Karol Jarek
Με το θεατρικό φθινόπωρο να ξεκινά δυναμικά, το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει στην Αθήνα δύο από τις πιο πολυσυζητημένες παραγωγές του καλοκαιριού. Ο λόγος για τις "Τρωάδες" σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου και την "Άλκηστη" σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά. Δύο αρχαίες τραγωδίες του Ευριπίδη που επαναπροσδιορίζονται μέσα από μια σύγχρονη, πολιτική και κοινωνική ματιά. Ωστόσο, για το κοινό της πρωτεύουσας, η επιθυμία παρακολούθησής τους μετατρέπεται σε πραγματικό άθλο: μόνο οι ακραία τυχεροί θα καταφέρουν να βρουν μια θέση, καθώς οι παραστάσεις στην Αθήνα —τόσο στο "Σχολείον της Αθήνας - Ειρήνη Παπά" (2, 3, 5, 6/9) και στο Θέατρο Βράχων (22/9) — είναι ήδη sold out.
Οι "Τρωάδες", σε μετάφραση Γιάννη Τσαρούχη, αποτελούν ένα πρωτοποριακό εγχείρημα πολιτιστικής πολιτικής και ουσιαστικής ισότητας. Η παράσταση γράφει ιστορία φέρνοντας επί σκηνής έναν μεικτό θίασο ερμηνευτών με και χωρίς αναπηρία, προσφέροντας παράλληλα πλήρη αισθητηριακή προσβασιμότητα (οπτική και ακουστική).
Μετά την αποθέωση στην Επίδαυρο, όπου το κοινό χειροκροτούσε όρθιο για περισσότερα από δέκα λεπτά, το ποιητικό και βαθιά πολιτικό αυτό ανεβασμα υπενθυμίζει την αληθινή αποστολή του θεάτρου: έναν χώρο ανοιχτό, συμπεριληπτικό και προσβάσιμο σε όλους, χωρίς αποκλεισμούς, με το δικαίωμα στην τέχνη να γίνεται πράξη.
Στη σκηνή του Σχολείον της Αθήνας -Ειρήνη Παπά (12 & 13/9) θα δούμε τη Λυδία Φωτοπούλου να ενσαρκώνει την Εκάβη, ο Αργύρης Ξάφης τον Ταλθύβιο, η Εύη Σαουλίδου την Ανδρομάχη και η Νάνσυ Σιδέρη την Κασσάνδρα. Ο Γιώργος Χριστοδούλου εμφανίζεται ως Μενέλαος, η Βασιλική Τρουφάκου ως Ελένη και ο μικρός Μιχάλης Μήτσης ως Αστυάνακτας. Μαζί τους, ένα πολυφωνικό σύνολο είκοσι δύο ερμηνευτών κάθε ηλικίας, με και χωρίς αναπηρία —ανάμεσά τους μέλη της γνωστής Ομάδας Εν Δυνάμει— συμπράττει επί σκηνής με ζωντανή μουσική.
Διαβάστε κριτική για την παράσταση.
Από την άλλη πλευρά, η "Άλκηστις" του Δημήτρη Καραντζά καταφθάνει ως μια σύγχρονη παραβολή με οξύ πολιτικό πρόσημο. Το ιδιαίτερο αυτό, διφυές έργο του Ευριπίδη αιώρηται ανάμεσα στη συντριπτική τραγωδία και την απροσδόκητη κωμικότητα, φέρνοντας στη σκηνή τον Θάνατο αλλά και την Ανάσταση. Η αυτοθυσία της Άλκηστις για να σωθεί ο Άδμητος διαβάζεται σήμερα ως μια νομιμοποιημένη γυναικοκτονία, θέτοντας σκληρά ερωτήματα για την εξουσία, το φύλο και την κοινωνική ευθύνη.
Με έναν εξαιρετικό θίασο, η παράσταση στήνεται ως ένα οριακό σκηνικό πείραμα, όπου η μουσική, η κίνηση και ο ήχος μετατρέπουν τον χώρο σε σκοτεινό πεδίο του υποσυνειδήτου. Παίζουν: Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης (Φέρης), Δήμητρα Βλαγκοπούλου (Υπηρέτρια), Γιώργος Ζυγούρης (Ηρακλής), Ηρώ Μπέζου (΄Αλκηστις), Γιάννης Νιάρρος (΄Αδμητος), Κώστας Νικούλι (Απόλλων), Αινείας Τσαμάτης (Υπηρέτης), Θεοδώρα Τζήμου (Θάνατος). Χορός: Αντώνης Αντωνόπουλος, Ελισσαίος Βλάχος, Δημήτρης Καυκάς, Γιώτα Κουϊτζόγλου, Κατερίνα Λάττα, Ιωάννης Μπάστας, Μαρία Μοσχούρη, Άγγελος–Προκόπης Νεράντζης, Γιώργος Σκαρλάτος.
Διαβάστε κριτική για την παράσταση.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Άλκηστις
Μια σύγχρονη ανάγνωση του ευριπίδειου έργου, στον πυρήνα του οποίου βρίσκεται η απόφαση της ηρωίδας να πεθάνει στη θέση του συζύγου της, πράξη που σήμερα αποκτά νέες πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις. Η θυσία της εκτυλίσσεται δημόσια, μπροστά στα μάτια των πολιτών, ως μια προδιαγεγραμμένη δολοφονία – μια πράξη που σήμερα διαβάζεται αναπόφευκτα ως γυναικοκτονία, νομιμοποιημένη από την κοινωνική και πολιτική τάξη. Η παράσταση θέτει ερωτήματα γύρω από τη θυσία, την εξουσία, τις έμφυλες σχέσεις, τα όρια της ανθρώπινης επιλογής και το κόστος της σωτηρίας. Στο μοναδικό σωζόμενο έργο της αρχαίας τραγωδίας που φέρνει επί σκηνής όχι μόνο τον Θάνατο, αλλά και την Ανάσταση, ο θεός Απόλλωνας δίνει για αντάλλαγμα της φιλοξενίας του στον Άδμητο, βασιλιά των Φερών, το προνόμιο να αποφύγει τον πρόωρο θάνατο, αρκεί να δεχτεί κάποιος άλλος να πάρει τη θέση του και να θυσιαστεί. Η σύζυγός του, Άλκηστις, προσφέρεται να πεθάνει αντί για εκείνον. Ο Ηρακλής επισκέπτεται το παλάτι χωρίς να γνωρίζει για το θάνατό της. Όταν πληροφορείται τι έχει συμβεί αποφασίζει να τη φέρει πίσω.
Τρωάδες
Μια ολοκληρωμένη εμπειρία προσβασιμότητας προσφέρει η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου για πρώτη φορά στην ιστορία του Αρχαίου Θεάτρου Επιδαύρου, επαναπροσδιορίζοντας την έννοια της συμπερίληψης, σε σύμπραξη με την κολεκτίβα «Εν Δυνάμει». Στην πρώτη της επιδαύρια κάθοδο, η Ελένη Ευθυμίου θέτει ένα καίριο ερώτημα μέσα από την βαθιά ανθρωποκεντρική, αντιπολεμική τραγωδία: «Θα μπορέσουν άραγε οι καταπιεσμένες αυτού του κόσμου να ξανακερδίσουν το δικαίωμα της επιλογής;». Στο επίκεντρο βρίσκεται ο θρήνος των γυναικών της Τροίας που οδηγούνται στην εξορία. Ένα ενσέμπλ 22 ερμηνευτριών και ερμηνευτών, με και χωρίς αναπηρία, καταθέτουν μια σκηνική αφήγηση για την απώλεια ως συλλογική μνήμη και για τη φρίκη του πολέμου μέσα από το φίλτρο του (θηλυκού) σώματος με κέντρο τη μουσικότητα.
