"Dreams of time": Μια χορευτική μετάβαση από την βία στην γονιμότητα και πάλι πίσω

Στο Θέατρο Θησείον η χορογράφος και περφόρμερ Δάφνη Αντωνιάδου, μέσα από ένα υποβλητικό οπτικά και ηχητικά τοπίο, βουτάει στη δημιουργική διαδικασία του σύμπαντος και εξετάζει τα άκρα της ανθρώπινης κατάστασης στην παράσταση "Dreams of time”. Και όλα αυτά μέσα από το πρίσμα της ιδιοσυγκρασίας, της ευαισθησίας και της δύναμης που διέπει τη γυναικεία φύση, κάπου ανάμεσα στη σεξουαλικότητα και τον τρόμο. Οι Ξένια Σταθούλη και Σοφία Μαρτίου ερμηνεύουν το έργο που έκανε πρεμιέρα στο πλαίσιο του Arc For Dance Festival 2022 και τώρα παρουσιάζεται στις Τετάρτες Χορού του Θεάτρου Θησείον έως 27 Δεκεμβρίου. 

"Σε ένα επίπεδο μπορεί κανείς να πει ότι το αντικείμενο με το οποίο καταπιάνομαι είναι ο χορός και η χορογραφία. Από παιδί θυμάμαι να φτιάχνω "έργα" και να παίζω με ιδέες που σχετίζονται με κάτι παραστατικό, συνθετικό. Σίγουρα δεν καταλάβαινα τι έκανα αλλά η αίσθηση αυτού του τρόπου ύπαρξης είναι κάτι πολύ δικό μου. Η ύπαρξη μέσα σε αυτόν τον χώρο του χορού είναι για μένα μια δημιουργική διαδικασία που αποκτά υπόσταση μέσω της κίνησης και έτσι μπορεί να μοιραστεί και να επικοινωνήσει. Μέσα από αυτή την διαδικασία είχα την ευκαιρία να συνάψω συνεργασίες και να ταξιδέψω για να παρουσιάσω την δουλειά μου στο εξωτερικό. Παρόλο που κάποιες φορές υπάρχουν τεράστιες δυσκολίες, εξακολουθώ να πιστεύω πως είναι ζωογόνες για την καλλιτεχνική δημιουργία και αποτελούν πύρινα του τρόπου με τον οποίο την προσεγγίζω”.

"Το πιο πρόσφατο έργο μου "Dreams of time” είναι ένα παραστασιακό τρίπτυχο που αφορά τις διαφορετικές οπτικές της ανθρώπινης κατάστασης, την παρατήρηση αυτού του γεγονότος ή συμβάντος από διαφορετικές αποστάσεις, κάτι το οποίο αναπόφευκτα επιδρά στην αντίληψη της πραγματικότητας και την διαφοροποιεί. Η προσέγγιση αυτή, σε συνδυασμό με μια αισθητική και τεχνική με την οποία δουλεύω τα τελευταία χρόνια και αφορά σώματα τα οποία βρίσκονται απόλυτα κοντά το ένα στο άλλο, με αποτέλεσμα να παράγουν πολύ υψηλή παραστασιακή ενέργεια, καταργώντας τον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ τους και στην πραγματικότητα εισβάλλοντας το ένα στον χώρο του άλλου, είναι το αντικείμενο που εξερευνά αυτό το έργο. Στην πορεία συνάντησα μύθους που σχετίζονται με την θηλυκότητα και την γυνακεία κατάσταση ως πεδίο δράσης, με αποτέλεσμα να φτάσω σε μια αφήγηση που κινείται μεταξύ σεξουαλικότητας και τρόμου. Η μετάβαση από την βία στην γονιμότητα, ή αλλιώς από τον θάνατο στην Σοφία της ζωής και πίσω, αυτή η συνεχής μεταμόρφωση είναι ο πυρήνας του έργου”.