύτερη σειρά sold out εμφανίσεων. 

-Το 2023 ο Χρήστος Παπαδόπουλος σκηνοθέτησε στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης τη "Νέκυια", προτείνοντας μια μοναδική εμπειρία θέασης και ακρόασης της πιο υποβλητικής ραψωδίας της ομηρικής "Οδύσσειας" ("λ"), με πρωταγωνιστές τον Γιάννη Αγγελάκα και την Όλια Λαζαρίδου.

-Ο Χρήστος Παπαδόπουλος σπούδασε χορό και χορογραφία στο SNDO (School for New Dance Development) του Άμστερνταμ, θέατρο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα. Είναι ιδρυτικό μέλος της ομάδας χορού "Λέων και λύκος".