5 + 1 θεατρικές επαναλήψεις ξανά στο σανίδι

Αγορομάνα

Μεταξύ stand-up comedy, ντοκιμαντέρ και μουσικής παράστασης, το έργο αυτό είναι ένα ειλικρινές άνοιγμα στον κόσμο της μητρότητας και της γονεϊκότητας εν γένει. Οι ηθοποιοί καταφέρνουν να απενοχοποίησουν τα αρνητικά συναισθήματα που μπορεί να βασανίζουν έναν νέο γονιό και να αγκαλιάσουν την αμηχανία και την ανασφάλεια που βιώνει. Σε έναν κόσμο επιφανειακής τελειότητας, τα λάθη και η σύγχυση λειτουργούν ως μια υπενθύμιση του ότι είμαστε άνθρωποι. Σε κάθε παράσταση φιλοξενούνται επί σκηνής διαφορετικοί καλεσμένοι, οι οποίοι μοιράζονται τη δική τους ιστορία γονεϊκότητας.

Ελευθερία κινήσεων

Βασισμένο σε μαρτυρίες, το έργο προσεγγίζει το φαινόμενο της μετανάστευσης από τη σκοπιά των ίδιων των μεταναστών και των εμπειριών τους μέσα από την καθημερινότητα, την προσαρμογή και την ενσωμάτωσή τους, θέτοντας παράλληλα ερωτήματα. Από την εκμάθηση μιας καινούριας γλώσσας, την εύρεση εργασίας, την τακτοποίηση εγγράφων και αδειών μέχρι την μετατροπή της ατομικής υπόστασης σε ξένο στοιχείο. Ο ερμηνευτής μιλά σε πρώτο πρόσωπο και με παρρησία ξεδιπλώνει την ιστορία όλης της ανθρωπότητας ανεξαρτήτως εποχής με τους στίχους του Καβάφη να παρεμβάλλονται σε καίρια σημεία.

Metaδραματικό

Μία βραβευμένη σόλο παράσταση μεταδραματικού θεάτρου, βασισμένη σε μια φωτογραφική ιδέα του Δημήτρη Νικολάου. Ένα εγκάρδιο αφιέρωμα στο Ανολοκλήρωτο. 35 μικρές σκηνές που αποτυπώνουν θραύσματα της πραγματικότητας σε ένα αδιάκοπο σκηνικό ζάπινγκ. Μία παράξενη μωσαϊκή θεατρική εμπειρία, όπου μία αστική κολυμβήτρια ψάχνει τη θάλασσα. Μία γυναίκα αναζητά την ταυτότητά της σε έναν κόσμο αποσπασματικό, παράλογο, γελοίο. “Ένα τέτοιο θέαμα δεν πρόκειται να ικανοποιήσει απόλυτα εκείνον που αγαπά τον χορό και θέλει να δει κάτι που να πληροί τους παραδοσιακούς όρους του χορού, ή τον θεατρόφιλο που επιμένει να βλέπει το θέατρο με δραματικούς όρους. Εδώ ζωντανεύει κάτι άλλο που είτε το δέχεσαι, είτε το απορρίπτεις. Και για να το δεχτείς, πρέπει να είσαι ανοιχτ@ στις προκλήσεις της σύγχρονης αισθητικής και, κυρίως, της άποψης για την αυτονομία των επί μέρους συστατικών στοιχείων της performance, όπου σε κάθε σκηνή προβάλλεται και ένα διαφορετικό είδος… Είναι έξυπνα τοποθετημένο ανάμεσα στην pop και το σοβαρό θέατρο, με έντονες σουρεαλιστικές πινελιές που απελευθερώνουν το μυαλό και τις αντιδράσεις…» (απόσπασμα από το βιβλίο του Σάββα Πατσαλίδη, «Θέατρο και παγκοσμιοποίηση, αναζητώντας τη ‘χαμένη πραγματικότητα’», εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 2012)

Η δύναμη της συνήθειας

Η ομάδα χορευτών και ακροβατών «κι όμΩς κινείται» και ο Γ. Περλέγκας ανεβάζουν μια ξεκαρδιστική ελεγεία για το τέλος του ευρωπαϊκού πολιτισμού, για την τέχνη, το γελοίο της ανθρώπινης απόπειρας και τον υφέρποντα φασισμό των συμπατριωτών του, σε μια παράσταση όπου συνυπάρχουν αφήγηση, χορός, μουσική και ακροβατικά. Δύο είναι οι έγνοιες του διευθυντή του περιοδεύοντος τσίρκου Καριμπάλντι: αφενός η επιβίωση της μικρής οικογενειακής του επιχείρησης και αφετέρου η εδώ και 22 χρόνια αποτυχημένη του προσπάθεια να τελειοποιήσει, με τον πενταμελή του θίασο, το «Κουιντέτο της Πέστροφας» του Φραντς Σούμπερτ. Τα άλλα τέσσερα μέλη του θιάσου όμως αποδεικνύονται ανεπαρκή, τόσο στα καθήκοντά τους απέναντι στο τσίρκο, όσο και στην εκτέλεση της υψηλής μουσικής σύνθεσης.

Η γέννηση ενός φασίστα - Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου

Με αφορμή μια αποτρόπαιη γυναικοκτονία από έναν φοιτητή της νομικής που συγκλόνισε το πανελλήνιο επί Χούντας γράφτηκε το έργο-καταβύθιση στο μυαλό ενός άνδρα που ο φανατισμός τον κάνει δολοφόνο. Ο φοιτητής σκότωσε το κορίτσι με το οποίο είχε σχέση τρία χρόνια. Το πτώμα της νεαρής κοπέλας, πετάχτηκε από τον τρίτο όροφο ενός κεντρικού ξενοδοχείου της Αθήνας, ημίγυμνο μετά από ερωτική πράξη, στο πεζοδρόμιο. Ο Κούνδουρος, πολιτικός μετανάστης στο Λονδίνο τότε, παρακολουθεί τη μεγάλη κοινωνική διάσταση που πήρε η πολύκροτη δίκη και γράφει ένα έργο που μπαίνει με μεγάλη μαεστρία στο θολωμένο μυαλό του Θεόφιλου Τσάφου, ενός δολοφόνου ο οποίος μπέρδεψε το δικαστήριο και χαρακτηρίστηκε και σχιζοφρενής και σε απόλυτη συνείδηση.

Η πιο δυνατή

Το εμβληματικό κείμενο του Στρίντμπεργκ, μεταφέρεται σε ένα σύγχρονο πεδίο σκηνικής αναζήτησης. Η μαξιμαλιστική έκφραση συνυπάρχει με την άσκηση του γυμνού βιώματος, ενώ το σώμα λειτουργεί ως φορέας λόγου, ιστορίας και παρουσίας. Μέσα από λεπτές ισορροπίες και ποιητικές μετατοπίσεις, η παράσταση συνθέτει ένα πολυεπίπεδο τοπίο που ενώνει θραύσματα γυναικείας γραφής του 20ού αιώνα με τη ζωντανή, ερμηνευτική πράξη. Ένα έργο-διάλογος ανάμεσα σε εποχές, φωνές και μορφές, που φέρει το στίγμα του προσωπικού και του συλλογικού.

Από Κοινού

Μικρός Κεραμεικός