Ψηλά απ’ τη γέφυρα

Το "Ψηλά απ’ τη γέφυρα" είναι ένα σημαντικό δείγμα γραφής, κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο δείχνει πώς μια ιστορία που θα μπορούσε να μείνει στο επίπεδο του μελοδραματισμού αποκτάει μεγαλύτερες προεκτάσεις. Ο Μίλερ δημιουργεί μια ερωτική τραγωδία, καθώς αφηγείται τον ανομολόγητο και απαγορευμένο έρωτα του Έντι Καρμπόνε, Ιταλού μετανάστη στη Νέα Υόρκη, για την ανιψιά της γυναίκας του. Το φόντο και η εξέλιξη προσδίδουν στην ιστορία κοινωνικοπολιτική διάσταση: οι ροές των μεταναστών, η πάλη για την οικονομική επιβίωση, η Αμερική του ’50 δεν πλαισιώνουν απλώς την ιστορία, αλλά καθορίζουν την έκβασή της, καθώς ο Έντι, από ζήλια, θα καταδώσει στο τμήμα αλλοδαπών τον παράνομο μετανάστη που φιλοξενεί, μόλις αντιληφθεί πως έχει σχέση με την ανιψιά του και σχεδιάζουν να παντρευτούν. Προχωρώντας περισσότερο, ο συγγραφέας καταφεύγει ελεύθερα στο πρότυπο της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, εισάγοντας το ρόλο του δικηγόρου Αλφιέρι, ο οποίος λειτουργεί ως αφηγητής, ενώ συνολικά προσδίδει στα πρόσωπα και στην ιστορία μια αρχετυπική παρά στενά ρεαλιστική διάθεση.

Είναι ωραία η απόφαση του Γιώργου Νανούρη να δημιουργήσει ένα γυμνό, αφαιρετικό περιβάλλον (μόνα αντικείμενα επί σκηνής τέσσερις καρέκλες) φέρνοντας στο επίκεντρο τα πρόσωπα, και ειδικά τον Έντι. Η λιτότητα της όψης σε συνδυασμό με τον ανά σημεία αφηγηματικό χαρακτήρα του έργου, η μικρή περιστρεφόμενη σκηνή, που λειτουργεί σαν μια υπενθύμιση της μοίρας που αιχμαλωτίζει τα πρόσωπα και τα οδηγεί στον κύκλο της ζωής τους, τα παιχνίδια με το φως στο φόντο (σκηνικά και φωτισμοί είναι επίσης του σκηνοθέτη) απογυμνώνει τα πρόσωπα από τα αυστηρά ατομικά και ψυχολογικά χαρακτηριστικά τους και προσφέρει το βήμα σε μια εξίσου λιτή σκηνοθετική αντιμετώπιση.

Το γεγονός ότι τα πρόσωπα αποδίδονται με ρεαλιστικό τρόπο μέσα στον γυμνό, χωρίς ίχνος αναπαραστατικής πρόθεσης, σκηνικό σκελετό δεν προδίδει τις προθέσεις της σκηνοθεσίας. Αντιθέτως, έτσι αναδεικνύεται το συναισθηματικό βάρος τους, ενώ μια ρεαλιστική προσέγγιση στο σκηνικό μπορεί να επιβάρυνε την παράσταση με περιττά στοιχεία. Τώρα, η σύγκρουση που δημιουργείται ανάμεσα στην αφαίρεση της σκηνικής όψης και στην ένταση των ερμηνειών είναι ενδιαφέρουσα. Θα αποδεικνυόταν ακόμη πιο λειτουργική, αν οι ηθοποιοί τηρούσαν περισσότερο το μέτρο στην παραφορά τους. Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης ερμηνεύει τον Έντι έχοντας ως οδηγό το θυμό, όχι αδικαιολόγητα, όμως η χωρίς διακυμάνσεις οργισμένη ερμηνεία του με δυνατές φωνές δεν λειτουργεί. Η Ιωάννα Παππά μεταδίδει την απόγνωση της συζύγου του με νευρικές κινήσεις και εκφράσεις. Ωραίες, αμεσότερες παρουσίες είναι οι δύο νέοι: η Ευγενία Ξυγκόρου μεταδίδει με φυσικότητα τον ψυχισμό της νεαρής Κάθριν, που θέλει να στηριχτεί στα δικά της πόδια, αλλά διακατέχεται και από λανθάνοντα ερωτισμό για τον θείο της, και ο Μιχάλης Πανάδης ερμηνεύει με μεγάλη ευαισθησία τον Ροντόλφο. Σωστός ο Δημήτρης Μαυρόπουλος στο ρόλο του Αλφιέρι και ο Δημήτρης Καπετανάκος, αν και κάπως μονοκόμματος, ως Μάρκο, αδερφός του Ροντόλφο.