Από πού σε ξέρω;
Μπορεί να με θυμάσαι από τα δύο έργα του Δήμητρη Δημητριάδη "Ο Γύρος του Κόμπου" και "Θερισμός", ή από τη διασκευή της "Golfω" του Σπυρίδωνος Περεσιάδη. Μπορεί βέβαια να είχες δει το "Μπλου", την πρώτη μου σκηνοθετική δουλειά στο θέατρο το 2022. Αν παρακολουθείς τηλεόραση μπορεί να με αναγνωρίζεις από το "Μετά τη Φωτιά"…
Πού αλλού σε βρίσκω;
Αυτή τη στιγμή μόνο στο "Λέμονγκρας" στο Θέατρο 104, κάθε Σάββατο και Κυριακή.
Πες μου κάτι για το θέατρο στην Ελλάδα… Είτε πρόκειται για μικρή είτε για μεγαλύτερη παραγωγή αυτό που βλέπω πάντα είναι η λαχτάρα των ανθρώπων να μοιραστούν συγκινητικές ιστορίες επί σκηνής. Τα τελευταία χρόνια δε, ολοένα και μεγαλύτερη μερίδα του κοινού στρέφεται στο θέατρο και αυτό δεν θα μπορούσε να μην είναι ελπιδοφόρο!
Το μικρόβιο για τη θεατρική τέχνη πώς σου μπήκε;
Το μικρόβιο της υποκριτικής μου μπήκε σε πολύ μικρή ηλικία. Υπεύθυνοι είναι οι γονείς μου που με πήγαν σε ένα θερινό σινεμά. Μαγεύτηκα από την κινούμενη οθόνη και τους ηθοποιούς και σκέφτηκα ποως θα είχε πραγματικό ενδιαφέρον να το ζήσω και εγώ μεγαλώνοντας.
Πες μου κάτι για τους ανθρώπους που θαυμάζεις και σε έχουν επηρεάσει.
Όλοι οι άνθρωποι που θαυμάζω είναι έξυπνοι, ταπεινοί και αυτοδημιούργητοι. Είναι τρία στοιχεία που όταν συνυπάρχουν σε έναν άνθρωπο δεν μ’ αφήνουν ασυγκίνητη.
Αποκάλυψε την αγαπημένη σου στιγμή στην παράσταση "Λέμονγκρας”.
Πρόκειται για την έναρξη του έργου με τις ακόλουθες φράσεις του αφηγητή: "Εμείς στην
οικογένειά μου δεν μιλάμε, αγαπιόμαστε αλλά δεν μιλάμε. Δεν είμαστε τσακωμένοι ή κάτι τέτοιο, απλώς δεν έχουμε μάθει να ακούμε. Είμαστε δηλαδή μία κανονική ελληνική οικογένεια που δεν έχει μάθει να μιλάει για τα σημαντικά".
Η μεγαλύτερη σου αγωνία για την παράσταση ποια είναι;
Να καταλάβουν οι θεατές πως όλοι μας είμαστε τρωτοί και εφήμεροι και επειδή το "μαζί" είναι για λίγο, ας το χαρούμε όσο μπορούμε περισσότερο.
Ποια είναι η φιλοσοφία σου;
Να ακολουθώ πάντα την εσωτερική φωνή μου γιατί εκείνη είναι η σωστότερη πυξίδα.
Ο μεγαλύτερος εχθρός της τέχνης είναι…
Ο υλισμός. Είναι δύο έννοιες εκ διαμέτρου αντίθετες. Ο καπιταλισμός μας έχει κάνει να κυνηγάμε το "φαίνεσθαι" και όχι την ουσία με αποτέλεσμα να συνδεόμαστε με πράγματα και να λησμονούμε τους ανθρώπους ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο. Κάπου διάβασα πως "η τέχνη είναι η λόγχη της ανθρωπότητας προς το φως" και δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.
Τι σε τρομάζει περισσότερο;
Σε κοινωνικό επίπεδο με τρομάζει ότι όλοι φωνάζουμε εκ των υστέρων για τα προφανή και υποδυόμαστε τους έκπληκτους όταν συμβεί κάτι κακό στον συνάνθρωπό μας. Πιστεύω ότι λίγο έως πολύ όλοι καταλαβαίνουμε το "λάθος" σε σχετικά πρώιμο στάδιο αλλά επειδή δεν μας πλήττει άμεσα δεν αντιδρούμε. Αντιθέτως, βροντοφωνάζουμε για την απουσία του κράτους και αναζητούμε ευθύνες από τους υπεύθυνους, τη στιγμή που εμείς οι ίδιοι είμαστε πρώτοι απώντες.
Τι θα άλλαζες;
Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι αυτό θα ήταν η εξάλειψη της πείνας στην Αφρική. Το θεωρώ αδιανόητο ο μισός πλανήτης να πέταει τρόφιμα γιατί δεν πρόλαβε να τα καταναλώσει τη στιγμή που παιδιά στερούνται τη βασική τροφή της επιβίωσής τους.
Πες μου κάτι off the record.
Υπάρχει κάτι off the record στις μέρες μας; Δεν νομίζω.
Ποια είναι τα επόμενα σου σχέδια;
Να ανεβάσω ακόμα ένα έργο του Δημήτρη Δημητριάδη.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Λέμονγκρας
Η απρόσμενη εισβολή του Πέτρου μετατρέπει το ανθοπωλείο «Λέμονγκρας» από χώρο ηρεμίας και ομορφιάς σε τοπίο αναταράξεων στο έργο που είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία. Άραγε, η αγορά ενός λευκού τριαντάφυλλου μπορεί να ξυπνήσει μνήμες εξήντα ετών; Η γαλήνη στο σπίτι της Φλώρας και του Μάρκου διαταράσσεται όταν το παρελθόν τους γίνεται παρόν. Η Λίλι ακροβατεί ανάμεσα στο χθες και το αύριο. Ο Αλέξανδρος παλεύει με τους δαίμονές του. Ποιος θα μείνει ζωντανός σε αυτόν τον πόλεμο με αντίπαλο το εγώ του;
