© Alexandros Skourletis
Δύο νέοι βρίσκονται κλεισμένοι σε κάποια κλινική ψυχικών νοσημάτων: αυτή λόγω της νευρικής ανορεξίας της, εκείνος… θα μάθουμε στο τέλος το λόγο. Πρόκειται για δύο διαφορετικές προσωπικότητες: εμμονικά, εκνευριστικά αισιόδοξος ο ένας, ο "Κεφάλας", απότομη και αμυντική η άλλη, το "Βλήμα". Το αγόρι φλερτάρει επισταμένα το κορίτσι, επιμένει πως σε μια άλλη ζωή ήταν ήδη ζευγάρι, μότο του είναι πως "η ζωή είναι ωραία". Σαν τον Γκουίντο, τον ήρωα της ομώνυμης ταινίας του Μπενίνι και προσωπικό του ήρωα, που έστησε ένα ανακουφιστικό παραμύθι μέσα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης για να ξεγελάσει το γιο του, έτσι κι αυτός δημιουργεί φανταστικούς κόσμους, στους οποίους προσπαθεί να συμπαρασύρει το Βλήμα, που όμως αντιστέκεται σθεναρά… Δεν θα μάθουμε ποτέ τα πραγματικά ονόματά τους, θα μάθουμε όμως τις προσωπικές τους ιστορίες, αυτές που τους έφεραν εδώ, ενώ το ανοιχτό τέλος θα τους βρει πιο έτοιμους για μια νέα αρχή.
Ο Τάσος Ιορδανίδης αντλεί από δύο πεδία, τη γενιά των 20something και τις ψυχικές ασθένειες, και κάνει ωραίο θέατρο πάνω τους. Δεν γράφει όμως, τουλάχιστον όχι επακριβώς ούτε διεξοδικά, για τις ψυχικές ασθένειες ούτε δημιουργεί κάποιο δραματουργικό μανιφέστο για την Gen Z, κι αυτό καταλογίζεται υπέρ του. Η ματιά του είναι λοξή, έχει θεατρικότητα και γι’ αυτό ενδιαφέρον. Στήνει επί σκηνής έναν κόσμο που μοιάζει "ακατάσταστος", όπως οι σακατεμένοι ψυχισμοί των δύο προσώπων του, ενώ δίνει χώρο σε δεκάδες αναφορές από ταινίες, κινηματογραφικούς ήρωες, μουσικούς αστέρες, ιστορικές προσωπικότητες: ένα εύρημα, που μοιάζει αστήρικτο, για να δεθεί στο φινάλε με την προσωπική ιστορία του αγοριού, συμπληρώνοντας τα κομμάτια αυτού του ωραίου δραματουργικού παζλ. Το αποτέλεσμα είναι φρέσκο, συγκινητικό, φέρνει στη σκηνή κάτι από τη μαγεία της παγκόσμιας τέχνης, ειδικά καθώς μοιάζει με ένα hommage σε σπουδαίους δημιουργούς, γι’ αυτό και τα λίγα κλισέ που εισχωρούν στο κείμενο είναι τελικά ένα αμελητέο στοιχείο.
Το έργο ανεβαίνει στη σκηνοθεσία της Θάλειας Ματίκα, η οποία καθοδηγεί με δυναμισμό, ισορροπίες, ευαισθησία και μέτρο δύο πολύ νέους ηθοποιούς, που δίνουν τα καλύτερα στοιχεία για το μέλλον. Στον αβανταδόρικο, εξωστρεφή, κωμικό και "περίεργο" ρόλο του Κεφάλα, ο Διονύσης Παπανδρέου είναι πραγματικά εντυπωσιακός και καταγράφει στο δυναμικό του ένα πολλά υποσχόμενο πρώτο ξεκίνημα. Όμως και η Αφροδίτη Λιάντου συλλαμβάνει και αποδίδει ουσιαστικά τον αμυντικό, εσωστρεφή χαρακτήρα της ηρωίδας της και δείχνει εξίσου αξιοπρόσεκτες ικανότητες. Απολύτως λιτά τα σκηνικά του Κωνσταντίνου Σκουρλέτη, χαρακτηριστικά τα κοστούμια της Ηλένιας Δουλαδίρη (ίσως παραείναι weird η εμφάνιση του αγοριού), καίρια η video art του Γιώργου Αποστολόπουλου, καθώς συμπληρώνει τα δραματουργικά ζητούμενα του έργου, και ακόμη περισσότερο η μουσική επιμέλεια της Αφροδίτης Λιάντου: γνωστά τραγούδια των 90s-00s σε ωραίες διασκευές συνομιλούν με τις καταστάσεις, υπαγορεύοντας συχνά ό,τι δεν λέγεται ρητά.
Περισσότερες πληροφορίες
Φακντ-απ
Σκηνικός χώρος: μια κλινική αντιμετώπισης ψυχικών νοσημάτων κάπου στο δυτικό κόσμο. Ρόλοι: δύο εκπρόσωποι της γενιάς Ζ, ένα κορίτσι κι ένα αγόρι. Εκείνος είχε όνειρο να γίνει σκηνοθέτης. Εκείνη τραγουδίστρια. Τελικά, η ζωή τα έφερε έτσι και είναι «φακντ απ». Από την άλλη «η ζωή είναι ωραία», όπως έχει πει κι ο Ρομπέρτο Μπενίνι. Δύο νέοι που προσπαθούν να ακουστούν σε έναν κόσμο που δεν τους ακούει. Στην προσπάθεια τους θα φτιάξουν μία δική τους πραγματικότητα. Για το τώρα και για το μετά. Για να γιατρέψουν αυτά που τους πονάνε. Ψάχνουν έναν κοινό κώδικα. Εκείνος πιο αποφασισμένος. Εκείνη, επιφυλακτική. Ή μήπως συμβαίνει το αντίστροφο; Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα και οι κραυγές τους παλεύουν να δημιουργήσουν το νόημα της νέας ζωής που προσπαθούν να φτιάξουν.
