Η Άρτεμις Λαμπίρη άρχισε να χορεύει όταν πρωτοπερπάτησε και δεν έχει σταματήσει έκτοτε

Η χορογράφος της παράστασης "10: Θέλει καθημερινό πότισμα η ελευθερία μάτια μου", Άρτεμις Λαμπίρη, μοιράζεται σκέψεις και εμπειρίες σε πρώτο πρόσωπο.

Πού σε ξέρω 

Γεννήθηκα μεγάλωσα, σπούδασα και δούλεψα μέχρι τα 22 μου στην Αθήνα. Ακολούθησαν 5 χρόνια σπουδής, δουλειάς και πνευματικής απελευθέρωσης στην Ολλανδία με πλήρη υποτροφία από το ΙΚΥ. Εκεί γνώρισα και έμαθα από πολύ σημαντικούς δασκάλους μα και από τον κόσμο με τις διαφορετικές εθνικότητες, πολιτισμούς, χορούς.  Γυρίζοντας πίσω είχα την χαρά και την τιμή από τους πρώτους ανθρώπους που συνεργάστηκα, να είναι η Αντιγόνη Γύρα και τα μέλη του δικτύου κινητήρα. Με υποδέχτηκαν άκριτα, μου έδωσαν βήμα για τις πρώτες χορογραφικές μου δουλειές καθώς και δουλειά σαν χορεύτρια. Το έργο "Ανάμεσα" ήταν η πρώτη μου χορογραφική δουλειά στην Ελλάδα και υπήρξε η αφορμή στο να ιδρύσω την εταιρεία ΜΑΝ με την επωνυμία της οποίας έχουν δημιουργηθεί όλα τα υπόλοιπα έργα. Το "ΜΕΤΑ", το "me on top" το "any one". Με κάποια από αυτά έχω ταξιδέψει στην Ελλάδα στο φεστιβάλ Καλαμάτας στο φεστιβάλ Δημητρίων στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα στην Καλαμαριά, έχω φιλοξενηθεί στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση και το "ΝΕΟΝ". Φέτος είναι η δεύτερη φορά που λαμβάνω επιχορήγηση από το υπουργείο πολιτισμού. Ταυτόχρονα με τη δική μου χορογραφική δραστηριότητα έχω χορογραφήσει κάποιες θεατρικές παραστάσεις, μία όπερα και έχω υπάρξει βοηθός χορογράφου. Μεγάλο μου κομμάτι και αγάπη αποτελεί και η διδακτική μου πορεία με παιδιά, εφήβους και ενήλικες που είναι ακατάπαυστη από το 2012 μέχρι και σήμερα και με τροφοδοτεί συνεχώς να θυμάμαι γιατί η τέχνη είναι απ’ τα πιο σημαντικά κομμάτια της ζωής μας. 

Πού αλλού σε βρίσκω 

Λογικά σε κάποια παιδική χαρά του Παγκρατίου με τη Λήδα μου… στο Studio Trajectory στα Εξάρχεια για αυτοσχεδιασμούς μέχρι τελικής πτώσης. Στο Θησείον, ένα θέατρο για τις Τέχνες από 6 έως 9 και από 12 έως 17 Μαΐου στην παράσταση "10: Θέλει καθημερινό πότισμα η ελευθερία μάτια μου". 

Πες μου κάτι για το χορό

Ο χορός είναι για μένα το απόγειο πνευματικής και σωματικής εργασίας. Η σύνδεση μου μαζί του άρχισε απ’ όταν πρωτοπερπάτησα σύμφωνα με αφηγήσεις, συνέχισε όταν στην πρώτη παράσταση χορού στα 4 χρόνια μου με την ερασιτεχνική σχολή είδα τη μαμά μου να κλαίει από συγκίνηση. Μετά δεν σταμάτησε ποτέ. Είτε βάζοντας την "Carmen" του Bizet στο δίσκο και χορεύοντας στο σαλόνι είτε το "Lion King". Mα το να ασχοληθώ με αυτό επαγγελματικά, έγινε βλέποντας στην Κυψέλη πρώτη φορά στα 15 μου Παπαΐωάννου. Είπα δεν ξέρω τι είναι αυτό που βλέπω αλλά αυτό θέλω να κάνω! Πέρασα διάφορες περιόδους αμφισβήτησης κυρίως για το αν θα καταφέρω να δαμάσω αυτό το τέρας της τέχνης που λέγεται χορός, μα τελικά δε μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο πιο πλήρες για το νου και το σώμα. 

Η παράσταση και οι καλλιτέχνες που σε έχουν συγκινήσει περισσότερο

Νομίζω είναι πολλοί και αλλάζουν με τα χρόνια. Θα ξεκινήσω με τα παλιά όπως η αγαπημένη ελληνική ομάδα sine qua non, η Inbal Pinto, ο Xavier Le Roy, Tero Saarinen COMPANY, Gelaberτ –Azzopardi CIA DE DANSA, Compagnie Marie Chouinard που όλους μαζί τους είχα δει σε ένα φεστιβάλ (Καλαμάτα 2003)  και μετέπειτα Peeping Tom, Franz Poelstra, Ivana Muller, όλοι για διαφορετικούς λόγους. Μα, η τελευταία παράσταση που είδα και με έκανε να καταλάβω εκ νέου γιατί θέλω να φτιάχνω χορό ήταν της Μarlene Μonteiro Freitas. Ήταν η παράσταση στο Φεστιβάλ Αθηνών "Οf ivory and flesh - statues also suffer". Εκεί είδα πώς χωράνε όλα σε μια παράσταση: πώς είναι να παίρνεις πολύ σοβαρά αυτό που κάνεις αλλά να μην παίρνεις καθόλου σοβαρά τον εαυτό σου, είδα πώς να φτάνεις σε έκσταση χωρίς φόβο, ένιωσα να παρασέρνομαι μέσα σε αυτό το δρώμενο και απλά να είμαι μέρος του. Και έφυγα με μια καινούρια ιδέα. Τι άλλο να θέλει κανείς;

Η μεγαλύτερη αγωνία σου για το έργο "10: Θέλει καθημερινό πότισμα η ελευθερία μάτια μου" είναι.....

Να ξεχάσω να ποτίσω…

Αποκάλυψε μου την πιο αγαπημένη σου σκηνή στην παράσταση

Είναι η έκπληξη της κάθε βραδιάς. Το δώρο που θα μου κάνουν οι ερμηνευτές. Και κάθε βράδυ θα είναι άλλη. Είναι όταν όλοι μαζί είναι εκεί για τη δημιουργία ελεύθεροι από προσδοκία και αφήνουν τα πράγματα να συμβούν. Η στιγμή που τα σώματα θα ανατριχιάσουν. 

Off the record 

Ξεκίνησα να σκέφτομαι αυτή την παράσταση με τη δυστυχή σκέψη του ότι δε μπορώ να ονειρευτώ το μέλλον και πως ό, τι σκέφτομαι μου φαίνεται μάταιο και ζοφερό. Όντας στη δημιουργική διαδικασία αυτής της παράστασης έχω γεμίσει με φως και με πίστη πως θα τα καταφέρουμε να ζήσουμε καλά. Δεν ξέρω πώς ακριβώς αλλά ξέρω πως θα χρειαστεί να είμαστε πολλοί μαζί. Και πως θέλει καθημερινή και ακατάπαυστη φροντίδα η ζωή.

Προπώληση μέσω viva.gr