Χρήστος Συμεωνίδης ©
Η παράσταση "Σταθμός Ω", ζωνατεύει σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τσικούρα Τσικ) σε μια υποβλητική ατμόσφαιρα στην Πλαγία Σκηνή του Κτηρίου Τσίλλερ, από τις 6 Μαΐου. Μετά από μια δυναμική περιοδεία στην ελληνική περιφέρεια, το έργο του Γιώργου Χριστοδούλου επιστρέφει στην Αθήνα, και το νέο φωτογραφικό υλικό που μόλις κυκλοφόρησε λειτουργεί ως ένας προθάλαμος για το ανθρώπινο και επίκαιρο δράμα που εκτυλίσσεται επί σκηνής. Πέντε πρόσωπα συνθέτουν τον πυρήνα αυτής της ιστορίας που μας καλεί να αντικρύσουμε την αλήθεια κατάματα, αναζητώντας τι σημαίνει τελικά να συνυπάρχουμε —όλοι, όλες και όλα μαζί— στον ίδιο τόπο.
"Σε ένα ελληνικό χωριό, ένας νέος άνθρωπος – διαφορετικός στα μάτια της τοπικής κοινωνίας – εξαφανίζεται. Ο πατέρας του βρίσκεται αντιμέτωπος με την απώλεια, την αδιανόητη σιωπή, την ομοφοβική βία, που καλύπτεται πίσω από την "κανονικότητα", και τελικά με τον ίδιο του τον εαυτό. Στέκεται απέναντι σε εκείνον που του στέρησε το παιδί του, ζητώντας την αλήθεια, ζητώντας ένα σώμα που λείπει.
Πέντε πρόσωπα συναντιούνται επί σκηνής και, με αφετηρία ένα έγκλημα, ανοίγουν έναν κοινό τόπο αφήγησης, θύμησης, ερωτημάτων και αντιπαραθέσεων. Μέσα από μύθους, έθιμα και αλληγορίες, επιχειρούν να διεισδύσουν στο πυρήνα της ανθρώπινης συνθήκης και να αναζητήσουν τι μπορεί να σημαίνει στ’ αλήθεια να συν-χωράμε,στον ίδιο τόπο, όλοι, όλες και όλα μαζί".
Οι εικόνες αιχμαλωτίζουν το βάρος της απώλειας και τη σιωπηλή κραυγή ενός πατέρα που αναζητά το σώμα του παιδιού του, θύμα ομοφοβικής βίας σε μια κλειστή κοινωνία. Η σκηνοθετική προσέγγιση του Τσικούρα (αριστούχου αποφοίτου του Τμήματος Σκηνοθεσίας της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου για την περσινή ακαδημαϊκή χρονιά), εμπνευσμένη από τη ραψωδία Ω της Ιλιάδας, μεταφέρεται οπτικά με μια αισθητική που ισορροπεί ανάμεσα στον ωμό ρεαλισμό και την αρχέγονη τελετουργία.
Οι ηθοποιοί Ζωή Κουσάνα, Παναγιώτης Παντέρας, Στέφανος Πίττας, Δημήτρης Τσικούρας, Αλεξάνδρα Χασάνι μέσΑ από τους ρόλους καθρεφτίζουν τη σύγκρουση με το "κανονικό" και την αναζήτηση της κάθαρσης. Το σκηνικό περιβάλλον (Γιάννης Θεοδωράκης) ενισχύει την αλληγορία του "Σταθμού" ως έναν τόπο ενδιάμεσο, όπου το έγκλημα συναντά τη θύμηση και η μυθολογία την καθημερινότητα ενός ελληνικού χωριού.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Σταθμός Ω
Για την απώλεια, τη συνενοχή, τη συγχώρεση και τη μνήμη μιλά το σύγχρονο ελληνικό έργο που αντλεί έμπνευση από τη ραψωδία Ω της «Ιλιάδας», όπου ο Πρίαμος ικετεύει τον Αχιλλέα για το σώμα του Έκτορα, με φόντο όσα συμβαίνουν σε ένα ελληνικό χωριό όταν ένας νέος – διαφορετικός στα μάτια της τοπικής κοινωνίας – εξαφανίζεται. Ο πατέρας του βρίσκεται αντιμέτωπος με την απώλεια, την αδιανόητη σιωπή, την ομοφοβική βία, που καλύπτεται πίσω από την «κανονικότητα», και τελικά με τον ίδιο του τον εαυτό. Στέκεται απέναντι σε εκείνον που του στέρησε το παιδί του, ζητώντας την αλήθεια, ζητώντας ένα σώμα που λείπει. Πέντε πρόσωπα συναντιούνται επί σκηνής και, με αφετηρία ένα έγκλημα, ανοίγουν έναν κοινό τόπο αφήγησης, θύμησης, ερωτημάτων και αντιπαραθέσεων. Μέσα από μύθους, έθιμα και αλληγορίες, επιχειρούν να διεισδύσουν στο πυρήνα της ανθρώπινης συνθήκης και να αναζητήσουν τι μπορεί να σημαίνει στ’ αλήθεια να συν-χωράμε, στον ίδιο τόπο, όλοι, όλες και όλα μαζί.
