Η νέα σεζόν βρίσκει την Ευαγγελία Μουμούρη σε ένα ενδιαφέρον διπλό ραντεβού με το κοινό: στη σκηνή, από τις 11 Οκτωβρίου, στο ολιοκαίνουργιο Θέατρο Έργον, και στην τηλεόραση, με την ελεύθερη προβολή του "Ριφιφί" στον Alpha. Δύο διαφορετικοί κόσμοι, δύο διαφορετικές αφηγηματικές κλίμακες, αλλά ένας κοινός παρονομαστής: η ηθοποιός απέναντι σε ρόλους που απαιτούν εσωτερική ένταση, ευαισθησία και αντοχή.
Στο "Ριφιφί", τη σειρά του Σωτήρη Τσαφούλια που μετά την επιτυχημένη πορεία της στην Cosmote TV περνά στην ελεύθερη τηλεόραση, η Μουμούρη αποτελεί μέρος μιας πολυπρόσωπης ιστορίας επτά ανθρώπων που, έχοντας βρεθεί στο περιθώριο και αντιμέτωποι με απώλειες και αδιέξοδα, αποφασίζουν να διεκδικήσουν ξανά τη ζωή τους. Βασισμένη στη ληστεία της οδού Καλλιρρόης το 1992, η σειρά χρησιμοποιεί το αστυνομικό μυστήριο ως όχημα για να μιλήσει για την αδικία, την αξιοπρέπεια, την απώλεια και την ανάγκη μιας δεύτερης ευκαιρίας. Και μέσα σε αυτό το σύμπαν η Μουμούρη έχει ήδη ξεχωρίσει για μια ερμηνεία που δεν στηρίζεται στην εξωτερική ένταση, αλλά στην ικανότητά της να μεταφέρει το τραύμα και τις αντιφάσεις των ηρώων.
Λίγο πριν ή μάλλον παράλληλα με αυτή την τηλεοπτική επιστροφή, η ηθοποιός συναντά ξανά τον Τσαφούλια — αυτή τη φορά στο θέατρο — στο βραβευμένο έργο της Κατερίνας Γιαννάκου "Μια κανονική μέρα". Ένας γυναικείος μονόλογος 75 λεπτών, που μοιάζει να απαιτεί από την ηθοποιό ακριβώς το αντίθετο από ό,τι η τηλεοπτική αφήγηση: να μείνει μόνη στη σκηνή και να δημιουργήσει μέσα από τη φωνή, το σώμα, τη σιωπή και τις παύσεις έναν ολόκληρο εσωτερικό κόσμο.
Η γυναίκα που υποδύεται προσπαθεί να συνεχίσει μετά από ένα γεγονός που έχει ανατρέψει τα πάντα. Η μνήμη, η ενοχή, οι προσδοκίες των άλλων και η ανάγκη της επανεκκίνησης γίνονται τα υλικά μιας εξομολόγησης που δεν αφορά μόνο την απώλεια, αλλά κυρίως την ανθεκτικότητα. Είναι ένας ρόλος που απαιτεί από τη Μουμούρη να κινηθεί σε λεπτές αποχρώσεις — από το τραύμα στο χιούμορ, από την ευαλωτότητα στην αυτοπροστασία. Η ίδια έχει μιλήσει χαρακτηριστικά για την ανάγκη να βάλει στον μονόλογο και το προσωπικό της στοιχείο, την ειρωνεία, τον σαρκασμό και το χιούμορ ως έναν τρόπο να αντέξει την ιστορία.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτού του διπλού ραντεβού. Στο "Ριφιφί" η Μουμούρη είναι μέρος ενός συνόλου· στη "Μια κανονική μέρα" το σύνολο περνά αποκλειστικά μέσα από εκείνη. Από τη συλλογική αφήγηση της τηλεόρασης στη μοναχική συνθήκη της σκηνής, η ηθοποιός καλείται να αποδείξει ξανά αυτό που αποτελεί και τη μεγάλη της δύναμη: ότι μπορεί να αλλάζει μέσο χωρίς να χάνει την αλήθεια του προσώπου που υποδύεται.
