Γιώργος Κρίκος©
Το Θέατρο Τόπος Αλλού φιλοξενεί σε παγκόσμια πρώτη το έργο "Killing Godot" του Νίκολας Καζάν, ενός δημιουργού με θεατρικό και κινηματογραφικό DNA. "Το "Killing Godot" είναι ένα έργο για την πίστη που χάνεται, για την αναμονή που γίνεται τρόπος ύπαρξης, για την τέχνη που γεννιέται από το κενό" υπογραμμίζει ο Νίκος Καμτσής για το έργο του Νίκολας Καζάν που σκηνοθετεί και συμπρωταγωνιστεί μαζί με τον Δημήτρη Φραγκιόγλου. Η παράσταση που παίζεται έως Κυριακή 1 Μαρτίου, είναι μια σπαρακτικά χιουμοριστική και ποιητική κατάδυση στον χρόνο, το θέατρο και την ύπαρξη. Μέσα από μια μαύρη κωμωδία, το έργο επαναδιαπραγματεύεται την κλασική αναμονή του Μπέκετ με σύγχρονο, υπαρξιακό και πολιτικό βλέμμα.
Σημειώστε πως την Παρασκευή 13/2, στις 20.30, o συγγραφέας θα βρεθεί στην Αθήνα για να παρακολουθήσει μία και μοναδική θεατρική απόδοση του έργου του.
Υπόθεση
Δύο γηραιοί ηθοποιοί, σχεδόν φαντάσματα, στέκονται στο ίδιο σανίδι από τότε που γράφτηκε το έργο, δεκαετίες πριν. Οι ρόλοι έχουν φωλιάσει μέσα τους ή μήπως αυτοί έχουν φωλιάσει στους ρόλους; Οι ζωές τους έχουν διαλυθεί μέσα σε αυτούς, και δεν γνωρίζουν πλέον ποιοι είναι. Είναι μόνο αυτό που παίζουν.
Το σκηνικό, γεμάτο βαλίτσες, μπαούλα και ερείπια θεατρικών εποχών, φιλοξενεί μια μυστηριώδη γυναικεία φιγούρα, την performer Ναταλί Φλουρή, που αναζητά επίμονα το σπίτι του Γκοντό. Η παρουσία της αναστατώνει τους δύο άνδρες και μετατρέπει την αναμονή σε απειλή, ενώ το έργο εξελίσσεται σε μια μετα-μπεκετική φαντασίωση για τον χρόνο, τη μνήμη και την ύπαρξη.
Το έργο συνεχίζει την πολυετή σχέση του Τόπος Αλλού με το έργο του Σάμουελ Μπέκετ, από το "Περιμένοντας τον Γκοντό" έως τις "Ευτυχισμένες Ημέρες", κατοικώντας τους ρόλους αντί να τους ανεβάζει απλώς. Μια παράσταση που συνδυάζει συγκίνηση, χιούμορ και ποιητική υπαρξιακή σκέψη, εξερευνώντας την αναμονή, το πέρασμα του χρόνου και τη μοναξιά του ηθοποιού πάνω στη σκηνή.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Killing Godot
Μια μαύρη κωμωδία που ανοίγει έναν τολμηρό διάλογο με τη μνήμη, το θέατρο και τον ίδιο τον χρόνο με πρωταγωνιστές τους Εστραγκόν και Βλαντιμίρ, επί 70 χρόνια στο ίδιο θέατρο στην ίδια αναμονή. Μια μετα-μπεκετική φαντασίωση που ακολουθεί με σπαρακτικό χιούμορ μια αναμονή που δεν τελειώνει ποτέ. Δύο γηραιοί ηθοποιοί —σχεδόν φαντάσματα— στέκονται στο ίδιο σανίδι από τότε που γράφτηκε το έργο, δεκαετίες πριν. Οι ρόλοι έχουν φωλιάσει μέσα τους- ή μήπως αυτοί έχουν φωλιάσει στους ρόλους; Εχουν αφομοιωθεί από τις ζωές τους – κι οι ζωές τους έχουν διαλυθεί μέσα στους ρόλους. Δεν γνωρίζουν πια ποιοι είναι. Είναι μόνο αυτό που παίζουν. Οι αποσκευές τους και οι μνήμες τους γεμάτες με φράσεις του Μπέκετ, με ρετάλια από σιωπές και ξεχασμένες σκηνικές οδηγίες. Κάπου εκεί, ανάμεσα στις βαλίτσες στο επίτηδες μυστηριώδες δέντρο, αρχίζουν να υποπτεύονται πως… ίσως ο Γκοντό ήταν πάντα εδώ.
