Τι μπορούν να μας πουν δύο άντρες για τη ζωή κοιτώντας πάπιες;

Δύο άντρες κάθονται σε ένα παγκάκι δίπλα σε μια λίμνη και παρακολουθούν τις πάπιες. Μιλούν για φαινομενικά ασήμαντα πράγματα. Κι όμως, μέσα από αυτές τις συζητήσεις ξετυλίγονται η μοναξιά, η φιλία, ο φόβος, η εξουσία, η ανάγκη για επικοινωνία και τελικά η ίδια η ανθρώπινη συνύπαρξη. Αυτό είναι το παράδοξο σύμπαν των "Παραλλαγών Πάπιας" (The Duck Variations) του David Mamet, ενός έργου που επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στην Αθήνα από τις 23 Ιανουαρίου 2027, στο Θέατρο Αλκμήνη, από την Εταιρεία Θεάτρου "Ρέκτις" σε μετάφραση Μιχαέλας Αντωνίου.

Ο Κοραής Δαμάτης και ο Περικλής Μοσχολιδάκης υπογράφουν τη σκηνοθεσία και κρατούν τους δύο βασικούς ρόλους, ενώ μαζί τους εμφανίζεται η Φωτεινή Βακάκη.

Δύο άντρες, ένα παγκάκι και μια λίμνη

Στις 14 μικρές σκηνές του έργου, ο Τζορτζ και ο Εμίλ επιστρέφουν ξανά και ξανά στο ίδιο θέμα: τις πάπιες της λίμνης. Κάθε συζήτηση, όμως, ανοίγει μια διαφορετική πόρτα. Πίσω από τις παρατηρήσεις τους για τη φύση βρίσκονται ερωτήματα για την κοινωνία, την επιβίωση, την τεχνολογία, το άγχος της τρίτης ηλικίας και τον φόβο απέναντι σε ό,τι αλλάζει.

Ο Mamet χρησιμοποιεί έναν φαινομενικά απλό, καθημερινό διάλογο για να μιλήσει για πολύ πιο σύνθετες ανθρώπινες ανάγκες. Οι δύο άντρες συγκρούονται, ειρωνεύονται ο ένας τον άλλο, απομακρύνονται και επιστρέφουν διαρκώς στην ανάγκη να επικοινωνήσουν. Κάπου ανάμεσα στο χιούμορ και τη μελαγχολία, η σχέση τους αποκαλύπτει σταδιακά κάτι πιο βαθύ,  την ανάγκη του ανθρώπου να μη μείνει μόνος.

Η σκηνοθετική προσέγγιση των Κοραή Δαμάτη και Περικλή Μοσχολιδάκη δίνει ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο στον λόγο, αλλά και σε όσα συμβαίνουν ανάμεσα στις λέξεις. Οι παύσεις, οι σιωπές, οι ρυθμοί, οι φωτισμοί και η κίνηση δημιουργούν έναν χώρο όπου το κωμικό συνυπάρχει με μια υπόγεια μελαγχολία. Το παγκάκι μετατρέπεται σε σημείο παρατήρησης, αλλά και σε ένα μικρό σύμπαν μέσα στο οποίο οι δύο ήρωες αναμετρώνται με τον χρόνο και τον εαυτό τους.

Η Δήμητρα Γαλάνη υπογράφει τη μουσική της παράστασης, η οποία λειτουργεί περισσότερο ως υπόγεια συναισθηματική ροή παρά ως απλή συνοδεία. Οι φωτισμοί, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Κοραή Δαμάτη συνθέτουν έναν ιδιαίτερο σκηνικό κόσμο, ενώ οι ερμηνείες αφήνουν χώρο στις μικρές μεταβολές και στις αποχρώσεις των χαρακτήρων.