Ευάγγελος Παπαδάκης©
Η παράσταση ακυρώθηκε.
Σε ένα δυστοπικό μέλλον, όπου η τέχνη του θεάτρου μοιάζει με απολίθωμα μιας ξεχασμένης εποχής, η σκηνή του Bios μετατρέπεται σε ένα ιδιότυπο μουσείο.... Η παράσταση "Η πολιορκία του Λένινγκραντ" του Χοσέ Σαντσές Σινιστέρα, σε σκηνοθεσία Ειρήνης Δράκου, που κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα 23 Μαρτίου, είναι μια θεατρική μεταφορά και μια αναστοχαστική βουτιά στην οντολογία της ίδιας της υποκριτικής τέχνης.
Το Θέατρο μέσα στο Θέατρο: Μια λούπα επιβίωσης
Η δραματουργία τοποθετεί δύο γυναίκες, την Οδύσσεια και την Ειρήνη, μέσα σε γυάλινες προθήκες. Ως "ζωντανά εκθέματα", αναπαράγουν ακατάπαυστα την ιστορία δύο άλλων γυναικών —μιας συζύγου και μιας ερωμένης— που παραμένουν εγκλωβισμένες σε ένα ερείπιο, το "Θέατρο των Φαντασμάτων". Η σκηνοθετική ματιά της Ειρήνης Δράκου δημιουργεί έναν καθηλωτικό εγκιβωτισμό: οι ηθοποιοί παίζουν τις ηθοποιούς που παίζουν για την επιβίωσή τους.
Η "Πολιορκία" εδώ αποκτά διττή σημασία. Από τη μία πλευρά, είναι η ιστορική αναφορά στο έργο του Σινιστέρα και η αναζήτηση της αλήθειας γύρω από τον θάνατο ενός σκηνοθέτη-συμβόλου. Από την άλλη, είναι η σύγχρονη πολιορκία που υφίσταται ο πολιτισμός από την αδιαφορία, τη λήθη και τα κατάλοιπα της πανδημικής απομόνωσης.
Η Ειρήνη Δράκου και η Οδύσσεια Μπουγά αναμετρώνται με ένα κείμενο κωμικοτραγικό, ακροβατώντας ανάμεσα στη φθορά και την ελπίδα. Η χημεία τους πάνω στα "σαπισμένα σανίδια" του σκηνικού αναδεικνύει την αντιζηλία που μετατρέπεται σε βαθιά, υπαρξιακή συμμαχία. Η μουσική του Νίκου Βελιώτη και οι φωτισμοί της Ναυσικάς Χριστοδουλάκου εντείνουν την ατμόσφαιρα του "κόσμου που διαρκώς τελειώνει", ενώ η σκηνική επιμέλεια της ομάδας ΑΫΛΑ υπογραμμίζει την αίσθηση του απροσδιόριστου μέλλοντος.
Είναι δυνατόν να διασωθεί ένα κοινό όραμα όταν όλα γύρω καταρρέουν;
Η παράσταση θέτει το αμείλικτο ερώτημα για τη "ζωτική χωρητικότητα" του ονείρου σήμερα. Σε μια εποχή που η τεχνολογία και ο κυνισμός απειλούν να θέσουν το θέατρο στα "αζήτητα", η συγκεκριμένη παραγωγή λειτουργεί ως μια πράξη αντίστασης. Πρόκειται για μια σκηνική πρόταση που καλεί τον θεατή να αναρωτηθεί: Αν το θέατρο πεθάνει, τι θα απομείνει από την ανθρώπινη ταυτότητα; Μια πρεμιέρα που αναμένεται να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τη φετινή θεατρική άνοιξη.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Η πολιορκία του Λένινγκραντ
Σ’ ένα δυστοπικό μέλλον, όπου η τέχνη του θεάτρου μοιάζει με απολίθωμα μιας ξεχασμένης εποχής, δύο γυναίκες, έγκλειστες σε μουσειακές προθήκες ενός αβέβαιου αύριο, πρωταγωνιστούν σε μια κωμικοτραγική ελεγεία. Η Οδύσσεια και η Ειρήνη, μέσα σε γυάλινες προθήκες ως "ζωντανά εκθέματα", αναπαράγουν ακατάπαυστα την ιστορία δύο άλλων γυναικών —μιας συζύγου και μιας ερωμένης— που παραμένουν εγκλωβισμένες σ’ ένα ερείπιο, το "Θέατρο των Φαντασμάτων". Η "Πολιορκία" εδώ αποκτά διττή σημασία. Από τη μία πλευρά, είναι η ιστορική αναφορά στο έργο του Σινιστέρα και η αναζήτηση της αλήθειας γύρω από τον θάνατο ενός σκηνοθέτη-συμβόλου. Από την άλλη, είναι η σύγχρονη πολιορκία που υφίσταται ο πολιτισμός από την αδιαφορία, τη λήθη και τα κατάλοιπα της πανδημικής απομόνωσης.
