© Karol Jarek
Μόλις έγινε γνωστή η είδηση από το Γραφείο Τύπου του Εθνικού Θεάτρου ότι θα υπάρξει αντικατάσταση από εδώ και στο εξής στον πρωταγωνιστικό ρόλο της παράστασης "Βασιλιάς Ληρ", η οποία παίζεται στην Κεντρική Σκηνή του πρώτου θεατρικού οργανισμού της χώρας. Σύμφωνα με το σχετικό μήνυμα:
"Ανακοινώνεται ότι στην παραγωγή Βασιλιάς Ληρ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, που παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, μετά από παραίτησή του για προσωπικούς λόγους ο Λεωνίδας Κακούρης αντικαθίσταται από τον Γιάννη Νταλιάνη."
Επιπλέον, στην ίδια ανακοίνωση σημειώνεται ότι οι παραστάσεις (με τον Γιάννη Νταλιάνη πια ως Ληρ) θα ξεκινήσουν ξανά από τις 13 Ιανουαρίου. Τέλος, αναμένονται ακόμη πληροφορίες σχετικά με τη αντικατάσταση του ρόλου του ίδιου του Γιάννη Νταλιάνη, ο οποίος ερμήνευε ήδη τον Κόμη του Κεντ, το δεξί χέρι του Ληρ.
Για το ανέβασμα αυτό, ο σκηνοθέτης Γιάννης Χουβαρδάς είχε γράψει στο "α", σημειώνοντας ότι: "Η παράσταση είναι για μένα μέρος μια προσωπικής τετραλογίας -"Η άλλη πλευρά της Καταιγίδας" (ΕΦ 2022), "Βασιλιάς Ληρ" (ΕΘ 2023), "Μαχαγκόννυ" (ΕΛΣ 2024), "Δον Κάρλος" (ΚΘΒΕ 2024-25)-, όπου διερευνώ τη σχέση θεάτρου και κινηματογράφου, της ζωντανής θεατρικής δράσης με το ζωντανό βίντεο, και όπου οι ηθοποιοί συνομιλούν επί σκηνής με τις κάμερες και τις οθόνες, με μια κοινή και στα τέσσερα έργα θεματολογία: πώς η εξουσία και το χρήμα, σε μια κοινωνία χωρίς μητέρες και με τη γυναίκα σε θέση υποταγής, τρελαίνει τους ανθρώπους (πρώτα τους ίδιους τους άντρες-πατέρες) και τους εξοντώνει, ηθικά, πνευματικά, και φυσικά, πώς ο άνθρωπος χάνει την ανθρώπινη υπόστασή του — την ψυχή του, το πνεύμα του, το σώμα του, και πώς μπορεί μέσα από αυτή την κόλαση να βρει έναν αληθινό, ισορροπημένο εαυτό."
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Βασιλιάς Ληρ
Το έργο ακολουθεί το ταξίδι του Ληρ προς το σκοτάδι, την εσωτερική ερημιά και την τρέλα,μετά την απόφασή του να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να μοιράσει την επικράτειά του στις τρεις κόρες του. Η τραγωδία που θα ξετυλιχτεί δεν θα αφήσει αλώβητο κανέναν από τους ήρωες. Γραμμένο το 1608, το πιο σκοτεινό έργο της σαιξπηρικής δραματουργίας πραγματεύεται μεταξύ άλλων το ζήτημα της εξουσίας και της φθοράς που επιφέρει η απώλειά της και την πολυπλοκότητα των οικογενειακών σχέσεων. Με πολύτιμο αρωγό μια πολυεπίπεδη σκηνογραφία που επεκτείνεται ως τα έγκατα του κτιρίου Τσίλλερ και εγκολπώνει την τέχνη του κινηματογράφου με εκτεταμένη χρήση live video, ο σκηνοθέτης μάς παρασύρει σε μια καταβύθιση στον εγκέφαλο του Ληρ, ενός άντρα που παρέδωσε επιπόλαια την πρωτοκαθεδρία του, ενός παιδιού που ψάχνει μάταια να επανενωθεί με τη μητέρα, του σκληροτράχηλου πατριάρχη – θεματοφύλακα ενός άκαμπτου κώδικα που δεν διαφέρει από εκείνον μιας εγκληματικής οργάνωσης.
