Γιώργος Καπλανίδης©
Τι σε οδήγησε να μετατρέψεις τη σκηνή σε μια ζωντανή ραδιοφωνική μετάδοση και τι σημαίνει για σένα το "live" ως κατάσταση έκθεσης και κινδύνου, σε μια εποχή όπου η επικοινωνία διαμεσολαβείται κυρίως από ψηφιακά φίλτρα;
Αυτό που από την αρχή ήθελα ήταν να βρω έναν τρόπο, μια φόρμα ώστε να εμφανιστεί νοητά μια ολόκληρη πόλη επι σκηνής. Μια κοινότητα που προσπαθεί να διαχειριστεί το πένθος και τον φόβο της. Μια πολυφωνία που διαπερνά κάθετα τη σύσταση της σημερινής Ελλαδας. Η φόρμα της ραδιοφωνικής εκπομπής ήρθε τελευταία στη διαδικασία. Τη βρήκα ιδανική προκειμένου να ακουστούν οι πραγματικές λυπημένες ιστορίες που συλλέξαμε με την Έλσα και προκειμένου, μέσω του live chat room των ακροατών και τις συνεντεύξεις των πραγματικών ειδικών με τους οποίος συνομιλεί η εκπομπή, να βγουν στην επιφάνεια το χάος και οι αντιφάσεις του σύγχρονου κόσμου.
Σε ενδιαφέρει στ' αλήθεια ο κομήτης ως γεγονός ή η στιγμή που μια ολόκληρη πόλη συγχρονίζεται περιμένοντας κάτι μοιραίο, και τι αποκαλύπτει τελικά αυτή η "συλλογική αναμονή" για την ανθρώπινη φύση;
Ο κομήτης είναι ένα δραματουργικό τέχνασμα που τραβαει την προσοχή του κοινού και ισχυροποιεί την εμπλοκή του. Κατά τ άλλα αυτό που με ενδιαφέρει είναι η έννοια της κρίσης και του νοήματος που δίνουμε σε αυτή, ως κοινωνία/είδος/πλανήτης. Ειδικά σε αυτή την εποχή όπου κάθε λίγους μήνες έχουμε μια νέα κρίση, πραγματική ή πλαστή. Αυτό που είναι ουσιαστικό, είναι να ξαναδούμε ότι -παρά την πρόοδο του είδους- παραμένουμε όλες και όλοι γύρω από μια φωτιά μέσα σε μια σπηλιάπροσπαθώντας να βγάλουμε νόημα μέσα σε έναν παράλογο κόσμο και ζώντας μια αινιγματική ύπαρξη. Κι αυτό που μας κρατάει είναι πάλι και πάντα οι ιστορίες και η επικοινωνία μεταξύ μας. Και η αλληλεγγύη.
Οι ιστορίες των ακροατών —"η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου"— είναι συχνά απλές....(;) Γιατί πιστεύεις ότι αυτές οι προσωπικές αφηγήσεις καταλήγουν να γίνονται πιο "εκκωφαντικές" από ένα παγκόσμιο ή κοσμικό γεγονός;
Δεν τίθεται θέμα σύγκρισης και σημασίας. Στο τέλος του προηγούμενου αιώνα η Sarah Kane είχε παρομοιάσει τον πόνο του έρωτα με τη φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Δεν είμαι τόσο τολμηρός αλλά αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι το προσωπικό πένθος και ο παγκόσμιος τρόμος δεν είναι αντικρουόμενα. Προφανως, μαζί με τα πένθη μας πρέπει να συνεχίζουμε να μιλάμε για τη Γάζα ή για τους εμφυλίους στην Αφρική ή για τον Νίκο Ρωμανό. Ο πόνος είναι ένας και ο ίδιος παντού και πάντα και τελικά φέρνει την ταπεινότητα.
Στην παράσταση μπλέκονται ειδήσεις, εξομολογήσεις, chatrooms και θεωρίες συνωμοσίας. Σε απασχολεί το πού τελειώνει η αλήθεια και πού αρχίζει η κατασκευή της στον σύγχρονο δημόσιο λόγο;
Πάντα υπήρχε η ψευδολογία στον πολιτικό λόγο. Και η παραπληροφόρηση και τα τρικ που παραπλανούν τους πολίτες. Σήμερα πολλοί παράφρονες έχουν ανέβει στην πολιτική σκηνή του πλανήτη και ως αποτέλεσμα τα πράγματα είναι ακόμα πιο ταραγμένα και μπερδεμένα. Γενικά πάντως δεν έχω εμπιστοσύνη στον δημόσιο λόγο. Εμπιστεύομαι τους ανθρώπους όταν μιλάνε χαμηλόφωνα, συχνά στο σκοτάδι και μη ξέροντας που θέλουν να καταλήξουν. Συνήθως αργά τη νύχτα.
Μετά τη "διέλευση" του κομήτη, όταν τίποτα θεαματικό δεν έχει συμβεί, τι είναι αυτό που έχει αλλάξει μέσα στους ήρωες; Τι θα ήθελες να κουβαλάει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το θέατρο;
Οι πραγματικές Λυπημένες Μερες των φίλων μας και γνωστών που μας συγκινησαν με την γενναιοδωρία τους και την τολμη τους είναι στην πραγματικότητα ιστορίες πολεμικές. Είναι ιστορίες θάρρους απέναντι στην απώλεια, ιστορίες αναμέτρησης με τον θάνατο και το ακατανόητο. Ιδανικά ο θεατής θα ήθελα να περάσει το ίδιο ταξίδι που πέρασα διαβάζοντας ξανά και ξανά αυτές τις ιστορίες: πονάμε, κάνουμε λάθη, είμαστε ανεπαρκείς, είμαστε γενναίοι, έχουμε ανυπόφορες ενοχές, πέφτουμε στο πάτωμα να πεθάνουμε από τη λύπη αλλα συνεχίζουμε. Συνεχίζουμε γιατί η ζωή είναι θαυμάσια.
Μέσα σε αυτό το ψηφιδωτό από "λυπημένες μέρες" που συνέλεξες για την παράσταση, υπάρχει κάποια δική σου στιγμή —μια "πιο λυπημένη μέρα"— που λειτούργησε ως προσωπικό καύσιμο για να δημιουργήσεις αυτό το έργο;
Φυσικά και υπάρχει. Είναι κρυμμένη ανάμεσα στις υπόλοιπες ιστορίες και είναι αφιερωμένη σε έναν άνθρωπο που αγάπησα πολύ και που μου λείπει συχνά.
Υ.Γ. από τον σκηνοθέτη: "Μπορεί να σοβαρολογώ περισσότερο από όσο θέλω στις συνεντεύξεις μου, αλλά η παράσταση είναι στην πραγματικότητα σχεδόν κωμωδία."
Η παράσταση "RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου" παίζεται στο Θέατρο 104 και κατά τη διάρκεια της εκπομπής, ο δημόσιος λόγος εισβάλλει στο στούντιο καθώς ακούγονται οι αποκλειστικές συνεντεύξεις των: Γιώργου Μητρόπουλου (Ρεπόρτερ), Μελίνας Βρεττού (Ψυχολόγος), Άγγελου Σκασίλα (Μεταφραστής), Andrew Bale (Αστροφυσικός).
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου
Η παράσταση μετατρέπει το θέατρο σε χώρο ζωντανής μετάδοσης, συλλογικής αγωνίας και προσωπικής εξομολόγησης. Μια live ραδιοφωνική εκπομπή στήνεται μπροστά στα μάτια του κοινού, κάπου ανάμεσα στο live broadcast, τη θεατρική συνθήκη και την ψηφιακή συλλογική αφήγηση. Αντλεί από τη γλώσσα του ραδιοφώνου, των social media και του ειδησεογραφικού λόγου, δημιουργώντας ένα τοπίο όπου το προσωπικό και το δημόσιο συγχέονται, όπου το αληθινό και το ψεύτικο, η μυθοπλασία και το ντοκιμαντέρ αναμιγνύονται χωρίς σαφή όρια. Ένα στούντιο. Δύο φωνές. Μια πόλη σε αναμονή. Ένας κομήτης που πλησιάζει. Η εκπομπή ξεκινά στις 9 μ.μ.: συνδέσεις με ρεπόρτερ στους δρόμους της Αθήνας, δηλώσεις της πολιτικής ηγεσίας, ειδικοί, ψυχολόγοι, αστροφυσικοί, μηνύματα ακροατών στο chatroom, συνωμοσίες, αστεία, φόβοι, εξομολογήσεις. Παράλληλα, η εκπομπή έχει ήδη συλλέξει ιστορίες από τους ακροατές με τον ίδιο τίτλο: «Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου». Ιστορίες πραγματικές: σύντομες, αδέξιες, υπερβολικές ή μπανάλ και συνηθισμένες. Αποσπάσματα από αυτές διακόπτουν τη ροή της εκπομπής σαν παρεμβολές, σαν κάτι που επιμένει να ακουστεί μέσα στον θόρυβο και την έξαψη.
