Το Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας μας τάραξε, μας μάγεψε και έδωσε υπόσχεση για το επόμενο

Η Καλαμάτα κάθε Ιούλιο είναι ένας όμορφος καλοκαιρινός προορισμός, που το Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας τον κάνει... ιδανικό! Για όλους εμάς που αγαπάμε την κίνηση, το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας είναι ένας θεσμός-σταθμός που έχει διαμορφώσει την καλλιτεχνική μας ταυτότητα. Είναι αυτή η μοναδική συνθήκη όπου οι διακοπές και οι εξορμήσεις στη Μεσσηνία "δένονται" οργανικά με την υψηλή τέχνη.

Έχει αποκτήσει πλέον το δικό του φανατικό κοινό —ανθρώπους που ανυπομονούν κάθε χρόνο να ταξιδέψουν μέχρι εκεί, να περπατήσουν στα σοκάκια, να κολυμπήσουν στις παραλίες και το βράδυ να συναντηθούν στο Μέγαρο Χορού ή στις πλατείες για να μοιραστούν συγκινήσεις. Φέτος, το 32ο Φεστιβάλ (17-26 Ιουλίου 2026), υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της άξιας Τζένης Αργυρίου, απέδειξε για άλλη μια φορά γιατί παραμένει ένας ζωντανός, συμπεριληπτικός πυρήνας πολιτισμού.

Το φεστιβάλ μόλις τελείωσε και ένας σύντομος απολογισμός της γεμάτης διοργάνωσης αποδεικνύει πως το φετινό πρόγραμμα ήταν ένα αληθινό γιορτινό μωσαϊκό, αφιερωμένο στη "μαγική" δύναμη του χορού, συγκεντρώνοντας συνολικά 180 καλλιτέχνες και 17 ομάδες χορού από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Highlights και Μεγάλες Στιγμές

Η αυλαία άνοιξε με το καθηλωτικό "He Who Falls" του Γάλλου χορογράφου Yoann Bourgeois, μια παράσταση πάνω σε κινούμενη πλατφόρμα που έκοβε την ανάσα. Εκεί που η αστάθεια έγινε τέχνη! Η αυλαία έπεσε εσωτερικά και τελετουργικά με τη νέα δημιουργία του Γιώργου Κουμεντάκη "Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι" από το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, σε χορογραφίες των Πατρίτσιας Απέργη, Ηλία Χατζηγεωργίου και Εύας Γεωργιτσοπούλου, παντρεύοντας τον αμανέ και το street dance με την ποίηση του Καβάφη.

Συγκλονιστική ήταν η στιγμή στο "Mercury Rising" του Jefta van Dinther, όπου ακούοντες και κωφοί χορευτές επικοινώνησαν μέσα από τη νοηματική, οδηγώντας το κοινό να χειροκροτήσει... στη νοηματική γλώσσα. Μια μαγική στιγμή βίωσε το κοινό στην Αρχαία Μεσσήνη. Το ηλιοβασίλεμα στον αρχαιολογικό χώρο, με την παράσταση Amazigh in Situ του Filipe Lourenço και τον σύγχρονο κοινοτικό χορό που ακολούθησε με τη συμμετοχή του κόσμου, χάρισε στιγμές ατόφιας μυσταγωγίας.

Δυνατές ήταν οι γυναικείες φωνές του Φεστιβάλ Χορού. Η Marlene Monteiro Freitas με το εκρηκτικό solo "Guintche" και η Leïla Ka με το "Maldonne" καθήλωσαν το κοινό, αποδομώντας τα γυναικεία πρότυπα με τόλμη. Μια σπάνια ευκαιρία να γνωρίσουμε τη Ζουζού Νικολούδη μας χαρίστηκε φέτος. Η εικαστική έκθεση στο Μέγαρο Χορού (που θα διαρκέσει έως τις 31 Οκτωβρίου 2026) τίμησε τη σπουδαία μορφή του ελληνικού χορού, υπενθυμίζοντάς μας την αφοπλιστική της αλήθεια: "Ανทุกคน στη γη χόρευαν, ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος".

Στο κομμάτι της εξωστρέφειαw και της εκπαίδευσης φέτος δόθηκε τεράστια έμφαση στους Έλληνες δημιουργούς μέσω της νέας πλατφόρμας SYSTEMA, όπου 38 programmers από το εξωτερικό παρακολούθησαν δουλειές Ελλήνων χορογράφων. Να θυμίσουμε πως στις αρχές του καλοκαιριού η Αργυρώ Χιώτη (Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Εθνικού Θεάτρου), ο Μιχαήλ Μαρμαρινός (Καλλιτεχνικός Διευθυντής Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρυου) και η Τζένη Αργυρίου (Καλλιτεχνική Διευθύντρια Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας) παρουσίασαν το SYSTEMA, τα νέα πολυδιάστατη πλατφόρμα που φιλοδοξεί να επαναπροσδιορίσει το τοπίο των ελληνικών παραστατικών τεχνών. Η πρώτη διοργάνωση που πραγματοποιήθηκε από 20 έως 26 Ιουλίου 2026, φιλοξένησε ένα επταήμερο πυκνό πρόγραμμα που περιελάμβανε 19 παραστάσεις θεάτρου και χορού, τόσο μεγάλης όσο και μικρής κλίμακας.

Παράλληλα, το Φεστιβάλ "ανασάθηκε" σε όλη την πόλη και την Πελοπόννησο (Πύλος, Αρχαία Ολυμπία, Κόρινθος, Τρίπολη κ.ά.), ενώ τα εκπαιδευτικά εργαστήρια αγκάλιασαν 79 σπουδαστές στα σεμινάρια του David Zambrano, παιδιά, ενήλικες άνω των 40, αλλά και άτομα με και χωρίς αναπηρία.

Το 32ο Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας μας άφησε με γεμάτη καρδιά, ανανεωμένη έμπνευση και την υπόσχεση ότι το επόμενο καλοκαίρι θα μας βρει πάλι εκεί-να χορεύουμε, να ανταμώνουμε και να γιορτάζουμε!