Mike_Rafail
Ολοκληρώνει τον κύκλο της η καλοκαιρινή περιοδεία των "Περσών" του Αισχόου, σε σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη (Θέατρο Βράχων 28 & 29/9). Με πρωταγωνιστές τη Μαρία Ναυπλιώτου (Άτοσσα), τον Δημήτρη Καταλειφό (Δαρείο), τον Σταύρο Σβήγκο (Ξέρξη), τον Γιάννη Τσεμπερλίδη (Αγγελιοφόρο) και έναν συμπαγή Χορό, μετατρέπει το αρχαιότερο σωζόμενο αντιπολεμικό έργο σε μια καθολική ιεροτελεστία. Η παράσταση εστιάζει στο συλλογικό τραύμα, τη μνήμη, την αλαζονεία της εξουσίας και την οδύνη των ηττημένων, αναδεικνύοντας τον θρήνο όχι ως αδυναμία, αλλά ως πολιτική και ανθρώπινη πράξη.
"Ο Θεοδωρίδης προτείνει μία εξαιρετική ιδέα και διασκευή (τη δραματουργική επεξεργασία υπογράφουν οι Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου, Παύλος Σούλης & ο ίδιος), εμπλουτίζοντας το πρωτότυπο με νεότερα κείμενα (λογοτεχνικά και ντοκουμέντα), που μεταφέρουν τη βαρβαρότητα του πολέμου από το αρχαίο Ιράν ως τη Χιροσίμα, το Σεράγεβο και τη σημερινή Παλαιστίνη" διαβάζουμε στην κριτική του "α" για την παράσταση. "Διευρύνει έτσι την πρόσληψη της αισχυλικής τραγωδίας, ενώ η απόφαση να "μετατρέψει" τον Χορό από υπάκουους υπήκοους σε πολίτες που αντιδρούν είναι ερεθιστική και γόνιμη και τον τοποθετεί ανάμεσα στους σκηνοθέτες που διαβάζουν την αρχαία τραγωδία με σύγχρονους αλλά κυρίως ουσιαστικούς όρους" (προπώληση από more.cοm)
Η επόμενη στάση του σκηνοθέτη είναι το Εθνικό Θέατρο, με επανάληψη της "Ιεροτελεστίας" του σύγχρονου Γάλλου συγγραφέα Guillaume Poix (από 1 Οκτωβρίου). Η παράσταση, που αγαπήθηκε από το κοινό στη Νέα Σκηνή "Νίκος Κούρκουλος", επαναλαμβάνεται με ένα δυναμικό σύνολο ηθοποιών (Ιωάννα Μαυρέα, Ελευθερία Αγγελίτσα, Γιώργος Κισσανδράκης, Ειρήνη Δάμπαση, Ανδρέας Νάτσιος). Το έργο, μέσα από μια ωμή αλλά βαθιά ανθρώπινη γραφή, συνομιλεί με τη θνητότητα, την απώλεια, το πένθος και τους τελετουργικούς τρόπους με τους οποίους οι ζωντανοί διαχειρίζονται το αβάσταχτο κενό της απουσίας. Διαβάστε κριτική για την παράσταση.
Περισσότερες πληροφορίες
Ιεροτελεστία
Η ύπαρξη λογίζεται ως πράξη επανάστασης στο έργο του Γάλλου συγγραφέα που αντλεί από συνεντεύξεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Ανεβαίνει σε μια παράσταση για τη θνητότητα, την απώλεια και ταυτόχρονα μία παρέλαση ανθρωπινότητας, μια γιορτή της ζωής με ζωντανή μουσική επί σκηνής. Πάνω σε μια ιδέα της Γαλλίδας σκηνοθέτριας θεάτρου και όπερας Lorraine de Sagazan, υφαίνεται το έργο - χρονικό απώλειας που – μέσα από «μικρές» ιστορίες ανθρώπων – καταλήγει στη «μεγάλη» Ιστορία της ανθρωπότητας. Ιστορίες θανάτου ανθρώπων που αγαπήθηκαν παθιασμένα, που θυσιάστηκαν για τους άλλους, που ταξίδεψαν στην άλλη άκρη της θάλασσας για ένα καλύτερο μέλλον, που τους έκλαψαν ή που δεν τους αναζήτησε κανείς. Η σκηνική προσέγγιση του Χρήστου Θεοδωρίδη ακολουθεί τη λογική συνεντεύξεων του συγγραφέα, προσθέτοντας στο τελικό αποτέλεσμα και τρεις νέες ιστορίες εμπνευσμένες από την ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων, γραμμένες από την τακτική συνεργάτιδα του σκηνοθέτη, Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου. Σε μια εποχή στην οποία ο θάνατος περνάει απαρατήρητος, σχεδόν αδιάφορος, που η απώλεια οφείλει να βιώνεται γρήγορα και ο πόνος δεν επιτρέπεται, το έργο του Γκιγιάμ Πουά έρχεται να μας θυμίσει ότι το τέλος της ζωής είναι ένα φυσικό μέρος της.
Πέρσες
Στην πρώτη κάθοδό του στην Επίδαυρο ο Χρ. Θεοδωρίδης χτίζει μια σύγχρονη, πολιτικά αιχμηρή ανάγνωση της «τραγωδίας των ηττημένων» μετά τη Ναυμαχία της Σαλαμίνα, του παλαιότερου σωζόμενου στο σύνολό του έργου της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας, με τον άνθρωπο και το συλλογικό τραύμα στο επίκεντρο. Μια βαθιά αντιπολεμική κραυγή που ανοίγει έναν διαχρονικό διάλογο: οι ηττημένοι δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν, αλλά σε κάθε εποχή, σε κάθε πλευρά. Ένας πολυμελής θίασος συγκροτεί έναν Χορό-πρωταγωνιστή σε μια σκηνή σχεδόν γυμνή. Οι «Πέρσες» αποτελούν το αρχαιότερο και ταυτόχρονα την πρώτη θεατρική καταγραφή ιστορικών γεγονότων. Ο Αισχύλος, αυτόπτης μάρτυρας της ναυμαχίας, δημιουργεί ένα «σκηνικό ρεπορτάζ» πολέμου, μόλις οκτώ χρόνια μετά την καταστροφή.
