"Γιαγιά, όλα μια μέρα θα πεθάνουν": Οι ηθοποιοί μας μιλούν για τους ρόλους τους

Μια γιαγιά που χάνεται στη λήθη. Μια οικογένεια που προσπαθεί απεγνωσμένα να την κρατήσει δεμένη με τις αναμνήσεις της. Όμως, τι γίνεται όταν το παρελθόν δεν υπάρχει πια; Όταν όλα όσα γνώριζε έχουν χαθεί, κι εμείς μένουμε να παλεύουμε με σκιές; Αυτά συμβαίνουν στο "Γιαγιά, όλα μια μέρα θα πεθάνουν" ένα θεατρικό κείμενο που προέκυψε από το μάθημα "Δημιουργική Γραφή-Δραματουργία Παράστασης" (Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών 2023-24) και σκηνοθέτησε ο Γιώργος Παύλου σε μια παράσταση με συναισθηματική και φιλοσοφική διάσταση, όπου το χιούμορ συνυπάρχει με την υπαρξιακή αγωνία. Η ιστορία της γιαγιάς με άνοια και η προσπάθεια της οικογένειάς της να την κρατήσει δεμένη με το παρελθόν είναι ένα συγκινητικό πλαίσιο για να αναδειχθεί ένα μεγαλύτερο ερώτημα: Αν το παρελθόν πεθαίνει και δεν μπορούμε να το αναβιώσουμε, μήπως και ο κόσμος τελειώνει ξανά και ξανά, χωρίς να το συνειδητοποιούμε; Ας γνωρίσουμε τους χαρακτήρες της παράστασης μέσα από τα λόγια των ίδιων των ηθοποιών που τους ζωντανεύουν στη σκηνή.

Καλλιόπη Ανταμπούφη (Καλλιόπη, 83 χρονώ)
Από τότε που ήρθα στην Αθήνα, όλο και γνωρίζω νέα πράματα. Μια τα emo, μια τους γιόγκηδες. Δεν τα είχαμε αυτά στο χωριό. Ήρθα να βοηθήσω και την Τούλα. Ήταν και η Φωφώ μοναχή της. Τρεις αδερφάδες είμαστε. Τώρα που βρεθήκαμε πάλι μαζί, φέραμε στο σπίτι τα παλιά τα κέφια.

Άρτεμις Βαλτζάκη (Άρτεμις ετών 50)
Εγώ την μάνα μου την βλέπω σπάνια. Κάποιος πρέπει να δουλέψει. Έτσι κι αλλιώς δε καταλαβαίνει, γιατί να την επισκεφθώ; Για να δούμε finos film στην τηλεόραση; Για να φάμε καρπούζι στο μπαλκόνι; Ολα αυτά έχουν πια πεθάνει. Τώρα δουλειά. Ορίστε η κάρτα μου.

Δανάη Γεωργούλα (Δανάη, η μεγαλύτερη κόρη)
Δεν έχω παιδιά. Δε χρειάστηκα ποτέ παιδιά. Είχα τον αδελφό μου. Το καλομαθημένο μας, τον αγαπημένο μας, τον αγαπημένο της μαμάς μας δηλαδή. Για όλα του φρόντιζα εγώ. Κι έτσι δε χρειάστηκα ποτέ παιδιά. Κι έτσι, για να τα έχει όλα, δεν είχα χρόνο για αλλά πράγματα πέρα απ' τη δουλειά μου. "Να τον προσέχεις τώρα που θα φυγω" η αγαπημένη φράση της μαμάς μου. Κι εγώ, για να γίνω κι εγώ λίγο πιο αγαπημένη της, την άκουγα χωρίς να φέρνω αντίσταση. Μακάρι να τα είχα γυρίσει όλα 30 χρόνια πίσω και να σταματούσα να φροντίζω άτομα που δε με είχαν πραγματικά ανάγκη. Ίσως έτσι να είχα περισσότερες μνήμες με τη μαμά μου. Ίσως έτσι να μην ήμουν τόσο μόνη μου.

Βασίλης Ζαφειρόπουλος (Billy, ο γιος)
Είμαι ο Billy, ο γιός της λατρεμένης μου μανούλας της Τούλας, το μόνο αγόρι στην οικογένεια, έχω και δυο μεγαλύτερες αδελφές...τι να πω για μένα; Είμαι ελεύθερος επαγγελματίας...έχω διάφορες επιχειρήσεις που τρέχουν παράλληλα...όλα για τη μαμά μου τα κάνω, να της παρέχω την καλύτερη υποστήριξη, είναι πλέον δύσκολα, κάποτε περνάγαμε ώρες στο πιάνο μαζί...τώρα... με το ζόρι με αναγνωρίζει...μαζευτήκαμε με τους άλλους μπας και την κάνουμε να θυμηθεί...ό,τι και να σας πουν, δικιά μου ιδέα ήταν.

Κονδυλία Κωνσταντελάκη (Κονδυλία, η μικρότερη εγγονή της γιαγιάς)
Είμαι η μικρότερη εγγονή της γιαγιάς, ή δεν είσαι πια εγγονή, αν η γιαγιά σου έχει πάψει να σε αναγνωρίζει ως εγγονή της; 'Η αν εσύ έχεις πάψει να αναγνωρίζεις στη γιαγιά σου, τη γιαγιά σου, εκείνη που κάθε απόγευμα σου αφηγούταν για ώρες ιστορίες που έχουν πια πεθάνει; Ένα παιδί λοιπόν, σ' ένα σαλόνι, που στέκεται μπροστά απο μια ηλικιωμένη κυρία, σκέφτεται πολύ και δεν ξέρει ποιανού το πρόσωπο αγαπάει.

Θωμάς Μακρυγιάννης (Ο γιος που έγινε γιατρός)
Μεγαλώνοντας μακριά από την γιαγιά στην Θεσσαλονίκη και βλέποντας την μόνο στις γιορτές, απέκτησα γι αυτήν μια τεράστια αδυναμία. Από μικρό παιδί μου πιπίλιζε το μυαλό να γίνω γιατρός. Αν και απέτυχα στις πανελλήνιες, έφυγα στο εξωτερικό για σπουδάσω και τα κατάφερα να πάρω το πτυχίο. Πέρασαν τα χρόνια, κοντεύω τα 30 και κάνω την πρακτική μου στην Αθήνα, έτσι καταφέρνω τώρα να ζω μαζί της, να περνάω μαζί της τον χρόνο που έχασα. Μόνο που τώρα, δεν θυμάται πολύ συχνά ότι είμαι γιατρός. Υπάρχουν επίσης και μεγάλες περίοδοι που δεν με θυμάται καν. Πάντως όταν βρίσκω τον χρόνο μέσα στο αποπνικτικό ωράριο εργασίας μου, την φροντίζω. Όταν αυτό συμβαίνει , με κοιτάει και νιώθω ότι με θυμάται, ότι καταλαβαίνει, ότι όσες ιστορίες της λέω και όσες ιστορίες μου έλεγε, δεν έχουν πεθάνει ακόμα.

Σόλωνας Πετρακόπουλος (Σόλωνας, ο εγγονός)
Σόλωνας, ο εγγονός που προσπαθεί να φέρει κάτι καινούριο. Από μικρός μου άρεσε να ανακαλύπτω νέα πράγματα και με συγκινούσε το ξένο και το εξωτικό… έτσι άρχισα να ασχολούμαι με την γιόγκα και τον διαλογισμό. Δεν με εκνευρίζει τίποτα εκτός από την οικογένεια μου αλλά τι να κάνω τους αγαπώ. Η γιαγιά ήταν πάντα το άτομο που με καταλάβαινε περισσότερο… θυμάμαι όταν ήμουν ακόμα γυμνάσιο να βλέπω με την γιαγιά ντοκιμαντέρ για ξένες κουλτούρες και να μου λέει δεν τα καταλαβαίνω αυτά παιδί μου αλλά θα ήθελα να μπορούσα για αυτό και εγώ θέλω να της θυμίσω τα παλιά αλλά και να της μάθω νέους τρόπους ζωής.

Αλεξάνδρα Ρουβέλα (Αλεξάνδρα 32 χρόνων)
Η δουλειά μου είναι να φροντίζω την γιαγιά. Έχω περάσει από πολλές δουλειές, όμως αυτή ήταν ίσως η πιο σταθερή που θα μπορούσα να βρω γιατί με έχουν πραγματικά ανάγκη τώρα που η κυρία Τούλα έχει άνοια. Τώρα βέβαια που το σκέφτομαι, η καθημερινότητα με αυτή την οικογένεια μόνο σταθερότητα δεν έχει. Είναι στιγμές που νιώθω λες και πάτησα γκάζι και προσγειώθηκα στο σαλόνι τους για να κάνω οτιδήποτε μήπως και θυμηθεί κάτι η κυρία Τούλα. Αναρωτιέμαι καμία φορά, θέλει η ίδια να θυμηθεί; Κι όταν θυμάται, είναι πράγματι δικές της αναμνήσεις ή τα φαντάζεται;

Αλίνα Τσιαμπούλα (Έφηβη εγγονή της Τούλας)
Είμαι η έφηβη εγγονή της Τούλας που προσπαθώ να τις θυμίσω πράγματα από το παρελθόν. Είμαι Emo(= emotional) αλλά δε έχω θέμα ούτε με τους Trendy ούτε με τους Goth. Η αγαπημένη μου μπάντα είναι οι Tokio Hotel. Η Emo κουλτούρα πρωτοεμφανίστηκε αρχές του '80 στην Αμερική, νιώθω ότι μόνο μέσα σ’αυτή μπορώ να εκφραστώ. Όποιος είπε ότι η ζωή είναι ωραία μάλλον ζει σε άλλο σύμπαν. Ολα πάνε κατά διαόλου σ αυτή τη κοινωνία, έτσι νιώθω και εγώ. Καταπιέζομαι από τον κόσμο και την οικογένεια μου αλλά μόνο η γιαγιά και οι Emo με καταλαβαίνουν.

Γιώτα Χνάρη (Φωφώ 78 ετών) 
Αν θα ήθελα να φύγω λεει; Η ζωή μου πια με τις αδερφές μου, θα είναι η τελευταία περίοδος της ζωής μου. Ήθελα να μην είναι κακό που είμαι μόνη. Ξέρεις πουλάκι μου, είναι πολύ εύκολο να σε λυπούνται και αν τους πεις "όχι, καλά είμαι έτσι" τους φαίνεσαι και τρελή.
Έτσι έμεινα η Φωφώ "η μόνη". Τι, επειδή δεν ήθελα να χορέψω τον Ισαΐα; Ε αλήθεια είναι.
Αλλά μην το πείτε σε κανέναν.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com