Είναι ένας από τους πιο αγαπητούς ηθοποιούς, με καριέρα που μετράει πολλές επιτυχίες. Με αφορμή την πολυαναμενόμενη πρεμιέρα της παραγωγής της Ελληνικής Θεαμάτων «Το κλουβί με τις τρελές», κάναμε μαζί του μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης.
Eφτασα περπατώντας στην Ιωάννου Δροσοπούλου όπου θα συναντούσα τον
Γιάννη Μπέζο λίγο πριν από την πρόβα της παράστασης «Το κλουβί με τις τρελές» και κατάλαβα τι σημαίνει να ζεις στην καρδιά της πολυεθνικής Κυψέλης. Τον ρώτησα αν αισθάνθηκε φόβο όλο αυτό το διάστημα που έρχεται εδώ για πρόβες κι εκείνος απάντησε: «Σ’ αυτήν τη χώρα, σίγουρα δεν με κάνουν να αισθάνομαι άσχημα οι μετανάστες. Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει από αυτούς, αλλά από την έλλειψη σκέψης».
Θεωρείτε ότι πλέουμε μ’ ένα ακυβέρνητο καράβι;Οι κυβερνήσεις υποδύονται τους αυστηρούς κι οι λαοί τους υπάκουους. Αυτό δημιουργεί μια συνενοχή που οδηγεί σε αδιέξοδο. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει ποτέ κάθαρση στην Ελλάδα. Ο λαός εκλέγει, διαμαρτύρεται για τη διαφθορά, αλλά συμμετέχει σ’ αυτή. Θυμίζει λίγο το καθεστώς του τσάρου Νικόλαου την εποχή του Γκόγκολ. Η διαφθορά στην Ελλάδα είναι τρόπος ζωής και δεν είναι ηθικό το θέμα, είναι μείζον πολιτικό. Η ηθικολογία των αρχηγών μάς απομάκρυνε από την ουσιαστική πολιτική.
Πιστεύετε ότι δεν υπάρχει ισχυρή πολιτική βάση και κατ’ επέκτασιν συνείδηση;Η χώρα μας είχε κυρίως κτηνοτροφική και γεωργική βάση. Ούτε 200 χρόνια δεν είμαστε ελεύθερο κράτος. Προσπαθούμε ν’ ακολουθήσουμε τους δυτικούς και είναι ευτύχημα που μπήκαμε στην ευρωπαϊκή οικογένεια έστω και οικονομικά.
Τι προβλέπετε για την οικονομική κρίση;Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου είμαστε σε οικονομική κρίση· πάντα υπήρχε πρόβλημα στον προϋπολογισμό. Κινείται μαύρο χρήμα το οποίο δεν ελέγχεται, άρα δεν συμμετέχει στο παιχνίδι της στατιστικής της κρίσης, των αριθμών· όλοι το βλέπουν και όλοι κάνουν πως δεν το βλέπουν. Η δική μας κρίση θα σημαίνει ότι δεν θα κινηθεί το χρήμα γρήγορα. Αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν ύβρη θα πληρώσουμε.
Σκεφτήκατε ποτέ να φύγετε από την Ελλάδα;
Δεν θα έφευγα, μολονότι με ενοχλούν πολλά πράγματα εδώ. Κάποτε είχα την ευκαιρία να φύγω, όμως παρέμεινα. Αν βλέπεις τη δουλειά σου σοβαρά, μπορείς να την κάνεις οπουδήποτε. Χρειάζεται επιμονή κι υπομονή. Πρέπει να είσαι έτοιμος να εκτεθείς στη χλεύη αλλά και να διαχειριστείς την επιτυχία.
Εργάζεστε πολύ σκληρά, τόσο στην τηλεόραση όσο και στο θέατρο. Στην τηλεοπτική σειρά «Ευτυχισμένοι μαζί» φαίνεται να περνάτε καλά στα γυρίσματα.Δεν κάνω ποτέ κάτι που δεν μου αρέσει. Το ισπανικό consept της σειράς είναι σαπουνόπερα, οι λεγόμενες «δραμεντί». Εμείς το κάναμε κωμωδία. Στο τέλος της σεζόν θα σταματήσει. Το έχουμε νικήσει πλέον και είναι καλό ο κόσμος ν’ αποζητά κάτι.
Το δυνατό σας χαρτί είναι η κωμωδία;Ναι, κι αυτό αποδεικνύεται από την έκθεσή μου τόσα χρόνια. Μπορώ να κάνω κι άλλα πράγματα, αλλά επειδή έχω κάνει τόσα με την κωμωδία…
Το κωμικό στοιχείο υπάρχει και στη νέα θεατρική παραγωγή στην οποία θα συμπρωταγωνιστήσετε με τον Σταμάτη Φασουλή. Έχετε συναντηθεί θεατρικά μαζί του κι άλλες φορές;Έχουμε συνεργαστεί πολλές φορές· σε τρεις επιθεωρήσεις τη δεκαετία του ’80, στην επιτυχία των Κεχαΐδη-Χαβιαρά «Δάφνες και πικροδάφνες», στο «Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο», στο «Βίρα τις άγκυρες».
Ποιο είναι το μεγαλύτερο ατού του Σταμάτη Φασουλή ως σκηνοθέτη;
Ότι είναι ηθοποιός και ο ίδιος. Γνωρίζει πάρα πολύ καλά πώς λειτουργεί ο κάθε ηθοποιός και αυτό βοηθά πολύ. Άλλα μεγάλα προτερήματά του είναι η παιδικότητα και η αφέλεια που διαθέτει –ας μην παρεξηγηθεί η λέξη, το λέω με την έννοια του παιχνιδιού–η οποία είναι αποκαλυπτική στο θέατρο. Οι παραστάσεις του Σταμάτη δεν σκοτεινιάζουν ποτέ, καταφέρνουν να επικοινωνήσουν με την «πλατεία». Ακόμα, διαθέτει χιούμορ και κάνει καλές διανομές.
Στο «Κλουβί με τις τρελές» είστε ένα γκέι ζευγάρι ιδιοκτητών καμπαρέ. Δεν θα ενοχληθεί το συντηρητικό κοινό;Δεν θεωρώ ότι κάποιος θα δει το έργο ως πρόκληση, γιατί ακουμπά την κωμική πλευρά της γκέι συμβίωσης, δεν εστιάζει στην ομοφυλοφιλία. Το μήνυμα που περνά είναι ότι όλοι έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία. Στο μιούζικαλ, που είναι βασισμένο στο έργο του Jean Poiret, γίνεται της τρελής, πάντα στο πλαίσιο του χιούμορ, με αφορμή το γάμο του γιου μου (Μέμος Μπεγνής).
Η συγκίνηση είναι σημαντικό στοιχείο;Ναι, κι αυτό είχε φέρει την επιτυχία και στο «Βίρα τις άγκυρες». Το κωμικό και το αστείο είναι προφανή. Η σχέση των ηρώων όμως έχει στοιχεία συγκίνησης που πρέπει να βγουν – και βγαίνουν. Το θέμα είναι να υπάρχει μια μυθοπλασία και κάτι να τρέχει στη σκηνική σχέση που έχω με τον Σταμάτη, σαν τη σχέση που έχει ένα ανδρόγυνο. Σε ό,τι συμβαίνει επί σκηνής, το αστείο δίνει πατήματα για το κείμενο και η μουσική, σε ενορχήστρωση του Αλέξιου Πρίφτη και στίχους της Αφροδίτης Μάνου, αποκαλύπτει κάτι από την πρόζα.
Η ενδυματολόγος Ντένη Βαχλιώτη έχει ετοιμάσει πάνω από 300 κοστούμια. Στο μιούζικαλ παίζετε και με τη μεταμφίεση.
Στο σκηνικό του Γιώργου Γαβαλά, ο Σταμάτης γίνεται αγνώριστος. Κάνει πραγματικά drag show, ενώ ακραίες μεταμφιέσεις έχουν και οι οκτώ εξαιρετικοί ηθοποιοί-χορευτές που συμμετέχουν, σε χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου. Είναι μια πλούσια παραγωγή, χωρίς εκπτώσεις· αρκεί να σας πω ότι συμμετέχει και επταμελής ορχήστρα. Ξεκινάμε στις 6 Μαρτίου και οι προπωλήσεις έχουν φτάσει ήδη τις 26.000.
Στη ζωή βλέπετε εύκολα την αλήθεια κάτω από μια μεταμφίεση;Η αλήθεια πάντα βγαίνει στην επιφάνεια. Στην πολιτική και στη δουλειά μας μπορεί ο καθένας να λέει ό,τι θέλει. Ακόμα και το κοινό μπαίνει στη διαδικασία να παίξει κάποιο ρόλο. Βλέπω στο site του «α» που χρησιμοποιούν τις λέξεις των κριτικών για να σχολιάσουν τις παραστάσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που παρακολουθούν το ρεπερτόριο, αυτοί που είναι απλώς περίεργοι και οι γνήσια ενδιαφερόμενοι.
Διαρκώς αυξανόμενος είναι και ο αριθμός των νέων ηθοποιών.Πράγματι. Δυστυχώς όμως οι περισσότεροι γνωρίζουν μόνο τα παράγωγα του θεάτρου και νομίζουν πως το ελληνικό θέατρο τους περιμένει. Δεν κοπιάζουν, δεν ανησυχούν και αυτό το βλέπω από την εμπειρία μου στις δραματικές σχολές καθώς και μέσα από τη δουλειά. Όλα γίνονται για το lifestyle, οι ίδιοι οι γονείς σπρώχνουν τα παιδιά προς αυτήν την κατεύθυνση κι αυτό είναι λίγο ύποπτο. Η δική μας η δουλειά έχει ιδιαίτερο χαρακτήρα, με την έννοια ότι δεν είναι κάτι φυσιολογικό, δεν είναι μια «νορμάλ» δουλειά. Δημιουργεί μια άλλη ζωή που δεν έχει σχέση με τη συνηθισμένη καθημερινότητα κι αυτό την κάνει δύσκολη. Οι νέοι ηθοποιοί βγαίνουν φοβισμένοι, κάτι που ξεκινά από τις σχολές. Λειτουργούν σαν να είναι ξεπατικωτούρες κάποιου, έτοιμοι να εκτελέσουν οδηγίες. Αν δείτε τους ηθοποιούς του μουσικού θεάτρου της δεκαετίας του ’50, θα καταλάβετε τη διαφορά. Σημαντικό ρόλο βέβαια παίζει και το ταλέντο…
Με ποιον Έλληνα σκηνοθέτη θα θέλατε να συνεργαστείτε;Υπάρχουν αρκετοί καλοί σκηνοθέτες. Από τους νεότερους, έχω ακούσει καλά λόγια για τον Σίμο Κακάλα.
Σε ποια χίμαιρα έχετε πιστέψει;Βαρέθηκα να ζούμε με το σύνδρομο του κατατρεγμένου, χωρίς σκέψη. Όλη η Ευρώπη λατρεύει την αρχαία ελληνική φιλοσοφία κι εμείς προσπαθούμε να φύγουμε απ’ αυτήν. Η ελληνική πραγματικότητα είναι η χίμαιρα που πίστεψα: έχει μια γοητεία, μια απλωσιά, μια παιδικότητα – αλλά όλα αυτά έχουν γίνει άλλοθι τώρα πια.
