Η "Γέρμα" εκ των έσω: Πρωτόπαππα, Περλέγκας, Κακάλας, Μπαρούτα, Δαμόπουλος

Μαρία Πρωτόπαππα: "Ο ρόλος μου είναι ένα μουσικό όργανο μέσα σε αυτήν την σύνθεση, την απολαυστική της ποίησης"

Γέρμα. Δεν είναι όνομα, είναι επιθετικός προσδιορισμός που σημαίνει κάτι σαν "έρημη χώρα". Υπονοείται, ωστόσο, ένας τόπος δυνάμει εύφορος, γόνιμος, ένας άνθρωπος με δυνατότητες, χαρίσματα που έμειναν ανεκπλήρωτα. Είναι ένα πένθος για το πεπερασμένο των ανθρώπινων δυνατοτήτων και μέσα από το πένθος, την θλίψη και την αποδοχή, ένα πέρασμα στο φως, στην ελευθερία και στην χαρά της ζωής την οποία ενισχύει στο έπακρο το επερχόμενο και αναπόφευκτο τέλος. το έργο είναι φιλοσοφικό, ιστορικό, αισθησιακό. Με εκπλήσσει ο πλούτος της φαντασίας και της δεξιοτεχνίας του ποιητή. Δεν σταματάει να αποκαλύπτει κρυμμένα μυστικά και ανθρώπινες αλήθειες, ασχήμιες και ομορφιές. είναι ένας ύμνος. Ο ρόλος μου είναι ένα μουσικό όργανο μέσα σε αυτήν την σύνθεση, την απολαυστική της ποίησης. Ο Λόρκα μας ξυπνά και μας θυμίζει το παρελθόν όχι μόνο για να μην λησμονήσουμε αυτούς που έφυγαν, που πέρασαν, αλλά και για να καταλάβουμε το παρόν και τον εαυτό μας, να τον επανεφεύρουμε, με θάρρος και θυσίες, εάν χρειάζεται. Αυτή του η προσφορά είναι διαχρονική. Παρόλο που δεν έκανε παιδιά που τόσο τα αγαπούσε, άφησε το έργο του να επιδρά επάνω σε κάθε ανθρώπινο και ιστορικό "τώρα".

Γιάννος Περλέγκας: Ένα δράμα δημιουργικής στειρότητας- ένα έθνος πλούσιο σε δυνατότητες που, για πολλούς λόγους, αδυνατεί να τις πραγματώσει

Ο Λόρκα είναι ένας πολύ κρυφός και δύσκολος ποιητής. Οι κατά βάση απλές λέξεις που χρησιμοποιεί είναι φορτωμένες με συμβολισμούς που χρησιμοποιεί η ισπανική λογοτεχνία, τους οποίους δύσκολα μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε σήμερα· χρειάζεται πολύ ψάξιμο, πολύ διάβασμα και μεγάλη δημιουργικότητα, καταρχάς στη φαντασία του ηθοποιού κι έπειτα στη σκηνική εφαρμογή. Αυτό ήταν το βασικό χαρακτηριστικό της συνεργασίας με την Μαρία στη "Γέρμα”, ήταν μια δημιουργική έρευνα, όπως πρέπει φυσικά να είναι καθετί που κάνει κανείς. Η ιστορία της Γέρμα είναι, όπως λέγεται συχνά, η τραγωδία της στειρότητας. Φυσικά αυτό ισχύει όσον αφορά τη δραματική εμμονή της ηρωίδας να τεκνοποιήσει. Περισσότερο νομίζω όμως, πως έχουμε να κάνουμε με ένα δράμα που ζούσε ο ίδιος ο Λόρκα, τόσο ως συγγραφέας όσο και ως Ισπανός που αντιμετώπιζε τη δραματική πρόκληση του εμφυλίου πολέμου που έβλεπε να έρχεται το 1934, τότε που έγραψε και ανέβασε το έργο. Κι αυτό το δράμα, είναι το δράμα μιας δημιουργικής στειρότητας, το πρόβλημα ενός έθνους που ενώ είναι τόσο γόνιμο και πλούσιο σε δημιουργικά χαρακτηριστικά, καταδικάζεται για πολλούς λόγους, να μείνει στείρο. Όσον αφορά εμένα ως ηθοποιό, στην παράστασή μας εμφανίζομαι ως μία εκδοχή του συγγραφέα, ένας ρόλος που δεν είναι γραμμένος στο έργο. Ένας ενορχηστρωτής του δράματος της Γέρμα, το οποίο συλλαμβάνει ο Λόρκα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στη Νέα Υόρκη.

Σίμος Κακάλας: Μακριά από το φολκλόρ-η "Γέρμα" του σήμερα

Παίζω τον Χουάν τον σύζυγο της Γέρμα. Η αλλαγή οπτικής που επιχειρείται στην παράσταση μου άνοιξε έναν ορίζοντα, μια προοπτική μακριά από την φολκλόρ ανάγνωση του, που μπορώ να πω είναι κάτι που δεν το περίμενα. Η εποχή που γράφτηκε έχει τόσες ομοιότητες με τη δική μας. η αβεβαιότητα, το τέλμα, το καινούριο που αξιώνει τη θέση του στον κόσμο, η συντήρηση. όλη αυτή η εποχή έχει κατά κάποιο τρόπο εκφραστεί μέσα από αυτό το έργο και νομίζω είναι κάτι βασικό που το συνδέει με το παρόν μας. Η στειρότητα, μεταφορικά πια, και η απραξία ίσως είναι το πρόβλημα της πραγματικότητας μας.

Ηλέκτρα Μπαρούτα: "Ο Λόρκα στην παράσταση μας είναι σαν ένα παιδί που παίζει μόνο του στο δωμάτιο και ξαφνικά το δωμάτιο γεμίζει με ήρωες"

Υποδύομαι την Μαρία, μια νεότερη γυναίκα και φίλη της Γέρμα. Η Μαρία λειτουργεί ως σύμβολο της αγνότητας της ψυχής, της αστείρευτης ελπίδας μα και της άγνοιας. Είναι το φως που δε σβήνει •εκείνο το φως από το οποίο όλοι μας κάποτε ήρθαμε και ψάχνουμε να ξαναβρούμε πληγωμένοι από τη γνώση. Αυτό που με ενθουσιάζει περισσότερο είναι η παρουσία του Λόρκα μέσα στην παράσταση. Βλέπουμε τον συγγραφέα -που τον υποδύεται ο Γιάννος Περλέγκας-να φτιάχνει κομμάτι κομμάτι το έργο μπροστά μας. Με συγκινεί να βλέπω έναν άνθρωπο να αφήνει την φαντασία του να τρέχει μπροστά στα μάτια μου…Να ακούω τις σκέψεις του ,τους κρυφούς του πόθους, τις ματαιώσεις που αισθάνεται. Να μαθαίνω τις κρυφές ελπίδες που τρέφει η ψυχή του. Ο Λόρκα στην παράσταση μας είναι σαν ένα παιδί που παίζει μόνο του στο δωμάτιο και ξαφνικά το δωμάτιο γεμίζει με ήρωες. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι δεν είμαστε παρά πλάσματα της φαντασίας του. Φανταστικά υποκείμενα, ήρωες ενός παραμυθιού για μεγάλους.  Μέσα σε εμάς, στους ήρωες του δηλαδή, βάζει όσα έζησε αλλά και όσα δεν μπόρεσε ή δεν πρόλαβε να ζήσει. Όσα πόθησε πολύ και όσα μίσησε βαθιά.  Η Γέρμα αναζητά την αλήθεια.  Θέλει να μάθει ποια είναι και γιατί δεν μπορεί να κάνει παιδιά. Νομίζω πως το έργο θέτει ένα ουσιώδες ερώτημα στον καθένα απο μας: Ποιος στ’ αλήθεια είσαι και γιατί;

Νώντας Δαμόπουλος: Η σιωπηλή ελευθερία της "Γέρμα"

Ο Βίκτωρ ζει στα βουνά και είναι αλέγκρο. Είναι μια σιωπηλή παρουσία, ένας γειωμένος βοσκός, είναι πολλά, αλλά και μια πιθανότητα ζωής της Γέρμα. Αυτό που με ενθουσιάζει περισσότερο στη συνεργασία μας για τη Γέρμα είναι ότι έχω γύρω μου συνεργάτες με χιούμορ. Τι πρέπει να είμαστε και δεν πρέπει να θέλουμε… Η Γέρμα, σήμερα μου υπενθυμίζει ότι η ελευθερία να είσαι με τον εαυτό σου είναι κάτι δυναμικό, πολύτιμο και πάντα επίκαιρο.

Αξίζει να γνωρίζετε για την παράσταση

Τριάντα τρία χρόνια μετά το ανέβασμα του έργου από τον Μίμη Κουγιουμτζή, στη μνήμη του οποίου αφιερώνεται και η παράσταση, η τραγική ηρωίδα του Λόρκα ζωντανεύει ξανά στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης, με νέα σκηνοθετική ματιά της Μαρίας Πρωτόπαππα. Η "Γέρμα" – ένα από τα σημαντικότερα έργα του ισπανικού θεατρικού ρεπερτορίου-πραγματεύεται την αγωνιώδη αναζήτηση της μητρότητας ως εκπλήρωση ενός εαυτού γεννημένου από την καταπίεση των κοινωνικών συμβάσεων και το τίμημα της επιθυμίας. Μέσα στο έργο του ο Λόρκα φυτεύει την αγωνία της δικής του ανεκπλήρωτης πραγματικότητας σε μια χρονική περίοδο, όταν γύρω του τα στηρίγματα έχουν όλα καταρρεύσει.

Στο έργο, μία γυναίκα που δεν περιμένει από τον άντρα που την οδήγησαν να παντρευτεί ούτε έρωτα ούτε χρήμα, περιμένει παιδιά. Εκείνος δεν έχει την φλόγα να ανάψει μέσα της μια καινούρια ζωή. Από την άλλη, ένας ταπεινός βοσκός, παιδικός της φίλος που θα μπορούσε να της χαρίσει την μητρότητα, δεν είναι δικός της. Κι εκείνη δεν καταδέχεται να γίνει μοιχαλίδα. Ο άντρας της, καχύποπτος φέρνει τις αδελφές του να την περιφρουρούν. Η αγωνία της γυναίκας την οδηγεί σε άκρα. Έτσι, μια νύχτα, που βρίσκονται με τον άντρα της στο ξωκλήσι του Αγίου της Γονιμότητας, σε μια σχεδόν παγανιστική γιορτή, (η τελευταία της ελπίδα) εκείνος της ομολογεί πως επιλέγει να μείνει άτεκνος κι εκείνη σε μια έκρηξη απόγνωσης τον πνίγει. Πνίγοντας τη μοναδική ελπίδα της για εκπλήρωση των πόθων της, επιζητώντας το τέλος της αγωνίας.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com