Εκτός από ηθοποιός, γιος ενός αξέχαστου καλλιτέχνη και γοητευτικός σαραντάρης, ο Άλκης Κούρκουλος είναι φέτος και διευθυντής του Θεάτρου Κάππα. Ακριβόλογος και ρεαλιστής, low profile, με άποψη και χιούμορ, μας δίνει την πρώτη του συνέντευξη ως θεατρικός παραγωγός.
Αναλαμβάνεις φέτος το Θέατρο Κάππα και προτείνεις ένα double bill πρόγραμμα με σύγχρονα έργα –τον «Αμπιγιέρ» του Ρ. Χάργουντ και το «Στην εξοχή» του Μ. Κριμπ– και γνωστούς πρωταγωνιστές. Πώς νιώθεις για την πρώτη σου απόπειρα ως παραγωγός;
Ηθοποιός και πάλι ηθοποιός! Η παρούσα «ιδιότητα» προέκυψε, δεν σκοπεύω όμως να εγκαταλείψω το σανίδι. Απλώς φέτος θα απέχω για ευνόητους λόγους. Βρίσκομαι, πάντως, στο θέατρο από το πρωί μέχρι το βράδυ για να λύνω οργανωτικά ζητήματα. Δεν είμαι, βέβαια, μόνος σε αυτήν την ιστορία – το θέατρο, εξάλλου, είναι ομαδική δουλειά. Ο Σάκης Μανάφης και η Νόρα Χριστοδούλου είναι οι συνεργάτες μου, είμαστε μαζί στην παραγωγή και στο καθημερινό τρέξιμο. Το Κάππα δεν είναι ένα «εύκολο» θέατρο. Διαθέτει μια ιταλική σκηνή με 400 καθίσματα, η οποία αναγκαστικά προσδιορίζει –αν όχι περιορίζει– το ρεπερτόριο. Μαζί με την κλίμακα αλλάζουν και η θεατρική γλώσσα, το είδος, το ύφος. Υπάρχουν, ωστόσο, πολλές σκέψεις για το μέλλον – ακόμη και για μετακλήσεις παραγωγών.
Ποια είναι τα προσόντα ενός καλού παραγωγού;Να έχει γερό στομάχι. Τα πράγματα δεν είναι καθόλου ρομαντικά. Και σίγουρα πρέπει να είναι λίγο πιο τεχνοκράτης από μένα. Εγώ, λόγου χάρη, απεχθάνομαι τις δημόσιες σχέσεις. Οι συνεντεύξεις με δυσκολεύουν. Ειδικά ως ηθοποιός δεν τις θεώρησα ποτέ μέρος της δουλειάς μου. Είναι, όμως, αναγκαίο κακό – ή μάλλον αναγκαίο καλό. Από κει και πέρα, το Κάππα εμπίπτει στην κατηγορία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι ακόμη μία επιχείρηση· σκοπός δεν είναι το κέρδος. Εξάλλου, αν σκέφτεσαι το χρήμα, δεν αξίζει να ασχοληθείς με το θέατρο.
Ο πατέρας σου διετέλεσε επί 13 χρόνια διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, αλλά προηγουμένως είχε καταθέσει μια σημαντική καριέρα ως θιασάρχης/ηθοποιός στο Κάππα. Ήρθε η σειρά σου να αναλάβεις το θέατρό του;Ήθελα να εκμεταλλευτώ το θέα-τρο μετά το θάνατο του πατέρα μου. Δεν σκέφτομαι, όμως, ότι συνεχίζω το όραμά του για το Κάππα. Ο πατέρας μου πρωτοπήρε το θέατρο το 1974 (μέχρι τότε λειτουργούσε ως σινεμά) και ανέβασε τα «Ταμπούρλα μέσα στη νύχτα» του Μπρεχτ, με σκηνοθέτη τον Αλέξη Σολωμό, θεμελιώνοντας εδώ την καριέρα του ως θιασάρχη/ηθοποιού. Στη συνέχεια, βέβαια, δόθηκε ολοκληρωτικά στο Εθνικό. Είχε ένα όραμα και, κατά τη γνώμη μου, κατέθεσε ένα σπουδαίο έργο. Δεν τον ενδιέφερε ποτέ η «καρέκλα». Πρώτα έκανε το Εθνικό νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου και, αφού πολεμήθηκε πάρα πολύ γι’ αυτό, κατάφερε να το «ξαραχνιά-σει» και καλλιτεχνικά, άνοιξε τις πόρτες του σ’ ένα μεγάλο κοινό, του έδωσε πλουραλιστικό χαρακτήρα, ενώ το κατέστησε σημείο αναφοράς για όλο το ελληνικό θέατρο. Όταν προέκυψε το στεγαστικό πρόβλημα του Εθνικού, το ίδιο το Κάππα έγινε μία από τις σκηνές του, αντικαθιστώντας υπό μία έννοια την Κεντρική Σκηνή.
Πώς ένιωσες με τα εγκαίνια του Εθνικού Θεάτρου; Ήταν το μεγάλο όνειρο του Nίκου Κούρκουλου…Ήθελα να ήταν εκεί, έστω κι αν επρόκειτο να πεθάνει την επόμενη ημέρα. Νομίζω πως δεν θα είμαι υπερβολικός αν πω ότι, χωρίς εκείνον, το όλο έργο απλώς δεν θα γινόταν.
Τώρα πάντως ετοιμάζεσαι για την πρεμιέρα του «Αμπιγιέρ» με έναν μάλιστα πρωταγωνιστή-έκπληξη στο ρόλο του Σερ: τον Γιώργο Κωνσταντίνου…Η έκπληξη για μένα ήταν όταν πρωτοείδα τον Γιώργο στο θέατρο Κάππα να πρωταγωνιστεί στο «Art» δέκα χρόνια πριν. Μιλάμε για έναν εκπληκτικό ηθοποιό, ικανό να περνάει από το ένα είδος θεάτρου στο άλλο με απίστευτη ευκολία. Είναι, κατά τη γνώμη μου, ο απόλυτος επαγγελματίας. Πειθαρχημένος, ευσυνείδητος, ντόμπρος: ένας αληθινός στρατιώτης, με την καλή έννοια.
