Το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας οδεύει σιγά σιγά προς την ολοκλήρωσή του, αφήνοντας πίσω του ημέρες γεμάτες κίνηση, συναίσθημα και καλλιτεχνική ανάταση. Η σωματικότητα των παραστάσεων, τα σώματα των χορευτών που "γράφουν" πάνω στη σκηνή όλη την εντατική, σκληρή τους προετοιμασία για να συνδεθούν με ό,τι πιο υπερβατικό διαθέτει η ανθρώπινη έκφραση, σε ανυψώνουν και σε μεταμορφώνουν.
Αν λοιπόν βρίσκεστε στην Καλαμάτα για τις τελευταίες ημέρες του Φεστιβάλ, υπάρχει ένας σταθμός που οφείλετε οπωσδήποτε να κάνετε πριν σβήσουν τα φώτα της φετινής διοργάνωσης. Στο Φουαγιέ του Μεγάρου Χορού Καλαμάτας, φιλοξενείται μια έκθεση-κομψοτέχνημα, η οποία μας θυμίζει με τον πιο ατμοσφαιρικό τρόπο το μέγεθος και την ανεκτίμητη προσφορά μιας σπουδαίας μορφής της ελληνικής τέχνης: της Ζουζούς Νικολούδη (1917-2004).
Με τίτλο "Ζουζού Νικολούδη. Η μεθοδολογία ως πράξη", η έκθεση αυτή μοσχοβολά λεβάντα —όπως ακριβώς και ο χώρος της ίδιας της χορογράφου— και προσφέρει μια μοναδική βιωματική εμπειρία. Υπό τη μουσειογραφική επιμέλεια της Ερατούς Κουτσουδάκη-Γερολύμπου και την επιστημονική τεκμηρίωση της Στεριανής Τσιντζιλώνη, ο περιορισμένος χώρος του φουαγιέ μεταμορφώνεται σε ένα πλούσιο οπτικό αρχείο.
Πάνω στον τοίχο, η φράση της Νικολούδη σε υποδέχεται σαν υπόσχεση: "Αληθινά πιστεύω πως αν όλοι οι άνθρωποι στη γη μας χόρευαν, ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος". Περιηγούμενοι ανάμεσα σε φωτογραφίες, βίντεο, σημειωματάρια και παρτιτούρες, ανακαλύπτουμε το στοιχείο που την έκανε να ξεχωρίσει: τη μοναδική της μεθοδολογία. Στην επιφάνεια ενός καθρέφτη, όπου το δικό μας είδωλο καθρεφτίζεται δίπλα στο ερώτημα "Πώς καταγράφεται η κίνηση;", αποκαλύπτεται ο τρόπος που η Νικολούδη σχεδίαζε τη χορογραφία. Δεν χρησιμοποιούσε απλά σημειώσεις, αλλά ζωγράφιζε την ιδέα της με χρώματα, τόξα, νότες και σχήματα πάνω σε τετράγωνα-μέτρα, μετατρέποντας το χαρτί σε ζωντανό εργαλείο δημιουργίας για τα περίφημα "Χορικά" της.
Η έκθεση, που πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη, τη Μουσική Βιβλιοθήκη "Λίλιαν Βουδούρη", την ΚΣΟΤ, την ΕΡΤ και πλειάδα αρχείων, με τη χορηγία των εγγονών της χορογράφου, αποτελεί φόρο τιμής σε μια γυναίκα που σφράγισε τον ελληνικό χορό.
Το Φεστιβάλ συνεχίζει για λίγο ακόμα και η έκθεση στο Φουαγιέ του Μεγάρου Χορού (ώρες 10:00-13:00 & 18:00-22:00) είναι μια αφορμή να δείτε την κίνηση να γίνεται ζωγραφική και να θυμηθείτε πόσο βαθιά και μαγική μπορεί να γίνει η τέχνη του χορού.
Διαβάστε Επίσης
