Μιχάλης Αρχοντίδης©
Η φωτιά της Σάρα Κέιν ξαναφλέγεται στη σκηνή. Ο Δημήτρης Καραντζάς, ένας από τους πιο τολμηρούς σκηνοθέτες της γενιάς του, φέρνει τον Δεκέμβριο του 2025 το "Καθαροί Πια" στο φως της ελληνικής σκηνής. "Μια ωδή στην αγάπη, μια σκληρή παραβολή για το δικαίωμα στην ελευθερία, την αποδοχή, την ισοτιμία. Μια ρομαντική κραυγή απόγνωσης για όλα τα φύλα, για τους ανθρώπους που εξακολουθούν να αναζητούν τη φωνή τους και την ελεύθερη βούληση μέσα σε μια κοινωνία στεγνή και απάνθρωπη, σε καιρούς τιμωρητικούς, όπως η εποχή μας", δηλώνει ο ίδιος. Ο Καραντζάς τολμά να ανοίξει διάλογο με την ωμή ποίηση της Κέιν και να φέρει στη σκηνή ένα έργο που δεν χαρίζεται σε κανέναν, πλαισιωμένος από ένα εξαιρετικό καστ, στο οποίο συμμετέχουν οι Χρήστος Λούλης, Δημήτρης Καπουράνης, Μαίρη Μηνά, Νατάσα Εξηνταβελώνη κ.ά.
Η Aγγλίδα Σάρα Κέιν, που αυτοκτόνησε το 1999 στα 28 της χρόνια είναι από τις πιο εμβληματικές εκπροσώπους του "In-Yer-Face Theatre", του θεατρικού ρεύματος που εμφανίστηκε στη Βρετανία τη δεκαετία του 1990 και επιδιώκει να σοκάρει, να προκαλέσει, να φέρει το κοινό αντιμέτωπο με ακραίες καταστάσεις, ωμή βία, σεξουαλικότητα, ψυχολογική και σωματική κακοποίηση, αλλά πάντα με έναν βαθιά ποιητικό και υπαρξιακό στοχασμό. Το θέατρο της Κέιν δεν είναι ωμό απλώς για το σοκ. Μέσα από τις ακραίες εικόνες της, φέρνει στο φως την πιο αγνή ανάγκη του ανθρώπου: να αγαπήσει και να αγαπηθεί, ακόμα και όταν όλα γύρω του καταρρέουν. Το "Καθαροί Πια” αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της γραφής, όπου η ωμότητα συνυπάρχει με την απόλυτη ευαισθησία, δημιουργώντας μια εμπειρία που διαπερνά το κοινό σε συναισθηματικό και σωματικό επίπεδο.
Παράλληλα, η Κέιν ενσωματώνει στοιχεία αβανγκάρντ, υπαρξιακού θεάτρου και θεάτρου του παραλόγου, κινείται στα όρια μεταξύ ποίησης, φιλοσοφικού δοκιμίου και θεατρικής παράστασης και ο Δημήτρης Καραντζάς έχει σαφείς συγγένειες με αυτό το ύφος, καθώς το σκηνοθετικό του αποτύπωμα χαρακτηρίζεται από μια έντονη ατμοσφαιρικότητα, αφαιρετικότητα και υπαρξιακό βάθος. Στις παραστάσεις που μας χάρισε φέτος στο Προσκήνιο ο Δημήτρης Καραντζάς, το "Λεωφορείο ο πόθος” του Τενεσί Ουίλιαμς και η "Έντα Γκάμπλερ” του Χένρικ Ίψεν δημιούργησε θεατρικά περιβάλλοντα που λειτουργούν ως ψυχολογικά και φιλοσοφικά τοπία, ενίσχυσε το συμβολικό βάρος των έργων που ανέβασε. Για μία ακόμα φορά φάνηκε οτι τον ενδιαφέρει το σωματικό και ψυχικό βίωμα του θεατή, χρησιμοποιώντας μια γλώσσα που ισορροπεί μεταξύ ωμότητας και ποίησης. Με βάση το σκηνοθετικό του ιστορικό, πιστεύουμε πως το "Καθαροί Πια” στα χέρια του θα είναι ένα θέατρο που διεισδύει στο ασυνείδητο, όπως ακριβώς και το έργο της Κέιν. Ο χώρος όπου θα πραγματοποιηθούν οι παραστάσεις θα ανακοινωθεί σύντομα.
