Σταθμός Ω

Το νέο έργο του Γιώργου Χριστοδούλου αφορά μια ιστορία ομοφοβικού εκφοβισμού. Ο Αντώνης, ένας νεαρός άνδρας που αποτελεί συστηματικό στόχο των συνομηλίκων του, εξαφανίζεται το βράδυ μιας λαϊκής γιορτής. Τελικά, αποκαλύπτεται πως έχει δολοφονηθεί· ο αυτουργός καταδικάζεται και, μετά την αποφυλάκισή του, τον προσεγγίζει ο πατέρας του Αντώνη, αναζητώντας τον τόπο όπου βρίσκεται το σώμα του παιδιού του, προκειμένου να επέλθει μια μορφή λύτρωσης - σε μια χαλαρή σύνδεση με τη ραψωδία Ω της "Ιλιάδας", όπου ο Πρίαμος ζητά από τον Αχιλλέα το σώμα του ΄Έκτορα, για να το θάψει.

Το έργο τοποθετεί την ομοφοβική βία μέσα σε ένα επαρχιακό περιβάλλον, προκειμένου να αναδείξει ακόμη περισσότερο τον ασφυκτικό κλοιό γύρω από τον ήρωα, ενώ παράλληλα, επεκτείνεται σε ζητήματα ενοχής, μετάνοιας και συγχώρεσης. Δραματουργικά, ακολουθεί μια πολυμορφική οδό, συνδυάζοντας πρόζα, αφήγηση ακόμη στοιχεία που παραπέμπουν στο θέατρο ντοκουμέντο ή την προσωπική μαρτυρία.

΄Έτσι, οι ηθοποιοί καταφεύουν εξίσου στην τριτοπρόσωπη αφήγηση και την ενσάρκωση ρόλων, ενώ το έργο ενσωματώνει και λαϊκά, ποιητικά & ονειρικά στοιχεία που την απομακρύνουν από τον στενό ρεαλισμό. Για παράδειγμα, τα δραματικά πρόσωπα συμπληρώνονται από αυτά του ΄Ύπνου και του Θανάτου -ένα λορκικό μοτίβο-, ενώ στο φινάλε ο Αντώνης βρίσκει καταφύγιο στην αγκαλιά της φύσης, η οποία αναλαμβάνει να τον προστατεύσει από τη βία των ανθρώπων. 

Ενδεχομένως δεν είναι όλα αυτά απολύτως αναγκαία· ωστόσο, η επιλογή αυτή δίνει στο έργο μια ενδιαφέρουσα απομάκρυνση από τον ρεαλισμό και, κυρίως, από τον κίνδυνο μιας μονοσήμαντης καταγγελτικής προσέγγισης και τη φέρνει σε συνομιλία με συμβολισμούς, μυθικές αναφορές και στοιχεία της λαϊκής παράδοσης.

Από τη μεριά της, η σκηνοθεσία του Δημήτρη Τσικούρα -αριστούχου αποφοίτου της Σχολής Σκηνοθεσίας του Εθνικού Θεάτρου- υπηρετεί ικανοποιητικά αυτόν τον υφολογικό πλουραλισμό.

Η παράσταση, πάντως, αδικείται από την εικαστική της πλευρά. Τα κοστούμια της Αλεξάνδρας Σταμάτη (με εξαίρεση αυτό του Αντώνη) δεν είναι ιδιαίτερα καλαίσθητα, ειδικά αυτά των δύο μη ρεαλιστικών μορφών, όπως και το σκηνικό του Γιάννη Θεοδωράκη, μέχρι να "αποκαλυφθεί" στη λυρική σκηνή του φινάλε.

Οι ερμηνείες (Ζωή Κουσάνα, Στέφανος Πίττας, Δημήτρης Τσικούρας, Αλεξάνδρα Χασάνι), κινούνται σε ικανοποιητικό επίπεδο χωρίς σημαντικές στιγμές, όμως ο Παναγιώτης Παντέρας, που ερμηνεύει τον Αντώνη, αποτελεί μία αξιοσημείωτη παρουσία.